به گزارش خبرگزاری ایمنا، تیم‌های فوتبال منچستریونایتد و رم در چارچوب دیدار هفته چهارم لیگ قهرمانان اروپا شب گذشته _سه‌شنبه دوازدهم آبان_ از ساعت ۲۳:۳۰ در ورزشگاه الدترافورد مقابل یکدیگر صف‌آرایی کردند؛ این دیدار در نهایت با پیروزی منچستریونایتد به پایان رسید.
همه‌چیز با پنالتی‌ای که برونو فرناندز پس از دو بار اجرا به گل تبدیل کرد، آغاز شد. کاپیتان یونایتد در اجرای نخست با واکنش درویس واسکز، دروازه‌بان تازه‌وارد رم، ناکام ماند، اما اتاق کمک داور ویدیویی متوجه شد که برایان کریستانته پیش از مهار توپ وارد محوطه جریمه شده است و فرناندز فرصت دوباره‌ای برای زدن پنالتی به‌دست آورد و این بار اشتباه نکرد.
با این حال، تصمیم مایکل کریک، سرمربی یونایتد، برای استفاده از دیوگو دالوت و لنی یورو در نقش وینگرهای کمکی و نادیده گرفتن کامل پست‌های تخصصی آن‌ها، حماقتی محض به نظر می‌رسید؛ تنها ۱۷ دقیقه طول کشید تا همه‌چیز از هم بپاشد و ناتوانی مزمن یونایتد در انجام ابتدایی‌ترین وظایف دفاعی بار دیگر گریبان این تیم را گرفت.
اشتباه کوبی ماینو و لو دادن توپ در نزدیکی خط میانی زمین خودی به اندازه کافی بد بود، اما واکنش نشان ندادن بازیکنان پس از آن نابخشودنی بود. رودریگو مورا که در سمت چپ خط حمله حضور داشت، فرصت کافی داشت تا متوجه شود دالوت در خواب غفلت است و هیچ‌کس را پوشش نمی‌دهد؛ او ۲۵ یارد از بازیکنی که باید مهارش می‌کرد، فاصله داشت. وقتی هیون که به جای لیساندرو مارتینز نیمکت‌نشین وارد زمین شده بود، توپ را به‌کلی از دست داد، ماتیاس سوله فرصت پیدا کرد تا دروازه سنه لامنسِ بدون پوشش را هدف بگیرد.
این بار دالوت در لبه محوطه جریمه رم حضور داشت، در حالی که بازیکنان ایتالیایی توپ را به سمت زمین یونایتد پیش می‌بردند. سپس هری مگوایر نیز به فهرست مقصران اضافه شد؛ به نظر می‌رسید سوله فرصت ارسال توپ برای مالن را که در موقعیت مناسبی قرار داشت، از دست داده است، اما مگوایر توپ را دوباره به او تقدیم کرد. وقتی دست راست هیون مانع ضربه بازیکن رم شد، خسوس خیل مانزانو، داور اسپانیایی، بلافاصله نقطه پنالتی را نشان داد.
مالن که از زمان ترک استون ویلا و پیوستنش به پایتخت ایتالیا در ژانویه جان تازه‌ای گرفته است، لامنس را فریب داد و توپ را در جهت مخالف او به گل تبدیل کرد. سپس موجی از توپ‌های تنیس به داخل زمین پرتاب شد که برای متوقف کردن رم بسیار مؤثرتر از خط دفاعی یونایتد یا بادکنک‌های سبز و طلایی رهاشده پیش از شروع مسابقه بود.
آخرین باری که جان پیرو گاسپرینی به اولدترافورد آمده بود، تیم آتالانتای او برتری دوگله‌اش را از دست داده بود، اما در این مقطع تکرار چنین اتفاقی محتمل به نظر نمی‌رسید. رم از نظر بدنی آماده‌تر، از نظر سرعت و دقت بهتر و در مجموع تیم برتر میدان بود، در حالی که یونایتد نمایشی آشفته و فاجعه‌بار داشت. اولدترافورد به تئاتر فریادها تبدیل شده بود؛ فریادهایی که بیشتر به سمت جیم راتکلیف و خانواده گلیزر نشانه می‌رفت، اما بارها بازیکنان میزبان را نیز هدف قرار می‌داد. هواداران در پایان نیمه اول به‌شدت بازیکنان را هو کردند.
وقتی کارلوس بالبا تنها ۴۵ ثانیه پس از شروع نیمه دوم از میان مدافعان عبور کرد، اما ناگهان دچار مصدومیت همسترینگ پای راست شد، این اتفاق نمادی کامل از بدشانسی و فلاکت یونایتد به نظر می‌رسید. تنها چند ثانیه پس از گل پنالتی فرناندز، به نظر می‌رسید یونایتد در آستانه به ثمر رساندن گل تساوی قرار دارد، اما ضربه برایان امبوئمو پس از برخورد به هر دو تیر دروازه، توسط مدافعان رم دفع شد.
یونایتد حمله‌ای همه‌جانبه را آغاز کرده بود؛ فشاری که به نظر می‌رسید مدافعان رم آن را مهار کرده‌اند، اما کنیا از راه رسید. این مهاجم برزیلی ابتدا در موقعیت مناسبی قرار گرفت تا پس از ضربه هوایی ناموفق لئوناردو بالردی، توپ را از فاصله نزدیک به تور دروازه برساند، سپس در حالی که صدای تشویق‌ها لحظه‌به‌لحظه بلندتر می‌شد، کنیا با حرکتی تماشایی از میان مدافعان عبور کرد و از زاویه‌ای بسته، توپ را به تیر نزدیک زد تا هواداران رم را شوکه کند. او در فاصله سه دقیقه دو بار گلزنی کرد و یک شکست دیگر را به پیروزی باشکوه تبدیل کرد.
پس از آن، کنیا با دریافت دومین کارت زرد اخراج شد و با قدم‌هایی آهسته و ناباورانه به سمت رختکن رفت. با این حال، وقتی سوت پایان مسابقه به صدا درآمد، دیگر هیچ‌کس در لباس قرمز نقش ضدقهرمان را نداشت، در حالی که تنها یک ساعت قبل، فهرستی بلندبالا از آن‌ها وجود داشت.
نظر شما