به گزارش خبرگزاری ایمنا، بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶ برای کاروان ایران با نتایجی همراه شد که بار دیگر ضرورت بررسی عملکرد ورزش قهرمانی، ارزیابی برنامه‌های آماده‌سازی و بازنگری در سیاست‌های مدال‌آوری را به موضوعی جدی تبدیل کرد. کاهش تعداد مدال‌های طلای ایران در مقایسه با دوره گذشته، در کنار انتقادها از شرایط میزبانی، اسکان، تغذیه و رفت‌وآمد ورزشکاران، از مسائلی بود که در جریان این رقابت‌ها مورد توجه قرار گرفت.
بررسی دلایل افت مدال‌آوری و فاصله گرفتن از جایگاه مورد انتظار، تنها به ارزیابی نتایج مسابقات محدود نمی‌شود؛ بلکه شناسایی فرصت‌های ازدست‌رفته، بررسی تأثیر تغییرات مقررات و کلاس‌بندی‌ها، ارزیابی کیفیت آماده‌سازی ورزشکاران و مقایسه برنامه‌های ایران با کشورهای رقیب را نیز در بر می‌گیرد؛ موضوعاتی که در فاصله کمتر از دو سال تا بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
در ادامه درباره به تفاوت‌های این دوره با ادوار گذشته، دلایل کاهش مدال‌آوری، میزان تحقق پیش‌بینی‌های کمیته ملی پارالمپیک و برنامه‌های این کمیته برای آسیب‌شناسی نتایج و آماده‌سازی ورزشکاران برای رویدادهای آینده پرداخته شده است؛ درباره مسائل مطرح‌شده با سعید سلگی، مدیر ورزش قهرمانی کمیته ملی پارالمپیک ایران گفت‌وگویی داشتیم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:
ایمنا: ابتدا مروری بر عملکرد کاروان ایران در رقابت‌های پاراآسیایی ناگویا داشته باشید، تفاوت این دوره را با سایر ادوار در چه مواردی دیدید؟
سلگی: ابتدا جا دارد به‌نوبه خودم از تلاش و کوشش همه اعضای کاروانمان در این دوره از بازی‌ها تشکر کنم؛ از استادان و مربیان ورزشی، همکاران خوبمان در کمیته ملی پارالمپیک، ورزشکاران قهرمان و مربیان زحمتکشمان که در طول دو سال گذشته زحمات زیادی کشیدند، تشکر می‌کنم.
با وجود همه سختی‌ها و دشواری‌ها، اعضای کاروان حتی تا لحظه آخر و در مسیر پروازی که در سخت‌ترین حالت ممکن بود، تلاش و صبر زیادی کردند و بسیار حرفه‌ای به موضوع نگاه کردند، آن‌ها سختی‌ها را به جان خریدند تا بتوانند افتخار دیگری برای کشور عزیزمان رقم بزنند. از همه ورزشکاران و اعضای کاروان قدردانی می‌کنم.
درباره تفاوت این دوره با ادوار گذشته، از جوانب مختلفی می‌توانیم سخن بگوییم، از نظر کمی، تعداد رشته‌های ورزشی در این دوره در مقایسه با دوره گذشته کاهش پیدا کرد؛ بازی‌های پاراآسیایی دوره گذشته با ۲۲ رشته ورزشی برگزار شد، اما در این دوره، کمیته برگزاری بازی‌ها ۱۸ رشته را برای برگزاری این رویداد انتخاب کرد.
یکی از اصلی‌ترین اتفاقاتی که از همان ابتدا به بدنه مدال‌آوری ما آسیب زد، حذف رشته‌های پاراکانو و شطرنج بود، ما در دوره گذشته از این دو رشته ورزشی ۱۹ مدال کسب کرده بودیم که شش مدال طلا نیز حاصل زحمات ورزشکاران این رشته‌ها بود، فکر می‌کنم ژاپنی‌ها این موضوع را از ابتدا به‌صورت هدفمند در نظر گرفتند و با وجود اینکه به‌ویژه در رشته شطرنج زیرساخت خاصی برای برگزاری مسابقات وجود نداشت، این رشته را حذف کردند.
درباره شیوه برگزاری رویداد باید بگوییم که این دوره برای نخستین‌بار از حالت دهکده بازی‌ها خارج شد، این موضوع چالش‌های زیادی برای همه کشورها به همراه داشت، فکر می‌کنم میزبانی در این دوره، به‌واسطه اعتراضات زیادی که در زمینه اسکان به‌ویژه تغذیه و جابه‌جایی ورزشکاران شاهد بودیم، نمره قبولی نگرفت.
اماکن ورزشی در بعضی رشته‌ها فاصله بسیار زیادی با محل اسکان ورزشکاران داشتند، ورزشکاران ما در چند رشته، روزانه شاید حدود دو ساعت را با وسایل نقلیه در مسیر رفت‌وآمد سپری می‌کردند تا به محل تمرین و مسابقه خود برسند؛ این شرایط برای نخستین‌بار در میزبانی بازی‌های پاراآسیایی رقم خورد، همچنین کاهش تعداد رشته‌های مدال‌آور در مقایسه با دوره گذشته نیز حائز اهمیت بود و بخشی از آن به کاهش تعداد رشته‌های ورزشی بازمی‌گشت.
ایمنا: افت چشمگیری در کسب مدال و جایگاه نهایی کاروان اعزامی ایران نسبت به دوره گذشته وجود داشت؛ در این‌باره صحبت کنید و بیان کنید علت این موضوع از نظر شما چیست؟
سلگی: عوامل و ویژگی‌های مختلفی وجود دارد که باید بررسی قرار شوند، به چند موضوع مهم که عوامل اصلی کاهش مدال‌آوری به‌ویژه تغییر رنگ مدال‌های ما بودند، اشاره می‌کنم؛ نکته نخست، همان‌طور که در پاسخ به سوال پیشین گفتم، به چیدمان رشته‌های منتخب برای برگزاری این دوره از بازی‌ها بازمی‌گردد، دو رشته ورزشی ما از همان ابتدا حذف شدند و ۱۹ مدال، شامل شش مدال طلا را از دست دادیم.
آسیب بعدی که شاید بخشی از آن غیرمنتظره و غیرقابل پیش‌بینی بود و بخش دیگری نیز به‌واسطه شرایط جنگی و ویژه به وجود آمد، به رشته تیراندازی با کمان مربوط می‌شد، کاروان ما در این رشته آسیب دید و پنج مدال طلای دیگرمان را در مقایسه با دوره گذشته از دست دادیم که دلایل مختلفی داشت، زهرا نعمتی در دوره گذشته دو مدال طلا در رشته تیراندازی با کمان کسب کرده بود، اما وی در این دوره خداحافظی کرد و در کنار تیم، در بخش مربیگری حضور داشت.
عرب‌عامری که در دوره گذشته مدال طلا کسب کرده بود، از چند ماه گذشته دچار آسیب‌دیدگی شدید از ناحیه مچ دست شد و عمل جراحی انجام داد، به همین دلیل، این دوره از بازی‌ها را به‌طور کامل از دست داد، همچنین زندی در کلاس W۱، به‌دلیل شرایط جنگی و اعزام نشدن تیم به مسابقات، فرصت کسب سهمیه را از دست داد.
البته با تلاش و کوششی که در طول سه سال گذشته به‌ویژه دو سال گذشته، از سوی کادر فنی تیم و فدراسیون انجام شد، شاهد حضور موفق بارانی، ورزشکار جوان بیست‌ودوساله‌مان در این رقابت‌ها بودیم. وی در فینال با تیر تساوی و تیر آخر، مدال طلای ارزشمند این دوره از بازی‌ها را از دست داد.
حذف رشته‌ها و شرایط ویژه‌ای که به‌واسطه کسب نکردن سهمیه در شرایط جنگی، آسیب‌دیدگی و خداحافظی ورزشکارانمان به وجود آمد، موجب شد در مقایسه با دوره گذشته روی کاغذ ۱۱ مدال از دست دهیم؛ از عوامل دیگر می‌توانیم به چیدمان ماده‌های ورزشی در رشته‌های پرمدال، همچون پارادوومیدانی اشاره کنیم، این موضوع نیز جزو سیاست‌هایی بود که کمیته برگزاری در نظر گرفت.
در رشته دوومیدانی، چهار ماه مانده به شروع بازی‌ها، با ارسال بولتن جدیدی که به دست ما رسید، قوانین و مقررات رشته‌های مختلف تغییر کرد، بعضی کلاس‌های ورزشی ورزشکاران ادغام و بعضی دیگر از هم جدا شدند و امتیازبندی نیز تغییر کرد، همین ادغام و امتیازبندی کلاس‌ها و ماده‌ها موجب شد سه مدال طلای قطعی خود را از دست بدهیم.
دیگر ملی‌پوش ما به‌واسطه ادغام کلاس او با کلاس‌های دیگر، شاهد بودیم که ورزشکار چینی که به کلاس او اعتراضات زیادی داشتیم، با اختلاف یک متر و شش سانتی‌متر بالاتر از رکورد وی قرار گرفت و بار دیگر رکورد جهان را جابه‌جا کرد، در واقع در همین ماده دو مدال طلا را از دست دادیم؛ عوامل دیگری نیز وجود داشت که می‌توان به اتفاقات غیرمنتظره ناشی از آسیب‌دیدگی یا حتی اشتباهات کادر فنی و داوران همراه اشاره کرد، این اتفاقات موجب شد برخی مدال‌های طلای ما از دست بروند یا رنگ آن‌ها از طلا به نقره تغییر کند.
ملی‌پوش نابینای ایران در ماده ۱۵۰۰ متر نیز مدالی تاریخی کسب کرده بود، او در ماده استقامتی، برای نخستین‌بار در بخش بانوان، با اختلاف زیادی از رقیب دوم خود از خط پایان عبور کرد، اما به‌دلیل سهل‌انگاری و اشتباه دونده همراه که دست او را پیش از عبور از خط پایان رها کرد، دیسکالیفه شد و یک مدال طلای ارزشمند کاروان به همین راحتی از بین رفت.
در رشته وزنه‌برداری نیز همواره به رکوردشکنی و کسب مدال طلا از سوی غریب‌شاهی عادت کرده بودیم، حتی برای من بسیار عجیب بود که رقیب مغولستانی وی برای کسب مدال طلا نیز تلاش نکرده بود و وزنه پیشنهادی او در حرکت سوم ۲۴۰ کیلوگرم بود، در حالی که غریب‌شاهی در حرکت نخست، وزنه ۲۴۵ کیلوگرمی را مهار کرده بود.
رقیب مغولستانی برای کسب مدال نقره آمده بود، اما غریب‌شاهی در حرکت دوم قصد داشت رکورد جهان را بار دیگر بشکند و وزنه ۲۵۲ کیلوگرمی را درخواست کرد، اما دچار آسیب‌دیدگی شد و رقیب مغولستانی این فرصت را غنیمت شمرد و با تغییر وزنه به ۲۴۶ کیلوگرم توانست مدال طلا را کسب کند، به این ترتیب، یک مدال طلای قطعی دیگر را از دست دادیم و به مدال نقره رسیدیم.
ملی‌پوش دوومیدانی ایران نیز شانس کسب دو مدال طلا برای ما بود، او در بازی‌های هانگژو هم دو مدال طلا کسب کرده بود، اما در همان پنج متر ابتدایی استارت مسابقه، به‌دلیل گرفتگی عضله پا دچار آسیب‌دیدگی شد و نتوانست به رقابت ادامه دهد؛ ورزشکاران دیگری نیز بودند که اتفاقات مختلفی برای آن‌ها رخ داد و ترجیح می‌دهم به همه آن‌ها به‌صورت تک‌تک اشاره نکنم، در مجموع، این اتفاقات به‌ویژه در تعداد مدال‌های طلا که تعیین‌کننده جایگاه نهایی کاروان است، در فضای رقابتی این دوره از بازی‌ها به کاهش چشمگیر مدال‌های طلای ما منجر شد.
ایمنا: تخمین کمیته ملی پارالمپیک از مدال‌آوری چه بود و تا چه میزان این پیش‌بینی محقق شد؟
سلگی: با وجود همه اتفاقات و تغییراتی که کمیته برگزاری در نظر گرفت و آسیب‌هایی که به بدنه رشته‌های دوومیدانی، جودو و تیراندازی با کمان ما به‌واسطه تغییرات چند ماه پایانی در بولتن بازی‌ها وارد شد، برآوردی از ظرفیت و پتانسیل ورزشکارانمان داشتیم.
بر اساس این برآورد، پیش‌بینی می‌کردیم بتوانیم بین ۳۱ تا ۳۴ مدال طلا کسب کنیم، اما همان‌طور که گفتم، به دلایلی که بخشی از آن‌ها اتفاقات غیرمنتظره در ورزش بود و بخشی نیز به اشتباهات خود ما در کمیته، بخش‌های مربوط، برخی مربیان و داوران همراه بازمی‌گشت، همچنین آسیب‌دیدگی‌های اجتناب‌ناپذیر، تعدادی از مدال‌های طلا از دست رفت و تعداد مدال‌های طلای ما به ۲۶ کاهش پیدا کرد.
ما با توجه به بررسی‌هایی که انجام داده بودیم، از گذشته می‌دانستیم ژاپن با توجه به چیدمانی که برای خود در نظر گرفته بود، می‌تواند ۶۵ مدال طلا کسب کند، برآورد ما این بود که ژاپن با اختلاف در جایگاه دوم قرار خواهد گرفت که در نهایت نیز ۶۴ مدال طلا کسب کرد؛ برای ازبکستان ۴۵ مدال طلا پیش‌بینی کرده بودیم که همین تعداد نیز محقق شد، برای هند ۳۲ مدال طلا پیش‌بینی می‌کردیم که این کشور ۳۰ مدال طلا کسب کرد و برای کره جنوبی نیز ۲۵ مدال طلا پیش‌بینی کرده بودیم، اما این کشور ۲۹ مدال طلا به دست آورد.
با برآوردهایی که داشتیم و در صورت تحقق مدال‌های پیش‌بینی‌شده، انتظار داشتیم کاروان ایران در جایگاه چهارم قرار بگیرد به‌ویژه به‌دلیل آسیب‌دیدگی، تغییر کلاسی که برای دو نفر از ورزشکارانمان اتفاق افتاد، در نهایت ۲۶ مدال طلا کسب کردیم.
ایمنا: با توجه به نتایج ناگویا، چه بازنگری‌هایی در برنامه‌های کمیته ملی پارالمپیک برای ارتقای سطح ورزش قهرمانی و افزایش قدرت مدال‌آوری ایران در دستور کار قرار خواهد گرفت؟
سلگی: در روزهای پایانی مسابقات، جلسه‌ای فوری با دکتر کارگری و دکتر فولادگر برای آسیب‌شناسی برگزار کردیم، روز بعد نیز در کمیته ملی پارالمپیک، پس از بازگشتمان از این رویداد، به‌سرعت جلسه آسیب‌شناسی را با سرپرستان رشته‌ها و رؤسای فدراسیون‌ها برگزار کردیم.
طی هفته آینده، جلسات آسیب‌شناسی رشته‌به‌رشته را نیز با سرمربیان، سرپرستان و رؤسای فدراسیون‌های مربوطه برگزار خواهیم کرد تا آسیب‌های خودمان و نواقصی را که نیاز به بازنگری در برنامه‌ها و سیاست‌های کلان دارند، احصا کنیم، پس از آن، متناسب با نتایج به‌دست‌آمده، باید برای رویدادهای آینده تصمیم جدی بگیریم.
یکی از موضوعات بسیار مشهود برای ما، تفاوت چشمگیر فضای رقابتی در این دوره در مقایسه با دوره‌های گذشته بود، این موضوع نشان می‌دهد برای قرار گرفتن در جایگاه‌های بالا و رقابت با کشورهایی که امروزه فضای رقابتی آن‌ها به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با ادوار گذشته نیست، به برنامه‌ریزی جدی‌تر، تمرینات بهتر به‌ویژه استعدادیابی هدفمند و بر پایه مهندسی منابع در رشته‌های مختلف به‌ویژه رشته‌های پرمدال نیاز داریم.
کاری که دیدیم ازبکستان و هند به‌خوبی انجام داده بودند، کشور هند از مجموع ۳۰ مدال طلای خود، ۲۲ مدال را فقط از رشته پارادوومیدانی کسب کرد، ما طی چند سال گذشته دیدیم که این کشورها تا چه اندازه روی ورزش به‌ویژه رشته دوومیدانی خود سرمایه‌گذاری کرده‌اند.
ازبکستان نیز مدال‌های طلای خود را در مجموع از شش رشته ورزشی کسب کرد، این کشور بسیار هدفمند در این رویداد شرکت کرده بود و در رشته‌های تیمی و رشته‌هایی که هزینه‌بر هستند، سرمایه‌گذاری چندانی نکرده بود، ازبکستان تنها روی رشته‌های پرمدال تمرکز داشت و در این مسیر نیز موفق بود.
ما هم باید به این سمت حرکت کنیم و تمرکزمان را بیشتر روی رشته‌های پرمدال قرار دهیم، باید به‌دنبال شناسایی ورزشکاران جدید در ماده‌های جدید ورزشی باشیم، اگر بخواهیم در فضای رقابتی موفق باشیم، راهی جز ورود به ماده‌های مدال‌آور جدید و گسترش آن‌ها برای دوره‌های آینده نخواهیم داشت؛ امیدوار هستیم با تلاش، کوشش و همت و همدلی لازم میان همه ارکان اجرایی، فدراسیون‌های ورزشی، کمیته ملی پارالمپیک و وزارت ورزش و جوانان بتوانیم به اهداف مدالی و کاروانی خود در رویدادهای مهم پیش‌رو برسیم.
ایمنا: موضوع اسکان، غذا و پرواز بسیاری از ملی‌پوشان ایران را اذیت کرده بود، با توجه به شرایط ویژه این قشر، برنامه شما برای رقابت‌های آتی چه خواهد بود؟
سلگی: همان‌طور که عرض کردم، این موضوع در این دوره از بازی‌ها به‌واسطه تغییراتی که از نظر ساختاری در برگزاری مسابقات وجود داشت، نداشتن دهکده واحد برای همه رشته‌های ورزشی و فاصله به نسبت طولانی میان محل اسکان ورزشکاران و محل برگزاری مسابقات، چالش‌های زیادی برای ما ایجاد کرد؛ این شرایط، دغدغه‌ها، نگرانی‌ها و گلایه‌های زیادی را برای ما، سایر کشورها و ورزشکارانمان به همراه داشت.
مهم‌ترین چالشی که داشتیم و فکر می‌کنم آسیب جدی به بدنه آماده‌سازی ما وارد کرد، موضوع تغذیه بود، ما در طول یک سال گذشته از متخصصان تغذیه در کمیته ملی پارالمپیک در کنار ورزشکاران بهره‌مند بودیم و به‌دنبال آن بودیم که حتی در زمان مسابقات نیز برنامه اختصاصی تغذیه برای ورزشکاران داشته باشیم؛ با برنامه‌ریزی ضعیف کمیته برگزاری، این موضوع محقق نشد، ما مجبور شدیم با بستن قرارداد با یک رستوران ایرانی در شهر ناگویا، تأمین بخشی از وعده‌های غذایی ورزشکارانمان را خودمان بر عهده بگیریم.
این موارد از جمله آسیب‌هایی بود که به‌ویژه در رشته‌هایی که ورزشکاران در هتل‌ها مستقر بودند، مشکلاتی از نظر تغذیه ایجاد کرد، ورزشکاران ما در این زمینه بسیار گله‌مند بودند و این شرایط آسیب‌های جدی به کاروان ما وارد کرد.
ایمنا: کمتر از دو سال تا بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ باقی مانده است، با توجه به نتایج ناگویا، هدف‌گذاری کمیته ملی پارالمپیک برای این رویداد چیست و چه انتظاری از عملکرد کاروان ایران دارید؟
سلگی: ما از گذشته برنامه‌ریزی خودمان را داشتیم و از سه سال گذشته به دنبال تحقق یک هدف‌گذاری مشخص بوده‌ایم، برای رسیدن به این هدف، ابتدا باید شرایط رشته‌های مختلف ورزشی‌مان را پس از ارزیابی‌های دقیق و بررسی نتایج این رویداد بازبینی کنیم، همان‌طور که عرض کردم، فضای رقابتی بسیار پیچیده‌تر، رقابتی‌تر و حرفه‌ای‌تر از دوره‌های گذشته شده است.
بار دیگر به این موضوع اشاره می‌کنم که در ادوار گذشته بازی‌های پارالمپیک، ما فقط با دو رقیب سنتی، ژاپن و کره جنوبی، برای کسب جایگاه کاروان رقابت داشتیم، اگر این موضوع را فاکتور بگیریم که همواره یک کشور با اختلاف در جایگاه نخست بازی‌ها قرار داشته است، شرایط رقابتی در این دوره به‌طور کامل متفاوت بود، در این دوره، در عمل هشت کشور در یک فضای رقابتی با یکدیگر قرار داشتند و اگر آن کشور را جدا کنیم، هفت کشور برای کسب جایگاه‌های دوم تا هشتم با هم رقابت می‌کردند.
این موضوع نشان می‌دهد سطح مسابقات و نگاه و نگرشی که سایر کشورها به ورزش‌های پارالمپیکی پیدا کرده‌اند، بسیار حرفه‌ای‌تر شده است و این رشته‌ها را با اولویت بیشتری نسبت به دوره‌های گذشته دنبال می‌کنند؛ چنین فضای رقابتی‌ای ایجاب می‌کند کار بیشتری انجام دهیم، هدف‌گذاری دقیق‌تری داشته باشیم و با یاری خدا برنامه‌ریزی بهتری برای آماده‌سازی ورزشکارانمان در نظر بگیریم.
ایمنا: با توجه به اهمیت بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸، اولویت اصلی کمیته ملی پارالمپیک در این بازه زمانی چیست و چه برنامه‌ای برای حمایت از ورزشکاران، آماده‌سازی رشته‌های مدال‌آور و دستیابی به نتایجی متناسب با ظرفیت ورزش ایران در نظر گرفته‌اید؟
سلگی: با توجه به اهمیت بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس که برای همه ما اهمیت زیادی دارد، به‌تبع همان‌طور که عرض کردم، از گذشته هدف‌گذاری مشخصی را در نظر گرفته‌ایم، ما نباید هیچ تعطیلی‌ای در اردوهای خود داشته باشیم؛ به‌سرعت پس از این سفر طولانی و خسته‌کننده، ورزشکارانمان باید پس از یک دوره ریکاوری، با کمک فدراسیون‌های ورزشی، اردوهای خود را در آستانه بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس از سر بگیرند.
با توجه به ظرفیت موجود، به طبع در فاصله دو سال باقی‌مانده تا بازی‌ها، که روند کسب سهمیه را نیز در طول این دو سال خواهیم داشت، در بسیاری از رشته‌های ورزشی فرصت چندانی برای تغییرات عمده در ترکیب ورزشکاران وجود ندارد، باید با اتکا به قهرمانان و ظرفیت موجودمان تلاش کنیم شرایط آماده‌سازی آن‌ها را به بهترین شکل فراهم کنیم و کمک کنیم با بیشترین توان و ظرفیت فنی مناسب در بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس حضور پیدا کنند تا به اهدافی که در نظر گرفته‌ایم، برسیم.
ایمنا: صحبت پایانی خود را بفرمایید.
سلگی: امیدوارم با تلاش، همدلی، کوشش و اتحاد خوب میان همه ارکان اجرایی کشور، از مدیران کل و رؤسای فدراسیون‌ها گرفته تا کمیته ملی پارالمپیک و وزارت ورزش، بتوانیم کاروانی خوب، شایسته و قوی برای بازی‌های مهم پارالمپیک لس‌آنجلس آماده کنیم و در آنجا برای مردم عزیزمان افتخارآفرینی کنیم؛ نتایج بازی‌های اخیر نشان داد که به‌هیچ‌وجه جای استراحت نداریم، باید تلاش و زحمات خود را چندین برابر کنیم و بسیار هدفمندتر به دنبال شناسایی ورزشکاران مستعد در ماده‌های جدید و توسعه حضور در ماده‌های جدید مدال‌آور باشیم.
من فکر می‌کنم اصلی‌ترین موضوعی که برای موفقیت در ادوار آینده بازی‌های پارالمپیک و پاراآسیایی به آن نیاز داریم، نگاه توسعه‌ای به ماده‌های غیرمدال‌آور است، باید ظرفیت موجود را به‌عنوان نقطه قوت حفظ و تقویت کنیم، اما در کنار آن، به ظرفیت‌های پنهانی که تاکنون به سمت آن‌ها نرفته‌ایم نیز توجه داشته باشیم، با تلاش همه ارکان اجرایی، به‌ویژه فدراسیون‌های ورزشی، هیئت‌های استانی و مدیران کل بتوانیم این بخش را نیز تقویت کنیم تا با بدنه ورزشی قوی‌تر در رویدادهای آینده حضور پیدا کنیم.
نظر شما