به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، طی سال‌های اخیر، بسیاری از شهرها، از روش‌های سنتی کنترل آلودگی هوا، فراتر رفته‌اند و به ترکیبی از هوش مصنوعی، حسگرهای هوشمند، حمل‌ونقل پاک، مناطق کم‌انتشار، مدیریت دیجیتال ترافیک و پایش لحظه‌ای کیفیت هوا، روی آورده‌اند. در رویکردهای جدید، هدف فقط اندازه‌گیری میزان آلودگی نیست، بلکه شهرها می‌کوشند منابع تولید آلاینده‌ها را شناسایی کنند، افزایش آلودگی را پیش‌بینی کنند و پیش از رسیدن آن به سطوح خطرناک، اقدامات پیشگیرانه انجام دهند. در ادامه به معرفی شهرهایی می‌پردازیم که با استفاده از فناوری‌های نوین، سیاست‌گذاری شهری و راهکارهای زیست‌محیطی، برای کاهش آلودگی هوا تلاش می‌کنند:
آمستردام هلند؛ حرکت به‌سوی مناطق بدون آلایندگی
آمستردام به‌جای تمرکز بر کاهش استفاده از خودروهای شخصی، بخشی از سیاست‌های خود را بر کاهش آلایندگی حمل‌ونقل تجاری، متمرکز کرده است. در مناطق بدون آلایندگی این شهر، ورود وسایل نقلیه، به استانداردها و شرایط تعیین‌شده، وابسته است. همچنین برای بعضی از خودروهای قدیمی‌تر، مقررات انتقالی در نظر گرفته شده است. این روش به‌ویژه برای شهرهایی اهمیت دارد که تردد خودروهای توزیع کالا، خدمات شهری و تحویل سفارش‌ها، سهم قابل‌توجهی از ترافیک آن‌ها را تشکیل می‌دهد.
در برنامه‌های پیشنهادی آمستردام برای سال‌های ۲۰۲۷ تا ۲۰۳۰، محدودکردن انتشار آلاینده‌ها از ترافیک، تجهیزات ساختمانی و سوزاندن چوب، از محورهای مهم به‌شمار می‌رود. این موضوع نشان می‌دهد که مدیریت آلودگی هوا، نیازمند شناسایی چندین منبع آلاینده است و نه‌فقط کنترل خودروهای شخصی؛ همچنین مدیران این شهر، به زیرساخت شارژ خودروهای برقی، توجه دارند تا گذار به ناوگان پاک‌تر عملی‌تر شود. از آنجا که بخشی از این اقدامات در قالب برنامه‌های پیشنهادی مطرح شده‌اند، نباید همه آن‌ها را سیاست‌هایی دانست که اجرای کاملشان قطعی شده است.
برلین آلمان؛ محدودیت خودروهای آلاینده و نوسازی ناوگان
برلین از شهرهایی است که محدودیت تردد خودروهای آلاینده را به‌صورت ساختاری در مدیریت شهری خود گنجانده است. در منطقه کم‌انتشار این شهر، خودروها برای ورود باید شرایط مشخصی را از نظر آلایندگی رعایت کنند و به‌طور معمول به برچسب زیست‌محیطی سبز، نیاز دارند. این سیاست با هدف کاهش انتشار دوده دیزلی و اکسیدهای نیتروژن اجرا شده است. تجربه برلین نشان می‌دهد که محدودیت‌های قانونی می‌توانند به نوسازی تدریجی ناوگان خودروها و کاهش آلایندگی ناشی از تردد شهری کمک کنند.
یکی از درس‌های مهم برلین، ضرورت همراه‌کردن محدودیت‌ها با گزینه‌های جایگزین است. توسعه حمل‌ونقل عمومی، بهبود مسیرهای دوچرخه‌سواری و فراهم‌کردن امکان دسترسی آسان به خدمات شهری، احتمال وابستگی شهروندان به خودروهای شخصی را کاهش می‌دهد، همچنین پایش مستمر کیفیت هوا و به‌روزرسانی برنامه‌های کنترل آلودگی نیز اهمیت دارد، زیرا حتی اگر انتشار آلاینده‌های خودروها کاهش یابد، منابعی مانند گرمایش ساختمان‌ها، فعالیت‌های صنعتی و گردوغبار نیز ممکن است بر کیفیت هوای شهر، اثر بگذارند.
سئول کره جنوبی؛ حسگرهای اینترنت اشیا و مدیریت مبتنی بر داده
سئول از فناوری‌های دیجیتال برای شناسایی و پایش مسائل محیطی شهری استفاده می‌کند. سامانه حسگرهای شهری S-DoT، داده‌هایی درباره پدیده‌هایی مانند ذرات معلق، شرایط آب‌وهوایی، صدا و دیگر شاخص‌های محیطی، داده‌ها را جمع‌آوری می‌کند. این داده‌ها به مسئولان کمک می‌کنند تا تفاوت شرایط میان مناطق مختلف شهر را بهتر بشناسند و در تدوین سیاست‌های شهری، از اطلاعات واقعی استفاده کنند. طبق اطلاعات دولت سئول، داده‌های این سامانه از ۱۱۰۰ محل نصب حسگر گزارش شده‌اند و از ماه فوریه ۲۰۲۶ دسترسی برخط به داده‌های S-DoT از طریق درگاه داده‌های باز سئول فراهم شده است.
مزیت این روش، فراهم‌کردن تصویری دقیق‌تر از تغییرات مکانی و زمانی آلودگی است. برای مثال، داده‌های محیطی را می‌توان در کنار اطلاعات ترافیک، شرایط جوی و فعالیت‌های شهری، بررسی کرد تا نقاط نیازمند بررسی بیشتر، شناسایی شوند، با این‌حال، حسگرها به‌تنهایی آلودگی هوا را کاهش نمی‌دهند، بلکه اثرگذاری آن‌ها به اقداماتی همچون کنترل منابع انتشار، بهبود حمل‌ونقل و اجرای مقررات وابسته است، بنابراین فناوری هوشمند زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که داده‌های جمع‌آوری‌شده به تصمیم‌های اجرایی قابل‌اندازه‌گیری، منجر شوند.
سنگاپور؛ استانداردهای سخت‌گیرانه آلایندگی و مدیریت یکپارچه
سنگاپور برای کنترل آلودگی هوا از ترکیب استانداردهای فنی، نظارت بر انتشار آلاینده‌ها و برنامه‌ریزی یکپارچه شهری و صنعتی، استفاده می‌کند. سازمان ملی محیط‌زیست این کشور برای خودروها، استانداردهای آلایندگی و کیفیت سوخت، تعیین کرده است و واردات خودروهای بنزینی و دیزلی جدید و کارکرده برای ثبت در سنگاپور باید الزامات تعیین‌شده، از جمله استاندارد یورو ۶ (Euro VI)، را رعایت کند. این کشور همچنین از طرح‌های تشویقی و جریمه‌ای برای تأثیرگذاری بر انتخاب خودروهای کم‌آلاینده استفاده می‌کند.
یکی از سیاست‌های مرتبط با گذار به حمل‌ونقل پاک، طرح رده‌بندی آلایندگی خودروها یا VES است. این طرح بر اساس عملکرد خودرو در برابر چند آلاینده، از جمله اکسیدهای نیتروژن و ذرات معلق، مشوق یا هزینه اضافی تعیین می‌کند. تغییرات این برنامه برای سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ نیز در نظر گرفته شده است. بااین‌حال، آلودگی هوای سنگاپور فقط منشأ داخلی ندارد و دود ناشی از آتش‌سوزی جنگل‌ها و زمین‌های منطقه‌ای نیز گاهی بر کیفیت هوا اثر می‌گذارد. بنابراین، حتی مدیریت مؤثر انتشار محلی نیز نمی‌تواند همه رویدادهای آلودگی را به‌طور کامل کنترل کند.
نظر شما