به گزارش خبرگزاری ایمنا، سال تحصیلی در دانشگاه شهید بهشتی آغاز شده، اما در مسیر رفتوآمد دانشجویان، به ابتکار بسیج دانشجویی تصاویری قرار گرفته که حالوهوای متفاوتی دارد؛ مجموعه بیلبوردهای «با خشم قدم بردار» نام و تصویر استادان و دانشجویان شهید و روایت آسیب دیدن مراکز پژوهشی دانشگاه را پیش چشم دانشجویان قرار داده است.
این بیلبوردها قرار است چیزی را یادآوری کنند که ممکن است در هیاهوی بازگشایی دانشگاهها به حاشیه برود: بخش مهمی از جامعه علمی ایران در جریان حملات اخیر آمریکا به زیرساخت های علمی کشور هدف قرار گرفت و بخشی از زیرساخت های پژوهشی نیز آسیب دید.
اول استاد، بعد آزمایشگاه
در میان نامهایی که در این روایت یادآوری شده، نام شهید فریدون عباسی و شهید سید امیرحسین فقهی دیده میشود؛ استادانی که در جریان حملات ترور شدند.
اما ماجرا به حذف چند چهره علمی محدود نماند. چهاردهم فروردین، ساختمان «دکتر برادران قاسمی»، محل پژوهشکده لیزر و پلاسما دانشگاه شهید بهشتی، نیز هدف حمله قرار گرفت و آسیب جدی دید.
این دو اتفاق وقتی کنار هم قرار میگیرند، معنای متفاوتی پیدا میکنند؛ یکسو دانشمندانی که دیگر پشت میز کار و در کلاس درس حضور ندارند و سوی دیگر آزمایشگاههایی که بخشی از تجهیزات و زیرساخت خود را از دست دادهاند.
حمله به جایی که برای درمان و پژوهش ساخته شده بود
چهاردهم فروردین امسال بود که ساختمان برادران قاسمی، محل استقرار پژوهشکده لیزر و پلاسما دانشگاه شهید بهشتی در حمله هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی هدف قرار گرفت و بخش قابل توجهی از ساختمان آسیب دید. دانشگاه شهید بهشتی همان زمان اعلام کرد که این ساختمان یکی از مراکز آموزشی و پژوهشی دانشگاه بوده است.
اهمیت ماجرا زمانی بیشتر روشن میشود که بدانیم پژوهشکده لیزر و پلاسما محل فعالیتهای علمی در حوزههایی مانند لیزر، اپتیک، فوتونیک و پلاسماست و بخشی از تحقیقات آن در حوزههای پزشکی و تصویربرداری انجام میشده است.
رئیس دانشگاه شهید بهشتی نیز بعدتر اعلام کرد که در جریان جنگ، حدود ۹۰ درصد تجهیزات دو مرکز لیزری دانشگاه از بین رفته است؛ با این حال فعالیتهای آموزشی و پژوهشی متوقف نشده و دانشگاه تلاش کرده است مسیر تحقیقات را در فضاهای جایگزین ادامه دهد.
وقتی هدف، فقط یک ساختمان نیست
بیلبوردهای «با خشم قدم بردار» در واقع قطعات یک روایت را کنار هم گذاشتهاند؛ نام استادانی که ترور شدند، تصویر مراکز علمی آسیبدیده و یادآوری پژوهشهایی که پیش از حمله در همین دانشگاه دنبال میشد.
این روایت، تقابل ایران و آمریکا را از سطح تیترهای سیاسی پایینتر میآورد و به جایی میرساند که برای دانشجو ملموستر است: کلاس، استاد، آزمایشگاه و آینده یک پژوهش.
اگر تحریم، فشار سیاسی و تهدید را ابزارهای شناختهشده تقابل با ایران بدانیم، ترور دانشمندان و هدف قرار گرفتن مراکز علمی، چهره سیاه دیگری از همین تقابل را نشان میدهد؛ جایی که دانش و زیرساخت علمی نیز از میدان درگیری کنار گذاشته نمیشود.
«با خشم قدم بردار»
حالا دانشجویان در آغاز سال تحصیلی از کنار این تصاویر عبور میکنند؛ شاید دانشجویی از کنار اسم شهیدان فقهی یا عباسی رد شود، وارد کلاس شود و روی صندلی استادی بنشیند که زمانی همکار آنها بوده است.
شاید هم از کنار پژوهشکده لیزر و پلاسما عبور کند؛ جایی که زمانی دانشجویان روی پروژههای علمی کار میکردند و امروز بخشی از تجهیزات آن از بین رفته است.
«با خشم قدم بردار» از همین فاصله کوتاه میان کلاس و خاطره استفاده کرده است؛ تا یادآوری کند آنچه در جنگ هدف قرار گرفت، بخشی مهم از سرمایه انسانی و علمی کشور بود که در این حملات از دست رفت.
و شاید به همین دلیل است که اینبار دانشگاه برای شروع سال تحصیلی، بهجای یک پیام معمول، تصویری از آنچه بر سر علم و دانشگاه آمده را مقابل دانشجویان گذاشته است تا فراموش نکنند دشمنی آمریکا با ایران بسیار فراتر از تقابل های نظامی است و قلب پیشرفت و استقلال ایران را نشانه گرفته است.
نظر شما