به گزارش خبرگزاری ایمنا، نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین رژیم صهیونیستی پس از برگزاری انتخابات کنست و به‌روزرسانی نتایج نظرسنجی‌ها، بعد از رأی‌گیری طی سخنانی اظهار کرد: «نتانیاهو شکست خورده و دولتِ مسئول حوادث هفتم اکتبر کنار خواهد رفت.»
بر اساس نتایج این نظرسنجی‌ها، ائتلاف نتانیاهو ۵۱ کرسی، ائتلاف معارضان ۵۱ کرسی و ائتلاف اعراب ۱۸ کرسی را کسب می‌کنند و هیچ‌یک حائز اکثریت لازم برای تشکیل کابینه نخواهند شد و دوباره باید کابینه‌ای ائتلافی تشکیل شود.
بنت گفت: ائتلافی که از خدمت سربازی فرار می‌کند، از ۶۸ کرسی به ۵۰ کرسی سقوط کرده است. دولت هفتم اکتبر باید به خانه‌اش برود. ما تمام تلاش خود را برای تشکیل یک دولت صهیونیستی به کار خواهیم بست.
وی افزود: رهبران «جریان تغییر» در حال گفت‌وگو و هماهنگ‌سازی مواضع خود هستند.
پیش از او یائیر لاپید، رهبر اپوزیسیون اسرائیل تایید کرد: ائتلاف به رهبری بنیامین نتانیاهو، در انتخابات متحمل شکستی سنگین شده است.
«گادی آیزنکوت» رهبر ائتلاف احزاب معارض در رژیم صهیونیستی نیز بامداد امروز گفت: نخست‌وزیر فعلی این رژیم در انتخابات سراسری در فلسطین اشغالی شکست خورده است.
آیزنکوت طی سخنرانی در جمع هواداران خود ساعاتی بعد از پایان رأی‌گیری اظهار داشت: «اسرائیلی‌ها به ادامه حضور نتانیاهو به‌عنوان نخست‌وزیر رأی منفی دادند، نتانیاهو باید رأی عدم اعتماد صهیونیست‌ها به خود را بپذیرد، و بازنشستگی خود را از زندگی سیاسی اعلام کند».
با این اظهارنظرات رسانه‌ای مخالفان نتانیاهو، شبکه ۱۲ تلویزیون اسرائیل گزارش داد: در حال حاضر، حالت شوک بر هر دو طرف حاکم است.
در اردوگاه نتانیاهو، شوکی ناشی از ضربه سنگینی که متحمل شده‌اند وجود دارد و در همین حال، اردوگاه «تغییر» نیز شوکه است، زیرا وضعیت فعلی، امکان تشکیل یک دولت باثبات و دارای اکثریت را به آن‌ها نمی‌دهد؛ مگر آنکه به «فهرست مشترک» متکی شوند.
در این صورت، تک‌تک کرسی‌ها می‌توانند سرنوشت‌ساز باشند، با بالا گرفتن موج اعتراضات علیه نتانیاهو از سوی احزاب معارض صهیونیست، تحلیلگران و ناظران سیاسی یادآور می‌شوند که تقابل نتانیاهو و رقبایش تقابلی ایدئولوژیک بر سر صلح یا جنگ نیست، بلکه رقابتی درون‌سیستمی بر سر مدیریت و قدرت است.
به عبارت دیگر رقابت سیاسی داخلی در رژیم صهیونیستی میان نتانیاهو و رقیبش آیزنکوت را نباید به‌معنای تقابل یک جریان ضدجنگ با یک جریان جنگ‌طلب دید. هر دو از ساختار امنیتی-سیاسی رژیم صهیونیستی برخاسته‌اند و در دشمنی با ایران و مخالفت با جریان مقاومت در فلسطین و لبنان اختلاف بنیادینی ندارند.
اختلاف این دو طرف، بر سر مدیریت جنگ، مسئولیت ناکامی‌های امنیتی، اداره دولت و نحوه پیشبرد اهداف است، نه پایان دادن به اشغالگری یا کنار گذاشتن سیاست‌های تقابلی در منطقه.
نظر شما