به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سلامت شهر دیگر فقط به تعداد بیمارستان‌ها و کیفیت خدمات درمانی وابسته نیست. در واقع سلامت می‌تواند در تاروپود زندگی روزمره و طراحی شهری شکل بگیرد، نه‌فقط در مراکز درمانی. سال ۲۰۲۶، برنامه‌ریزان شهری بیش از گذشته به این پرسش توجه می‌کنند که یک شهر چگونه می‌تواند مردم را سالم‌تر نگه دارد؟ سازمان جهانی بهداشت در رویکرد «شهرهای سالم» بر محله‌های متراکم و چندمنظوره، حمل‌ونقل فعال، دسترسی به طبیعت، فضاهای عمومی و طراحی مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی تأکید دارد، همچنین در سال ۲۰۲۶، سازمان‌های جهانی بهداشت و یونیسف، بر اهمیت فضاهای عمومی ایمن و قابل‌دسترس برای سلامت و رشد کودکان، تأکید کرده‌اند. در ادامه به معرفی بهترین شهرهای جهان برای زندگی سالم در سال ۲۰۲۶ و ویژگی‌های منحصربه‌فرد این شهرها می‌پردازیم:
کپنهاگ؛ شهری که ورزش را وارد زندگی روزمره کرده است
کپنهاگ، یکی از روشن‌ترین نمونه‌های طراحی شهری برای افزایش فعالیت بدنی است. شبکه گسترده مسیرهای دوچرخه، مسیرهای سبز، پل‌های مخصوص دوچرخه و عابر پیاده، باعث شده است دوچرخه‌سواری بخشی از حمل‌ونقل روزمره شهر باشد. شهرداری کپنهاگ حدود ۴۰۰ کیلومتر مسیر دوچرخه دارد و در برنامه‌های شهری خود همچنان بر توسعه زیرساخت دوچرخه، تأکید می‌کند. در برنامه بودجه ۲۰۲۶ نیز بیش از ۶۰۰ میلیون کرون برای مجموعه‌ای از پروژه‌های زیرساخت دوچرخه، مسیرهای امن مدرسه و امکانات مرتبط این شهر، اختصاص داده شده است. سیاست سلامت شهر نیز سلامت جسمی و روانی و کاهش نابرابری‌های سلامت را در کنار کیفیت زندگی، دنبال می‌کند.
سنگاپور؛ ترکیب فضای سبز، پیاده‌روی و خدمات نزدیک به خانه
سنگاپور در سال ،۲۰۲۶ سلامت را به‌طور مستقیم در برنامه‌ریزی شهری وارد کرده است. سازمان توسعه شهری این کشور در برنامه «شهر شاد، شهر سالم» بر محله‌های فراگیر، دسترسی آسان به امکانات، فضاهای تفریحی و سفرهای انسان‌محور، تأکید می‌کند. برنامه توسعه حمل‌ونقل نیز هدف‌گذاری کرده است که در دهه ۲۰۳۰، هشت خانواده از هر ۱۰ خانوار، حداکثر ۱۰ دقیقه پیاده تا یک ایستگاه قطار، فاصله داشته باشند. شبکه مسیرهای دوچرخه و اتصال آن‌ها به ایستگاه‌ها و مراکز خدماتی نیز تا حدود ۱۳۰۰ کیلومتر در سال ۲۰۳۰، توسعه خواهد یافت، همچنین چارچوب «پارک برای سلامت» در این شهر از برنامه پارک‌ها و فضاهای سبز برای تقویت فعالیت بدنی، سلامت روان و ارتباطات اجتماعی استفاده می‌کند.
سئول؛ طراحی شهری باهدف افزایش تحرک و دسترسی به طبیعت
سئول در سال‌های اخیر تلاش کرده است مفهوم «شهر سالم» را از خدمات درمانی فراتر ببرد و وارد طراحی خیابان‌ها و فضاهای عمومی کند. برنامه جامع سلامت شهر تا ۲۰۳۰، شامل محیط‌های مناسب برای پیاده‌روی، فضاهای ورزشی، تغذیه سالم و سالمندی فعال است. در سال ۲۰۲۶ نیز برنامه «۵ دقیقه شهر باغ» باهدف نزدیک‌کردن فضاهای سبز و باغ‌ها به زندگی روزمره شهروندان دنبال می‌شود. این شهر همچنین در حال گسترش شبکه‌های سبز و مسیرهای پیاده است. یک نمونه از این شبکه‌ها، مسیر جنگلی Gyeongui Line است که حدود ۶.۳ کیلومتر امتداد دارد و مناطق شهری را با فضای سبز و مسیرهای پیاده به هم، متصل می‌کند. این رویکرد با پژوهش منتشرشده در سال ۲۰۲۶، درباره شهرهای پرتراکم آسیایی نیز هم‌خوانی دارد؛ پژوهشی که نشان می‌دهد طراحی محیط و دسترسی به مقصد، از مهم‌ترین عوامل مرتبط با فعالیت بدنی در این شهرها هستند.
پاریس؛ تبدیل پیاده‌روی به بخش اصلی زندگی شهری
پاریس در سال ،۲۰۲۶ یکی از نمونه‌های مهم شهرهای اروپایی در زمینه اولویت‌دادن به پیاده‌روی و فضای عمومی است. یک مطالعه جدید که در سپتامبر ۲۰۲۶ توسط آژانس برنامه‌ریزی شهری پاریس منتشر شد، هفت کلان‌شهر از جمله پاریس، لندن، آمستردام و توکیو را با یکدیگر مقایسه کرد و نشان داد ۵۶ درصد سفرهای داخل پاریس به‌طور کامل با پای پیاده، انجام می‌شود. هم‌زمان، شهر درحال‌توسعه فضاهای ویژه پیاده‌روی، مسیرهای کنار رود سن، مناطق کم‌خودرو و فضاهای سبز است. برنامه‌ریزی زیست‌اقلیمی پاریس نیز باهدف سازگارکردن شهر با گرما و تغییرات اقلیمی و بهبود کیفیت زندگی، دنبال می‌شود. شهرداری همچنین نزدیک به ۵۵۰ پارک، باغ و میدان عمومی را مدیریت می‌کند.
ملبورن؛ شهرسازی با محوریت درخت و طبیعت
ملبورن یکی از شهرهایی است که نقش طبیعت را در سلامت شهری بسیار جدی گرفته است. در سال ۲۰۲۶، این شهر درحال‌توسعه برنامه‌های «جنگل شهری» است. این مفهوم فقط به کاشت درخت در خیابان‌ها محدود نمی‌شود و شامل پوشش گیاهی، خاک، آب، پارک‌ها، باغ‌های اجتماعی، دیوارهای سبز و حتی بام‌ها است. شهرداری ملبورن تأکید می‌کند که جنگل شهری به تصفیه هوا، کاهش گرما، ایجاد سایه، ذخیره کربن و ارتباط شهروندان با طبیعت، کمک می‌کند. ملبورن همچنین در شاخص زیست‌پذیری ۲۰۲۶ EIU رتبه سوم جهان را کسب کرده است؛ شاخصی که علاوه بر محیط و فرهنگ، سلامت، زیرساخت، آموزش و ثبات را نیز در نظر می‌گیرد.
آمستردام؛ سلامت از مسیر دوچرخه و محله‌های قابل‌دسترس
آمستردام نمونه دیگر از شهری است که فعالیت بدنی را در ساختار حمل‌ونقل خود قرار داده است. دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی کنار حمل‌ونقل عمومی، بخش مهمی از طراحی شهری آمستردام را تشکیل می‌دهند و محله‌های جدید نیز با توجه به دسترسی به خدمات و فضاهای عمومی، برنامه‌ریزی می‌شوند. اهمیت این مدل فقط در کاهش استفاده از خودرو نیست، بلکه حرکت فعال می‌تواند فعالیت بدنی روزانه را افزایش دهد و هم‌زمان آلودگی هوا و سروصدا را کاهش دهد. پژوهش‌های جدید درباره شهرهای پرتراکم نشان می‌دهد که طراحی مناسب و دسترسی آسان به مقصدهای روزمره، نقش مهمی در تشویق شهروندان به فعالیت بدنی دارد.
نظر شما