به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سازمان جهانی بهداشت در تازهترین گزارشهای خود میگوید حدود یک نفر از هر شش نفر در جهان، تنهایی را تجربه میکنند و این مسئله در میان نوجوانان و جوانان، شیوع بیشتری دارد. شواهد علمی نیز نشان میدهد انزوای اجتماعی و تنهایی با پیامدهای مختلف جسمی و روانی و حتی افزایش خطر مرگ زودرس، ارتباط دارند. به همین دلیل، شهرها سال ۲۰۲۶ بیش از گذشته به دنبال ایجاد فرصتهای واقعی برای ارتباط میان شهروندان هستند. در واقع مقابله با تنهایی فقط با افزایش خدمات روانشناختی امکانپذیر نیست. بخش مهمی از راهحل در طراحی و مدیریت شهر همچون وجود پارک و میدانهای عمومی، مراکز محله، کتابخانهها، باشگاهها، نهفته است. در ادامه به معرفی تازهترین راهکارهای شهرهای جهان برای مقابله با بحران تنهایی شهروندان میپردازیم.
لندن؛ بازگرداندن فضاهای محلی برای ارتباط اجتماعی
لندن یکی از نمونههای جدید و موفق در زمینه مقابله شهری با تنهایی است. در فوریه ۲۰۲۶، شهرداری لندن از ایجاد شبکهای متشکل از ۳۰ فضای اجتماعی در سراسر پایتخت خبر داد. برای این برنامه ۱.۸ میلیون پوند اختصاص یافته و قرار است این مکانها میزبان رویدادهای محلی، فعالیتهای اجتماعی، برنامههای فرهنگی و خدمات مشاورهای باشند. ایده اصلی این است که شهروندان برای ایجاد ارتباط اجتماعی، مجبور نباشند به سازمانهای رسمی یا خدمات تخصصی، مراجعه کنند، بلکه فضاهایی در محله خود داشته باشند که بتوانند در آنها با همسایهها ملاقات کنند، در فعالیتی مشترک شرکت کنند یا از حمایت اجتماعی برخوردار شوند.
سئول؛ تبدیل مقابله با تنهایی به یک سیاست شهری
سئول در میان شهرهایی قرار دارد که مقابله با تنهایی را مستقیم وارد سیاستگذاری شهری کرده است. برنامه سئول بدون تنهایی، مجموعهای از خدمات برای شناسایی افراد منزوی، ارتباط آنها با خدمات اجتماعی و ایجاد فرصتهای مشارکت اجتماعی فراهم میکند. در سال ۲۰۲۶، شهر ۶۹ مرکز تخصصی در ۲۵ منطقه شهری برای حمایت از خانوادههای منزوی، فعال کرده است. این مراکز میتوانند افراد در معرض انزوا را شناسایی کنند، وضعیت آنها را ارزیابی کنند و به خدمات مناسب یا گروههای اجتماعی متصل کنند. سئول همچنین سال ۲۰۲۶ برنامههایی را توسعه داده است که شهروندان را به بیرون آمدن از خانه، فعالیت در پارکها، شرکت در جشنوارهها و تجربه فعالیتهای جمعی تشویق میکند. در دور نخست این برنامه، ۷۹.۹ درصد از شرکتکنندگان اعلام کردند احساس انزوای آنها کاهش یافته است.
پاریس؛ استفاده از باشگاهها و فعالیتهای محلی برای سالمندان
پاریس بخش مهمی از سیاست مقابله با تنهایی را بر سالمندان، متمرکز کرده است. شهرداری پاریس در سال ۲۰۲۶ مجموعهای از برنامههای اجتماعی و فرهنگی را برای سالمندان توسعه داده است و ۶۵ باشگاه سالمندان در مناطق مختلف شهر فعال است. این مراکز، فقط محل ملاقات نیستند و فعالیتهایی مانند ورزش، هنر، آموزش دیجیتال، زبان، تئاتر، موسیقی و برنامههای سلامت، ارائه میکنند. سرویس Paris en Compagnie نیز برای افراد بالای ۶۵ سال که تنها زندگی میکنند، امکان همراهی و کمک برای حضور در فعالیتهای اجتماعی و زندگی محلهای را فراهم میکند. رویکرد پاریس نشان میدهد که یکی از راههای مقابله با تنهایی، ایجاد فرصتهای منظم و کمهزینه برای مشارکت اجتماعی در فاصله نزدیک از محل زندگی است.
بیلبائو؛ مقابله با تنهایی با کمک خدمات اجتماعی و محلهای
شهر بیلبائو در اسپانیا نیز نمونه جالبی از پیوند سیاست سالمندی با کاهش تنهایی است. گزارش سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) در ژوئن ۲۰۲۶، برنامههای این شهر را بررسی کرده است. طرحهایی را با هدف شناسایی زودهنگام افراد در معرض انزوا، ایجاد ارتباطات اجتماعی و ارائه حمایتهای محلی اجرا میشوند. همچنین تیم خدمات شهری تلاش میکنند سالمندان تاحدامکان در خانه و محله خود باقی بمانند و ارتباطشان با جامعه قطع نشود. نکته مهم طرح بیلبائو، ترکیب مداخلات پیشگیرانه، خدمات اجتماعی و حمایت شخصیسازیشده است؛ یعنی این شهر تلاش میکند پیش از تبدیلشدن انزوا به یک مشکل جدی، افراد را با شبکههای محلی مرتبط کند.
بریتانیا؛ نسخه اجتماعی بهجای درمان پزشکی
یکی از مهمترین تغییرات سال ۲۰۲۶ در مقابله با تنهایی، گسترش مفهوم نسخه اجتماعی است؛ روشی که در بریتانیا بهطور گسترده وارد نظام سلامت شده است. در این مدل، پزشک یا سیستم سلامت، فقط دارو یا درمان پزشکی پیشنهاد نمیکند، بلکه فرد را به فعالیتهایی همچون گروههای پیادهروی، داوطلبی، کلاسهای هنری، فعالیتهای فرهنگی و گروههای اجتماعی معرفی میکند. سازمان جهانی بهداشت در ماه مارس ۲۰۲۶ اعلام کرد که سالانه بیش از یک میلیون نفر به خدمات نسخه اجتماعی ارجاع میشوند. سازمان بهداشت عمومی نیز در همین سال، آکادمی ملی نسخه اجتماعی بریتانیا را تعیین کرد؛ اقدامی که نشان میدهد مقابله با تنهایی بهتدریج از سطح برنامههای محلی به یک رویکرد بینالمللی در سلامت عمومی تبدیل شده است.
نظر شما