به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، تجربه شهرهای اروپایی و آسیایی نشان می‌دهد که کاهش ترافیک پایدار، زمانی امکان‌پذیر می‌شود که توسعه شهری، سیاست‌های حمل‌ونقل، مدیریت پارکینگ و فناوری‌های هوشمند، به‌صورت یکپارچه عمل کنند. سال ۲۰۲۶، مسئله اصلی برنامه‌ریزان شهری فقط افزایش ظرفیت خیابان‌ها نیست، بلکه این است که چگونه می‌توان نیاز به سفر با خودرو را کاهش داد. ساخت بزرگراه‌های بیشتر ممکن است در کوتاه‌مدت به روان‌تر شدن حرکت خودروها کمک کند، اما در بسیاری از شرایط، افزایش ظرفیت جاده‌ای در بلندمدت، سفرهای خودرویی بیشتری ایجاد می‌کند. به همین دلیل، شهرهای موفق به‌جای تمرکز صرف بر عبور سریع‌تر خودروها، به‌دنبال ساختن شهری هستند که ساکنان آن بتوانند بدون خودرو نیز به محل کار، مدرسه، مراکز درمانی و فضاهای تفریحی دسترسی داشته باشند.
۱. تقویت حمل‌ونقل عمومی پیش از محدودکردن خودروها
مهم‌ترین گام برای کاهش ترافیک، ایجاد شبکه‌ای از مترو، قطار شهری، اتوبوس‌های سریع‌السیر (BRT) و خطوط اتوبوس منظم است که بتواند بخش بزرگی از سفرهای روزانه را پوشش دهد. افزایش تعداد خطوط به‌تنهایی کافی نیست؛ فاصله ایستگاه‌ها، نظم حرکت، هزینه بلیت، امنیت، دسترس‌پذیری برای افراد دارای معلولیت و اتصال مسیرهای مختلف، نیز اهمیت دارند. اگر رسیدن به ایستگاه دشوار باشد یا مسافر برای تعویض وسیله نقلیه زمان زیادی از دست بدهد، خودروی شخصی همچنان گزینه جذاب‌تری خواهد بود.
توکیوی ژاپن نمونه‌ای مهم از توسعه شهری متکی بر شبکه ریلی گسترده و اتصال ایستگاه‌ها به مراکز فعالیت اقتصادی است. در چنین الگویی، تمرکز مشاغل، فروشگاه‌ها و خدمات در اطراف ایستگاه‌ها، امکان انجام بسیاری از سفرها را بدون خودرو فراهم می‌کند، همچنین دسترسی آسان به قطارها و مترو، رفت‌وآمد روزانه کارکنان و دانشجویان را در این شهر، ساده‌تر می‌کند و فشار بر خیابان‌ها و پارکینگ‌ها را کاهش می‌دهد. در سنگاپور نیز توسعه حمل‌ونقل عمومی با سیاست‌های محدودکننده مالکیت و استفاده از خودرو، همراه شده است. سازمان حمل‌ونقل زمینی این کشور در گزارش‌های رسمی خود، چشم‌انداز کاهش وابستگی به خودرو را بر پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و حمل‌ونقل عمومی استوار می‌داند. برای شهرهای آفریقایی با رشد سریع جمعیت، توسعه خطوط اتوبوس سریع‌السیر و اتصال آن‌ها به شبکه‌های موجود، می‌تواند راهکاری عملی‌تر از ساخت متروهای پرهزینه در کوتاه‌مدت باشد، البته انتخاب فناوری باید بر اساس تراکم جمعیت، ظرفیت مالی و الگوی سفر هر شهر انجام شود.
۲. مدیریت هوشمند ترافیک با هوش مصنوعی
چراغ‌های راهنمایی ثابت، در بسیاری از تقاطع‌ها نمی‌توانند تغییرات لحظه‌ای حجم ترافیک را به‌خوبی مدیریت کنند. سامانه‌های هوشمند با استفاده از دوربین‌ها، حسگرها، داده‌های مکانی و الگوریتم‌های پیش‌بینی، می‌توانند زمان چراغ‌ها را متناسب با شرایط واقعی تنظیم کنند، مسیرهای جایگزین را پیشنهاد دهند و پیش از گسترش یک گره ترافیکی، نسبت به آن هشدار دهند. در سئول، کره جنوبی و شهرهای بزرگ دیگر آسیایی، توسعه مدیریت دیجیتال حمل‌ونقل می‌تواند به هماهنگی اتوبوس‌ها، تقاطع‌ها و جریان خودروها کمک کند. سامانه‌های هوشمند با تحلیل داده‌های ترافیکی و تنظیم زمان چراغ‌های راهنمایی، امکان کاهش تخیر و روان‌تر شدن رفت‌وآمد را فراهم می‌کنند، همچنین ارائه اطلاعات لحظه‌ای درباره زمان رسیدن اتوبوس‌ها و وضعیت مسیرها به شهروندان کره‌ای کمک می‌کند سفرهای روزانه خود را بهتر برنامه‌ریزی کنند و استفاده از حمل‌ونقل عمومی را در اولویت قرار دهند.
۳. گسترش دوچرخه‌سواری و پیاده‌راه‌ها
یکی از راهکارهای مؤثر برای کاهش تعداد خودروها، تبدیل سفرهای کوتاه به سفرهای پیاده یا دوچرخه‌ای است. برای این کار، شهر باید شبکه‌ای پیوسته از مسیرهای ایمن دوچرخه، پیاده‌روهای مناسب، گذرگاه‌های امن و پارکینگ دوچرخه داشته باشد. مسیرهای پراکنده‌ای که ناگهان در تقاطع‌ها یا خیابان‌های شلوغ پایان می‌یابند، نمی‌توانند جایگزین قابل‌اعتمادی برای خودرو باشند. پاریس فرانسه در برنامه دوچرخه‌سواری ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۶، برای گسترش زیرساخت‌های دوچرخه، مسیرهای امن و امکانات پارک، بیش از ۲۵۰ میلیون یورو سرمایه‌گذاری کرده است. این سرمایه‌گذاری بخشی از تلاش پاریس برای تبدیل دوچرخه به یکی از گزینه‌های اصلی رفت‌وآمد شهری است. گسترش مسیرهای جداشده از ترافیک خودرو، ایجاد پارکینگ‌های دوچرخه و بهبود اتصال مسیرها به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی می‌تواند استفاده روزمره از دوچرخه را آسان‌تر و ایمن‌تر کند. کپنهاگ دانمارک نیز نمونه‌ای شناخته‌شده از توجه به دوچرخه به‌عنوان وسیله حمل‌ونقل روزانه است. شبکه گسترده مسیرهای اختصاصی دوچرخه، تقاطع‌های ایمن و پل‌های ویژه دوچرخه‌سواران در این شهر، به ساکنان امکان می‌دهد برای رفتن به محل کار، مراکز آموزشی و فروشگاه‌ها، کمتر به خودرو وابسته باشند. نکته کلیدی در این شهرها تنها وجود مسیر دوچرخه نیست، بلکه ایمنی، پیوستگی شبکه، امکان حمل دوچرخه با قطار و اتصال محله‌ها به مراکز کار و خدمات است.
۴. قیمت‌گذاری ترافیک
وقتی استفاده از خودروی شخصی در ساعات اوج، ارزان‌تر یا راحت‌تر از گزینه‌های دیگر باشد، حتی بزرگراه‌های عریض نیز ممکن است با ازدحام روبه‌رو شوند. دریافت عوارض در مناطق پرترافیک، تنظیم هزینه ورود به محدوده‌های مرکزی و کاهش پارکینگ ارزان در خیابان‌ها، از ابزارهای مدیریت تقاضای سفر محسوب می شوند. سنگاپور از دهه‌ها پیش از قیمت‌گذاری الکترونیکی جاده‌ها استفاده می‌کند. نرخ‌ها باتوجه‌به شرایط ترافیکی بازبینی می‌شوند و مدیران حمل‌ونقل این کشور در سال ۲۰۲۶ همچنان بر ادامه مدیریت ازدحام، تکید داشته‌اند. این سیاست در کنار کنترل رشد تعداد خودروها و سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل عمومی اجرا می‌شود، بنابراین نمی‌توان نتایج آن را تنها به دریافت عوارض نسبت داد. برای جلوگیری از نابرابری، درآمد حاصل از این سیاست‌ها باید به بهبود اتوبوس، مترو و دسترسی محله‌های کم‌برخوردار اختصاص یابد. پیش از اعمال محدودیت‌ها باید گزینه‌های قابل‌اعتماد و مقرون‌به‌صرفه برای افرادی فراهم شود که به خودرو وابستگی شغلی یا خانوادگی دارند.
نظر شما