مردم کشورهای جهان چگونه با کمبودهای دوران جنگ مقابله می‌کنند؟

تجربه کشورهای سودان، غزه، اوکراین و یمن نشان می‌دهد که مردم در زمان جنگ تنها به کمک‌های خارجی وابسته نمی‌مانند، بلکه با ایجاد شبکه‌های همیاری، آشپزخانه‌های عمومی، گروه‌های داوطلب و خدمات درمانی محلی برای حفظ زندگی روزمره تلاش می‌کنند.

به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، جنگ علاوه بر تخریب خانه‌ها، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌های شهری، زنجیره تامین غذا و دارو را نیز مختل می‌کند. بسته‌شدن مسیرهای تجاری، ناامن شدن جاده‌ها، تخریب انبارها، توقف فعالیت کارخانه‌ها و افزایش قیمت کالاهای اساسی باعث می‌شود دسترسی مردم به ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی دشوار شود. در چنین شرایطی، خانواده‌ها ناچار می‌شوند شیوه خرید، مصرف و نگهداری مواد غذایی را تغییر دهند، منابع محدود خود را با دیگران به اشتراک بگذارند و برای تهیه دارو به شبکه‌های محلی و کمک‌های بشردوستانه متکی شوند. بررسی تجربه کشورهای درگیر جنگ نشان می‌دهد که مقابله با کمبود غذا و دارو تنها به توزیع کمک‌های بین‌المللی محدود نیست. آشپزخانه‌های عمومی، گروه‌های داوطلب، شبکه‌های همیاری محله‌ای، درمانگاه‌های سیار، داروخانه‌های محلی و سامانه‌های توزیع کمک‌های نقدی، از جمله راهکارهایی هستند که در این شرایط، به حفظ زندگی روزمره مردم کمک می‌کنند. البته این اقدامات جایگزین دسترسی پایدار و ایمن به بازارها و خدمات عمومی نیستند، بلکه راهکارهایی برای کاهش پیامدهای بحران تا زمان بازگشت شرایط عادی محسوب می‌شوند.

جنگ، بحران غذا و دارو؛ مردم کشورهای جهان چگونه با کمبودها مقابله می‌کنند؟

سودان؛ آشپزخانه‌های مردمی و شبکه‌های داوطلبانه برای مقابله با گرسنگی

سودان یکی از نمونه‌های مهم نقش مشارکت مردمی در مقابله با کمبود غذا در زمان جنگ است. درگیری‌های نظامی از آوریل ۲۰۲۳، صنعت کشاورزی، تجارت، حمل‌ونقل و فعالیت بازارهای محلی را در این کشور مختل کرده است و دسترسی میلیون‌ها نفر به مواد غذایی را کاهش داده است. گزارش مشترک سازمان‌های CARE، کارگروه بین‌المللی نجات و چند نهاد امدادی در آوریل ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که ۲۸.۹ میلیون نفر در سودان، با ناامنی حاد غذایی مواجه بوده‌اند. در بعضی مناطق نیز خانواده‌ها به یک وعده‌ غذا در روز یا حتی کمتر، بسنده می‌کنند. یکی از مهم‌ترین واکنش‌های شهروندان سودانی، شکل‌گیری شبکه‌هایی با عنوان «اتاق‌های واکنش اضطراری» (Emergency Response Rooms) است. این شبکه‌ها با مشارکت داوطلبان محلی به‌ویژه جوانان، آشپزخانه‌های جمعی راه‌اندازی می‌کنند، برای خانواده‌های آواره غذا تهیه می‌کنند و نیازهای محله‌ها را شناسایی می‌کنند. طبق گزارش فوریه ۲۰۲۶، حدود ۷۰۰ اتاق واکنش اضطراری در سودان فعالیت داشته‌اند. این گروه‌ها علاوه بر توزیع غذا، در حمایت از خانواده‌های آسیب‌پذیر و هماهنگی کمک‌های محلی نقش دارند. بااین‌حال، کمبود منابع مالی و خطرات امنیتی، ادامه فعالیت آن‌ها را دشوار کرده است. این کشور همچنان با آوارگی گسترده افراد، گرسنگی شدید و اختلال در خدمات درمانی و آموزشی روبه‌رو است.

جنگ، بحران غذا و دارو؛ مردم کشورهای جهان چگونه با کمبودها مقابله می‌کنند؟

غزه؛ آشپزخانه‌های جمعی و توزیع روزانه غذا میان خانواده‌ها

در غزه، تخریب زیرساخت‌های غذایی و درمانی، محدودیت ورود کالا و آوارگی گسترده، باعث شده است خانواده‌ها برای تامین غذا به روش‌های جایگزین، متکی شوند. بسیاری از ساکنان با کاهش تعداد وعده‌های غذایی، تقسیم مواد غذایی میان اعضای خانواده و استفاده از کمک‌های بشردوستانه، تلاش می‌کنند نیازهای روزانه خود را برطرف کنند. گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA) در ژوئن ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که در فاصله ۱ تا ۲۱ ژوئن، بیش از ۶۹۰ هزار نفر کمک غذایی دریافت کرده‌اند. همچنین ۹۵ آشپزخانه در حدود ۱۲۰۰ نقطه، روزانه نزدیک به ۷۲۳ هزار وعده‌غذا آماده می‌کردند. در حوزه درمان نیز کلینیک‌های سیار و تیم‌های پزشکی، نقش مهمی در دسترسی مردم به دارو و خدمات بهداشتی دارند. سازمان یونیسف در ماه اوت ۲۰۲۶ گزارش داد که کلینیک‌های سیار در غزه، علاوه بر درمان بیماری‌های مزمن، وضعیت سوءتغذیه کودکان را بررسی می‌کند و واکسیناسیون نوزادان را انجام می‌دهد. بااین‌حال، کمبود دارو در این کشور همچنان جدی است. گزارش سازمان ملل در مه ۲۰۲۶ به نقل از وزارت بهداشت غزه اعلام کرد که ۴۴ درصد داروهای ضروری در انبارها موجود نبوده‌اند. این وضعیت اهمیت ایجاد مسیرهای پایدار برای ورود دارو، تامین تجهیزات پزشکی و فعالیت مراکز درمانی سیار را نشان می‌دهد.

جنگ، بحران غذا و دارو؛ مردم کشورهای جهان چگونه با کمبودها مقابله می‌کنند؟

یمن؛ کمک‌های نقدی، توزیع مواد غذایی و درمانگاه‌های محل

یمن پس از سال‌ها جنگ با بحران گسترده غذا و دارو مواجه است. بر اساس گزارش سازمان ملل در ژوئن ۲۰۲۶، حدود ۱۸.۳ میلیون نفر در این کشور با ناامنی حاد غذایی روبه‌رو هستند و ۲.۲ میلیون کودک زیر پنج سال از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. وابستگی شدید کشور به واردات مواد غذایی، کاهش قدرت خرید خانوارها و اختلال در فعالیت بنادر و بازارها، دسترسی به کالاهای ضروری را دشوار کرده است. در چنین شرایطی، برنامه جهانی غذا (WFP) از ترکیب توزیع بسته‌های غذایی و کمک‌های نقدی استفاده می‌کند تا خانواده‌ها در مناطقی که بازارهای محلی همچنان فعال هستند، بتوانند مواد غذایی موردنیاز خود را تهیه کنند. در حوزه دارو و خدمات درمانی، تیم‌های پزشکی سیار و داوطلبان سلامت محلی نقش مهمی دارند. کارگروه بین‌المللی نجات (IRC) در سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کرد که درمانگاه‌های سیار و تیم‌های تغذیه این سازمان در مناطق جنوبی یمن به خانواده‌های آواره، خدمات ارائه می‌کنند. این تیم‌ها معاینات پزشکی، غربالگری سوءتغذیه، درمان و ارجاع بیماران را انجام می‌دهند، همچنین جمعیت هلال‌احمر یمن با استفاده از شعب محلی و داوطلبان، خدمات درمانی، کمک‌های اولیه و توزیع اقلام ضروری را در مناطق آسیب‌دیده دنبال می‌کند. این تجربه نشان می‌دهد که تقویت سازمان‌های محلی و خدمات سیار به‌ویژه در مناطقی که بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها فعالیت محدودی دارند، اهمیت زیادی دارد.

جنگ، بحران غذا و دارو؛ مردم کشورهای جهان چگونه با کمبودها مقابله می‌کنند؟

کد مطلب 1016565

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.