از صحنه‌ محاکمه نمادین جنایات دشمن تا درخشش ملی‌پوشان در فینال بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶

چهار روز از جنگ دوازده‌روزه گذشته بود که تلفن‌ نادعلی براتی پشت سرهم به‌صدا درآمد. هواپیماهای دشمن بر فراز اصفهان می‌گذشتند و کانال‌های ایتا در انتشار خبر حمله به مراکز مختلف رقابت می‌کردند، اما برای نادعلی براتی نگاه به یک نقطه از اصفهان بود؛ همان‌جا که حدس می‌زد پسرش، محمد، آنجاست: «وقتی دیدم افراد مختلف می‌آیند منزل و می‌روند، فهمیدم اتفاقی برای پسرم افتاده است.»

هنوز کسی نگفته بود محمد چه شده است اما نادعلی فهمیده بود. شاید سال‌ها فرماندهی به او آموخته بود اتفاقی افتاده است. فقط باید منتظر ‌ماند.

از او می‌پرسم از محمد چه چیزی پیدا شد، پاسخ کوتاه‌تر از آن است که بتوانم برایش آماده باشم: «یک انگشتر، یک دسته‌کلید و مقداری از ریش. همین.»

متن کامل این روایت را از اینجا بخوانید.