به گزارش خبرگزاری ایمنا، زنان و مردانی که روزی در مسیر نجف تا کربلا با استکان‌های چای و سفره‌های نذری از زائران حسین(ع) پذیرایی می‌کنند، وقتی پای وطن به میان می‌آید نیز دست از خدمت نمی‌کشند؛ همان کسانی که نام «خادم‌الحسین» را نه تنها بر پیشانی که در عمق جان خود دارند و عشق به سیدالشهدا(ع) در رگ‌هایشان جاری است.
برای آنان، خدمت زمان و مکان نمی‌شناسد؛ یک روز در موکب‌های اربعین، روزی دیگر در میان مردمی که شب‌هایشان را در تجمعات مردمی به همدلی و همراهی می‌گذرانند و روزهایی که جنگ و حمله دشمن به خاک کشور، خانه‌ها و زندگی مردم را آسیب‌پذیر می‌کند.
صبح امروز در همایش موکب‌داران اربعین حسینی استان اصفهان، قصه همین دل‌های آماده خدمت دوباره روایت شد؛ قصه موکب‌هایی که هویتشان به پذیرایی از زائران کربلا محدود نمی‌شود و در روزهای سخت نیز خود را به مردم می‌رسانند. همان خادمانی که در روزهای جنگ رمضان در کنار هم‌وطنان خود ایستادند، در خدمت‌رسانی به آسیب‌دیدگان و کمک به بازسازی خسارت‌های جنگی مشارکت کردند و در تجمعات مردمی نیز با حضور و خدمات خود، همراهی‌شان را نشان دادند.
اینجا، عشق به حسین(ع) از مرز روضه و زیارت فراتر می‌رود و در میدان مسئولیت، همدلی و دفاع از مردم و میهن معنا پیدا می‌کند؛ جایی که خادم، هر کجا نیاز باشد، خود را موظف به خدمت می‌داند.
از نام امام رضا(ع) تا آرزوی کربلا
همایش با یاد امام رضا(ع) آغاز شد؛ گویی پیش از آنکه سخنی از کربلا به میان بیاید، باید دل را به آستان امام رئوف سپرد. در فضای مراسم، باوری آشنا در میان عاشقان اهل‌بیت(ع) جریان داشت؛ اینکه کربلایی شدن، تنها بستن بار سفر و پیمودن جاده نیست و توفیق زیارت و خدمت در این مسیر نیز عنایتی است که باید قدر آن را دانست.
برای موکب‌داران، کربلا تنها مقصد یک سفر نیست؛ آرزویی است که در دل ریشه می‌دواند و در زندگی روزمره جاری می‌شود. آنان که سال‌هاست برای خدمت به زائران قدم برمی‌دارند، خوب می‌دانند که پشت هر موکب، تنها چادر و تجهیزات و دیگ‌های غذا نیست؛ دل‌هایی ایستاده‌اند که خدمت را فرصتی برای ابراز ارادت می‌دانند.
در میان حاضران، زنان و مردانی دیده می‌شدند که هرکدام قصه‌ای از نذر، دلدادگی و سال‌ها خدمت داشتند. یکی از آماده کردن غذا می‌گفت، دیگری از روزهای شلوغ اربعین و آن یکی از لذت پذیرایی از زائری که خستگی راه در چهره‌اش نشسته است. برای این خادمان، گاهی یک لبخند و یک دعای خیر، تمام خستگی روزهای طولانی را از تن بیرون می‌کند.
اما این عشق در مرزهای کربلا متوقف نمی‌شود؛ همان روحیه‌ای که سفره موکب را برای زائران می‌گستراند، در روزهای دشوار نیز به میدان می‌آید و به یاری مردم می‌شتابد.
نامجو: موکب‌ها فقط برای اربعین نیستند
مجید نامجو، جانشین رئیس ستاد توسعه و بازسازی عتبات عالیات و مسئول قرارگاه اربعین این ستاد در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به ظرفیت موکب‌ها و نقش موکب‌داران، بر اهمیت این مجموعه‌های مردمی در عرصه‌های مختلف خدمت‌رسانی تأکید می‌کند؛ ظرفیتی که در سال‌های اخیر، جلوه‌های آن را نمی‌توان تنها در ایام اربعین و مسیر پیاده‌روی کربلا دید.
وی می‌افزاید: موکب‌ها در روزهای جنگ رمضان نیز در کنار مردم قرار گرفتند؛ از حضور در تجمعات شبانه و همراهی با اجتماعات مردمی تا کمک به آسیب‌دیدگان و مشارکت در روند بازسازی خسارت‌های ناشی از جنگ. این حضور نشان داد که موکب‌داری تنها یک فعالیت مناسبتی نیست، بلکه بخشی از ظرفیت اجتماعی مردمی است که در شرایط مختلف می‌توانند برای خدمت‌رسانی سازمان‌دهی شوند و به یاری یکدیگر بشتابند.
برای موکب‌داران، خدمت به مردم از یک موقعیت خاص آغاز نمی‌شود و با پایان یک مناسبت نیز به پایان نمی‌رسد. آنان که در اربعین از زائر خسته پذیرایی می‌کنند، در روزهای جنگ نیز می‌توانند برای خانواده‌های آسیب‌دیده غذا فراهم کنند، در جابه‌جایی امکانات و خدمات‌رسانی مشارکت داشته باشند، برای بازسازی خسارت‌ها قدم بردارند و با حضور در تجمعات مردمی، همراهی خود را نشان دهند.
این همان نقطه‌ای است که ارادت مذهبی با مسئولیت اجتماعی پیوند می‌خورد؛ جایی که خادم‌الحسین بودن، در عمل و در کنار مردم معنا پیدا می‌کند.
وقتی عشق به حسین(ع) در میدان خدمت جاری می‌شود
تجمعات شبانه مردمی، یکی از جلوه‌های حضور اجتماعی خادمانی بود که در کنار فعالیت‌های معمول خود، برای همراهی با مردم نیز به میدان آمدند. در این تجمعات، موکب‌ها تنها محل پذیرایی نبودند؛ نمادی از حضور جمعی مردمی بودند که می‌خواستند در روزهای دشوار، کنار یکدیگر بمانند و اجازه ندهند سختی‌ها، پیوندهای اجتماعی را کم‌رنگ کند.
استکان‌های چای، پذیرایی ساده و خدماتی که در این فضاها ارائه می‌شد، شاید در ظاهر کارهایی کوچک به نظر برسند، اما در دل خود پیامی روشن داشتند، هیچ‌کس نباید در روزهای سخت، احساس تنهایی کند.
همان دستی که در مسیر اربعین به سوی زائر دراز می‌شود، در روزهای جنگ نیز می‌تواند به سوی هم‌وطن آسیب‌دیده دراز شود. همان تجربه‌ای که موکب‌داران برای تأمین غذا و سامان‌دهی خدمات در اجتماعات بزرگ به دست آورده‌اند، می‌تواند در خدمت‌رسانی به مردم و کمک به بازسازی خسارت‌ها نیز به کار گرفته شود.
از همین رو، حضور موکب‌ها در روزهای جنگ رمضان و تجمعات مردمی را می‌توان امتداد همان فرهنگ خدمت دانست؛ فرهنگی که در آن، انسان برای کمک به دیگری منتظر عنوان و جایگاه نمی‌ماند و هرجا نیازی ببیند، به اندازه توان خود قدم برمی‌دارد.
در این میان، وطن‌دوستی نیز در قالب همین رفتارهای ملموس جلوه پیدا می‌کند؛ در ایستادن کنار مردمی که خانه و زندگی‌شان آسیب دیده است، در کمک به ترمیم خسارت‌ها و در حضور مسئولانه در اجتماعاتی که مردم برای ابراز همدلی و همراهی گرد هم می‌آیند. برای این خادمان، عشق به اهل‌بیت(ع) و مسئولیت در برابر میهن و مردم، در دو مسیر جداگانه قرار ندارد؛ هر دو در عمل به خدمت و ازخودگذشتگی می‌رسند.
خانواده‌های شهدای جنگ رمضان؛ یاد ایثار در کنار روایت خدمت
حضور خانواده‌های شهدای جنگ رمضان در این همایش به فضای مراسم رنگی از دلتنگی و تأمل بخشیده بود. خانواده‌هایی که نام شهید برایشان با خاطره، داغ و جای خالی عزیزانشان گره خورده است، در کنار موکب‌داران یادآور این حقیقت بودند که فرهنگ ایثار در شکل‌های گوناگون در زندگی مردم ادامه دارد.
در کنار یاد این خانواده‌ها و روایت روزهای جنگ، نام شهدای میدان علیخانی نیز در فضای این گردهمایی مطرح بود؛ یادآور پیوند میان مردم، حضور اجتماعی و مسئولیت در روزهای دشوار.
در چنین فضایی، موکب‌داران و خانواده‌های شهدا هرکدام از زاویه‌ای متفاوت، تصویری از ایستادگی و همراهی را پیش چشم می‌گذاشتند. یک سو، خانواده‌هایی بودند که عزیزانشان را در جنگ از دست داده‌اند و سوی دیگر، خادمانی که می‌کوشند با خدمت به مردم، بخشی از بار دشواری‌ها را سبک‌تر کنند.
این هم‌نشینی، معنای خدمت را گسترده‌تر می‌کرد؛ خدمت تنها در پذیرایی از زائر خلاصه نمی‌شود، همان‌طور که ایثار نیز تنها در یک میدان و یک زمان خاص معنا پیدا نمی‌کند. گاهی در دفاع از میهن جلوه می‌کند، گاهی در کمک به بازسازی خانه‌ای آسیب‌دیده و گاهی در حضور بی‌ادعای خادمی که می‌خواهد در شب‌های دشوار، مردم احساس کنند تنها نیستند.
مدح حضرت زینب(س)؛ صدایی که دل‌ها را به کربلا برد
در میان برنامه‌های همایش، مداحی حاج مهدی منصوری، مداح اهل‌بیت(ع)، حال‌وهوای مراسم را دگرگون کرد. صدای مداح در فضای جمع پیچید و دل‌هایی را که از آغاز مراسم با یاد امام رضا(ع) و آرزوی کربلا همراه شده بودند، به سوی حرم سیدالشهدا(ع) برد.
در آن لحظات، فاصله میان اصفهان و کربلا کوتاه‌تر به نظر می‌رسید. هرکس خاطره و دلتنگی خود را داشت؛ یکی به یاد سفرهای گذشته افتاده بود، دیگری آرزوی زیارت دوباره در دل می‌پروراند و آن یکی شاید با شنیدن نام کربلا، به یاد موکبی می‌افتاد که سال‌ها برای برپایی آن وقت و توان گذاشته بود.
مدح حضرت زینب(س)، اما حال دیگری داشت؛ یاد بانویی که پس از واقعه عاشورا، بار سنگین روایت حقیقت و پاسداری از پیام کربلا را بر دوش کشید. صلابت و صبر زینب(س)، در چنین مجلسی تنها روایتی از گذشته نبود؛ الگویی از ایستادگی و مسئولیت بود که می‌توان رد آن را در رفتار انسان‌هایی دید که در دشواری‌ها میدان را خالی نمی‌کنند.
در میان زنانی که در موکب‌ها خدمت می‌کنند، یاد حضرت زینب(س) معنایی نزدیک و ملموس دارد؛ زنانی که در کنار مردان، از وقت و آسایش خود می‌گذرند، در آماده‌سازی امکانات و پذیرایی نقش دارند و در روزهای دشوار نیز به یاری مردم می‌شتابند. آنان با کارهای ساده اما اثرگذار خود، نشان می‌دهند که خدمت به مردم، به‌ویژه در روزهای سخت، می‌تواند جلوه‌ای از همان فرهنگ صبر، وفاداری و ایثار باشد.
صدای مداح، برای دقایقی همه را از شلوغی روزمره جدا کرد، اما آنچه از این حال‌وهوا باقی می‌ماند، تنها دلتنگی کربلا نبود، بلکه یادآوری مسئولیتی بود که در دل این عشق قرار دارد.
برکتی که با خدمت به زندگی می‌آید
بهمن قصابی، مسئول موکب سیدالشهدا(ع) سین برخوار، یکی از خادمانی است که خدمت در این مسیر را فراتر از یک فعالیت مناسبتی می‌داند.
وی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا از علاقه خود به خدمت در مسیر امام حسین(ع) و برکتی می‌گوید که این راه به زندگی‌اش آورده است؛ برکتی که تنها در داشته‌های مادی خلاصه نمی‌شود و در آرامش، دلگرمی و احساس رضایت از خدمت به دیگران نیز معنا پیدا می‌کند.
برای او و بسیاری از موکب‌داران، خدمت به زائران فرصتی است که باید قدرش را دانست؛ فرصتی که از دل ارادت آغاز می‌شود و به بخشی از سبک زندگی تبدیل می‌شود. همین دلبستگی است که خدمت را به روزهای اربعین محدود نمی‌کند و حضور در تجمعات شبانه و همراهی با مردم را نیز در امتداد همان مسیر قرار می‌دهد.
در این نگاه، موکب فقط جایی برای پذیرایی نیست؛ محلی برای تمرین همدلی، مسئولیت‌پذیری و بخشیدن است. خادم، با هر خدمتی که انجام می‌دهد، یاد می‌گیرد که گاهی یک کار ساده می‌تواند برای دیگری آرامش‌بخش باشد و گاهی حضور به‌موقع در کنار مردم، از هر سخنی گویاتر است.
قصه موکب سیدالشهدا(ع) سین برخوار در کنار روایت دیگر موکب‌های استان، تصویری از همین دلبستگی است؛ عشقی که در زندگی خادمان ریشه دوانده و در موقعیت‌های مختلف خود را نشان می‌دهد؛ از پذیرایی از زائران گرفته تا خدمت به مردم در روزهای جنگ و همراهی با اجتماعات مردمی.
نظر شما