به گزارش خبرگزاری ایمنا، سینمای ایران در پایان شهریور، یکی از چهرههای باسابقه خود را از دست داد؛ سیروس ابراهیمزاده، بازیگر، کارگردان، نویسنده، مترجم و گویندهای که بیش از شش دهه در تئاتر، رادیو، تلویزیون و سینما فعالیت کرد، روز گذشته، سیام شهریور ۱۴۰۵ در ۸۹ سالگی درگذشت. خبر درگذشت او پس از یک دوره بیماری و دور از وطن اعلام شد و جامعه هنری را با خاطرهای از یکی از چهرههای شناختهشده نسلهای پیشین هنر ایران روبهرو کرد.
ابراهیمزاده متولد سال ۱۳۱۶ در اردبیل بود؛ هنرمندی که مسیر حرفهای خود را نه از سینما، بلکه از صحنه تئاتر آغاز کرد. سال ۱۳۳۴ و همکاری با تئاتر آناهیتا و مصطفی اسکویی، شروع مسیری بود که بعدها او را به یکی از چهرههای فعال تئاتر، رادیو، تلویزیون و سینمای ایران تبدیل کرد. او در کنار بازیگری، تجربه کارگردانی تئاتر نیز داشت و تحصیلاتش را در حوزه زبان و ادبیات انگلیسی و تئاتر ادامه داد.
اما سینما برای ابراهیمزاده از سال ۱۳۴۹ و با «حسن کچل» آغاز شد؛ نخستین تجربه سینمایی او در فیلمی به کارگردانی علی حاتمی. ورود به سینما در همان سالهایی اتفاق افتاد که سینمای ایران در حال تجربه شکلهای تازهای از روایت و شخصیتپردازی بود و ابراهیمزاده نیز خیلی زود توانست جای خود را در میان بازیگران آن دوره پیدا کند.
همکاری او با علی حاتمی به «حسن کچل» محدود نماند و در «ستارخان» و بعدها «کمالالملک» نیز ادامه پیدا کرد؛ آثاری که هرکدام بخشی از تاریخ سینمای ایران را نمایندگی میکنند. «کمالالملک» بهویژه از فیلمهایی بود که حضور ابراهیمزاده در کنار مجموعهای از بازیگران شناختهشده، بخشی از کارنامه سینمایی او را شکل داد.
با گذشت سالها، حضور ابراهیمزاده در سینما ادامه پیدا کرد و او در فیلمهایی چون «تحفهها»، «مجسمه»، «همسر»، «چهره» و «هتل کارتن» بازی کرد؛ آثاری که هرکدام متعلق به دورهای از سینمای پس از انقلاب هستند و نشان میدهند که کارنامه او به یک گونه یا یک دوره خاص محدود نمانده بود.
در دهه ۷۰ و ۸۰، ابراهیمزاده همچنان در سینما حضور داشت. «مسافر ری»، «مومیایی ۳»، «شمعی در باد» و «مکس» از جمله فیلمهایی هستند که نام او را در میان بازیگران خود دارند. در این میان، «مومیایی ۳» جایگاه ویژهای در کارنامه او دارد؛ ابراهیمزاده برای بازی در این فیلم، تندیس زرین بهترین بازیگر نقش دوم مرد از چهارمین جشن خانه سینما را دریافت کرد.
حضور او در سینما در سالهای بعد نیز با فیلمهایی همچون «شام عروسی»، «تله»، «سوغات فرنگ»، «مقلد شیطان» و «تاکسی نارنجی» ادامه پیدا کرد. «تاکسی نارنجی» به کارگردانی ابراهیم وحیدزاده، آخرین فیلم سینمایی او بود که اکران شد و به سال ۱۳۸۷ بازمیگردد.
با این حال، اگر کارنامه ابراهیمزاده را تنها در قاب سینما جستوجو کنیم، بخش مهمی از مسیر هنری او نادیده میماند. او از سال ۱۳۴۶ وارد رادیو و تلویزیون شد و در مجموعههایی همچون «آرایشگاه زیبا»، «ولایت عشق»، «گالشهای مادربزرگ»، «عطر گل یاس» و «کاکتوس» حضور داشت. «کاکتوس» به کارگردانی محمدرضا هنرمند نیز یکی از مجموعههایی بود که در سالهای پایانی دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰، بار دیگر چهره او را برای مخاطبان تلویزیون پررنگ کرد.
ابراهیمزاده در سالهای بعد در مجموعههایی همچون «ساختمان پزشکان» نیز دیده شد و همچنان بخشی از حضور هنری خود را در تلویزیون ادامه داد. در کنار این فعالیتها، تجربههای او در رادیو، گویندگی، نویسندگی، ترجمه و تئاتر، تصویری کاملتر از هنرمندی چندوجهی ارائه میدهد که بازیگری تنها یکی از بخشهای کارنامهاش بود.
آنچه کارنامه سیروس ابراهیمزاده را قابل توجه میکند، فقط تعداد فیلمها و سریالهایی نیست که در آنها حضور داشت؛ مسیر هنری او از تئاتر آناهیتا آغاز شد، به رادیو و تلویزیون رسید، با سینمای علی حاتمی ادامه پیدا کرد و در دهههای بعد با فیلمهایی از نسلهای مختلف فیلمسازان ایرانی امتداد یافت. همین رفتوآمد میان صحنه، قاب تلویزیون و پرده سینما موجب شد تصویر او به یک دوره مشخص محدود نماند.
او آخرین تجربه کارگردانی تئاتر خود را نیز با نمایش «لازاروس» در سال ۱۳۷۶ در مجموعه تئاتر شهر پشت سر گذاشت؛ اما نامش در سالهای بعد همچنان با بازیگری و حضور در آثار تصویری گره خورد.
حالا با درگذشت سیروس ابراهیمزاده، بخشی از نسل هنرمندانی که سالهای طولانی در تئاتر، رادیو، تلویزیون و سینمای ایران فعالیت کردند، یک چهره دیگر را از دست داده است. از «حسن کچل» تا «کمالالملک»، از «هتل کارتن» تا «مسافر ری»، از «مومیایی ۳» تا «مکس» و «تاکسی نارنجی»، ردپای او در قابهایی باقی مانده که هرکدام بخشی از خاطره تصویری چند نسل از مخاطبان ایرانی را شکل دادهاند.
سیروس ابراهیمزاده از میان ما رفت، اما کارنامهاش همچنان در قابها زنده است؛ در نقشهایی که هرکدام تکهای از بیش از شش دهه زندگی هنری او را با خود حمل میکنند.
نظر شما