به گزارش خبرگزاری ایمنا، پژوهشگران دانشگاه لوند سوئد با بررسی الگوهای جمعیتی ژاپن در حدود ۷۳۰۰ سال پیش، به نتایجی دست پیدا کرده‌اند که برداشت‌های پیشین از پیامدهای فوران آتشفشان «کیکای-آکاهویا» را به چالش می‌کشد. این فوران عظیم که از زیر دریا رخ داد، با زمین‌لرزه، سونامی و بارش گسترده خاکستر آتشفشانی همراه بود و زیست‌بوم‌های بخش‌هایی از ژاپن را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد.
پژوهشگران با بررسی تغییرات جمعیتی جوامع دوره جومون، که به صورت عمده از راه شکار و گردآوری خوراک زندگی می‌کردند، دریافتند پیامدهای فوران در مناطق مختلف یکسان نبود.
در جنوب جزیره کیوشو، جمعیت پیش از فوران نیز روندی کاهشی داشت؛ اما در شمال کیوشو، رشد جمعیت پیش از حادثه ادامه یافت و پس از آن نیز متوقف نشد. یکی از توضیح‌های احتمالی این است که بازماندگان مناطق آسیب‌دیده به این ناحیه مهاجرت کرده‌اند و به افزایش جمعیت آن کمک کرده‌اند.
شواهد همچنین حاکی از آن است که برخی جوامع از مناطق داخلی به سواحل شمالی نقل مکان کردند. بازیابی به نسبت سریع منابع غذایی دریایی ممکن است به این گروه‌ها کمک کرده باشد تا با شرایط تازه سازگار شوند و به رشد خود ادامه دهند.
یکی از یافته‌های مهم پژوهش، تغییرات جمعیتی در مناطق دور از آتشفشان بود؛ مناطقی که پیش از فوران رشد جمعیت را تجربه می‌کردند، اما پس از آن رشدشان کند شد یا روندی معکوس پیدا کرد.
دانشمندان احتمال می‌دهند اختلال موقت در اقلیم، تغییر شرایط زیست جانوران شکارشونده و دیگر پیامدهای زیست‌محیطی فوران در این تغییرات نقش داشته باشند. بااین‌حال، علت دقیق این تحولات هنوز مشخص نیست.
به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها نشان می‌دهد پیامدهای بلایای طبیعی را نمی‌توان با میزان تخریب مناطق نزدیک به محل حادثه سنجید. مهاجرت، تغییر شیوه تأمین غذا و شکل‌گیری روابط اجتماعی تازه می‌توانند مسیر بازسازی جوامع را تغییر دهند؛ به‌طوری‌که برخی جمعیت‌ها کاهش یابند و برخی دیگر، با وجود بحران، به رشد خود ادامه دهند.
نظر شما