به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمانشاه، حسنا امیری، وزنهبردار جوان و کرمانشاهی، در سالهایی که بسیاری از ورزشکاران ابتدای مسیر قهرمانی تنها بهدنبال حضور در مسابقات و کسب نخستین مدالهای خود هستند، مسیری متفاوت و پرفرازونشیب را پشتسر گذاشته است؛ مسیری که از سالهای حضور در ردههای سنی پایین و محرومیت از شرکت در بسیاری از مسابقات رسمی آغاز شد و در ادامه با پشتسر گذاشتن دوران شیوع کرونا، تغییر محل زندگی، تغییر مربی و حتی طی کردن مسیر روزانه برای رسیدن به سالن تمرین ادامه پیدا کرد. او در مقاطعی به دلیل تعطیلی سالنهای تخصصی، ناچار شد در سالنهای بدنسازی و با تجهیزات غیراستاندارد تمرین کند، اما هیچکدام از این موانع موجب نشد وزنهبرداری را رها کند.
امیری پس از نخستین حضور رسمی خود در المپیاد استعدادهای برتر در سال ۱۴۰۱، بهتدریج پلههای پیشرفت را طی کرد؛ از کسب مدالهای کشوری و عنوان قویترین دختر مسابقات جوانان ایران تا تجربه نخستین حضور در اردوهای تیم ملی و تلاش دوباره برای بازگشت به جمع ملیپوشان.
او در ادامه با ارتقای رکوردهای خود توانست نظر کادر فنی را جلب کند و در نخستین تجربه برونمرزی خود در رقابتهای قهرمانی جوانان آسیا به مدال دست پیدا کند. امیری در این رقابتها در حرکت یکضرب به مدال نقره رسید و در مجموع نیز مدال برنز را به دست آورد.
امیری کنار این مسیر ورزشی، تحصیل در رشته فوریتهای پزشکی را نیز دنبال میکند و معتقد است ورزش قهرمانی نهتنها جسم، بلکه ذهن و شخصیت او را ساخته است. او حالا حضور در مسابقات جهانی و رسیدن به المپیک را بهعنوان هدفی جدی دنبال میکند و میخواهد روزی داستان مدالهایش، روایت تلاش و امید یک دختر ایرانی باشد.
از سالهای بدون مسابقه تا نخستین مدال ملی
ایمنا: از چه زمانی وارد رشته وزنهبرداری شدید و این مسیر را چگونه آغاز کردید؟
حسنا امیری: ورود من به وزنهبرداری به سالهایی برمیگردد که در ردههای سنی پایینتر هنوز فرصت زیادی برای حضور در مسابقات رسمی وجود نداشت. در سالهای نخست، مسابقات بیشتر در ردههای نونهالان، نوجوانان و بزرگسالان برگزار میشد و من در سنی بودم که امکان حضور در بسیاری از این رقابتها را نداشتم. فقط یک مسابقه دروناستانی بهصورت افتخاری برگزار شد که در آن شرکت کردم، اما مدالی به دست نیاوردم.
نخستین حضور جدی من در مسابقات رسمی به شهریور ۱۴۰۱ و المپیاد استعدادهای برتر بازمیگردد. آن مسابقه برای من یک نقطه عطف مهم بود، زیرا توانستم نخستین مدال ملی خود را کسب کنم و در دسته مثبت ۸۶ کیلوگرم به مقام نخست برسم. بعد از آن مسابقه، انگیزهام برای ادامه مسیر و رسیدن به سطوح بالاتر بیشتر شد.
ایمنا: نخستین تجربههای شما در مسابقات قهرمانی کشور چگونه پیش رفت؟
حسنا امیری: در مسابقات اردبیل توانستم دو مدال نقره و یک مدال برنز کسب کنم. این نتیجه برای من تجربه بسیار مهمی بود، چون متوجه شدم اگر تمریناتم را منظمتر و حرفهایتر دنبال کنم، میتوانم در رقابت با وزنهبرداران قدرتمند کشور هم به نتایج خوبی برسم.
در ادامه، در مسابقات جوانان در همدان عملکرد بهتری داشتم و موفق شدم دو مدال طلا کسب کنم و عنوان قویترین دختر مسابقات جوانان ایران را به دست بیاورم. این نتیجه برای من اعتمادبهنفس زیادی ایجاد کرد و نشان داد مسیری که انتخاب کردهام، میتواند به موفقیتهای بزرگتری منجر شود.
یک دعوت به تیم ملی و درسی از یک ناکامی
ایمنا: نخستین بار چه زمانی به اردوی تیم ملی دعوت شدید و این تجربه چه تأثیری در مسیر ورزشی شما داشت؟
حسنا امیری: بعد از نتایجی که در مسابقات کشوری به دست آوردم، برای نخستین بار به اردوی تیم ملی دعوت شدم. حدود سه هفته در اردو حضور داشتم، اما در آن مقطع رکوردهایم به اندازهای نبود که بتوانم نظر کادر فنی را جلب کنم و در نهایت در جمع نفرات نهایی باقی نماندم.
شاید در نگاه اول این اتفاق یک ناکامی به نظر برسد، اما برای من تبدیل به یکی از مهمترین تجربههای ورزشی شد. متوجه شدم صرفاً قهرمان شدن در یک مسابقه داخلی کافی نیست و برای حضور در تیم ملی باید رکوردهایم را به شکل جدی ارتقا بدهم. بعد از آن اردو، تمریناتم را با انگیزه بیشتری ادامه دادم و تلاش کردم نقاط ضعفم را برطرف کنم.
ایمنا: بازگشت دوباره به اردوهای تیم ملی چگونه اتفاق افتاد؟
حسنا امیری: بعد از آن اردو، تمرکز بیشتری روی تمرین و ارتقای رکوردهایم گذاشتم. تلاش کردم از تجربهای که به دست آورده بودم استفاده کنم و با آمادگی بیشتری به مسابقات برگردم. در مسابقات کشوری که سال گذشته در شهرکرد برگزار شد، توانستم دو مدال نقره و یک مدال برنز کسب کنم و بهعنوان نایبقهرمان کشور برسم.
بعد از این نتیجه، دوباره به اردوی تیم ملی دعوت شدم. این بار شرایط برای من متفاوت بود و توانستم با عملکرد بهتر، نظر کادر فنی را جلب کنم و در نهایت برای حضور در رقابتهای آسیایی انتخاب شوم. این اتفاق برای من اهمیت زیادی داشت، چون احساس کردم تلاشهایی که بعد از نخستین ناکامی در تیم ملی انجام داده بودم، نتیجه داده است.
نخستین تجربه بینالمللی با دو مدال آسیایی
ایمنا: نخستین حضور شما در یک رقابت بینالمللی چگونه بود؟
حسنا امیری: مسابقات قهرمانی جوانان آسیا نخستین تجربه بینالمللی من بود. طبیعتاً حضور در یک مسابقه خارج از کشور با رقابتهای داخلی تفاوت زیادی دارد و فشار روانی بیشتری احساس میکردم، اما تلاش کردم بیشتر روی عملکرد خودم تمرکز داشته باشم و اجازه ندهم فضای مسابقه روی من تأثیر منفی بگذارد.
در نهایت توانستم در دسته مثبت ۸۶ کیلوگرم، در حرکت یکضرب مدال نقره و در مجموع مدال برنز کسب کنم. این دو مدال برای من بسیار ارزشمند بود، بهخصوص اینکه نخستین تجربه بینالمللیام بود. این نتیجه به من نشان داد که میتوانم در سطح آسیا هم رقابت کنم و برای رسیدن به سطوح بالاتر تلاش کنم.
ایمنا: این مدالها چه تغییری در نگاه شما به آینده ورزشیتان ایجاد کرد؟
حسنا امیری: قبل از حضور در مسابقات آسیایی، یکی از اهداف مهم من این بود که بتوانم جایگاه ثابتی در تیم ملی پیدا کنم و برای حضور در رقابتهای بینالمللی انتخاب شوم. وقتی به این هدف رسیدم و توانستم در نخستین تجربه آسیاییام مدال بگیرم، انگیزهام چند برابر شد.
حالا هدفم فقط حضور در مسابقات نیست. میخواهم رکوردهایم را ارتقا بدهم، سطح فنیام را بالاتر ببرم و در رقابتهای جهانی هم برای کسب مدال تلاش کنم. حضور در المپیک نیز یکی از اهداف جدی من است و امیدوارم با ادامه این مسیر بتوانم به آن برسم.
قهرمانی فقط روی سکوی مسابقه اتفاق نمیافتد
ایمنا: برای رسیدن به این سطح چه سختیهایی را پشت سر گذاشتهاید؟
حسنا امیری: ورزش قهرمانی بخش زیادی از زندگی من را به خودش اختصاص داده است. بیشتر زمانم صرف تمرین، حضور در باشگاه، ریکاوری، تغذیه مناسب و استراحت میشود. در سالهای مختلف، بسیاری از برنامههای خانوادگی و سفرهایمان به دلیل مسابقات و اردوها انجام نشد و اگر هم سفری داشتیم، بیشتر به دلیل حضور در مسابقات بود.
از نظر مالی هم ورزش قهرمانی هزینههای خودش را دارد؛ از مکملها و رفتوآمد گرفته تا وسایل و تجهیزات ورزشی. خانوادهام همیشه در این زمینه کنارم بودند و بخش زیادی از این مسیر را با حمایت آنها طی کردم.
ایمنا: سختترین مقطع مسیر ورزشی شما چه زمانی بود؟
حسنا امیری: شاید سختترین دوران برای من همان سالهای ابتدایی بود. حدود دو سال مسابقهای نداشتم و بعد هم شیوع کرونا باعث شد مسابقات تعطیل شود و سالنها بسته شوند. در همان دوران خانوادهام مجبور شدند محل زندگیشان را تغییر دهند و مربی من هم عوض شد. بعد از آن نیز مدتی سالنهای وزنهبرداری تعطیل بود.
با این حال، من تمرین را متوقف نکردم. حدود یک سال مادرم هر روز من را به شهری دیگر میبرد تا بتوانم تمرین کنم. مسیر رفتوبرگشت حدود ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طول میکشید و مادرم در تمام این مدت منتظر میماند تا تمرینم تمام شود و دوباره به خانه برگردیم. حتی در مقاطعی در سالنهای بدنسازی و با میلههایی که استاندارد وزنهبرداری حرفهای را نداشتند تمرین کردم، اما برای من مهم این بود که از تمرین فاصله نگیرم.
خانواده؛ پشتوانهای که همیشه کنارم بود
ایمنا: نقش خانواده در موفقیت شما چقدر پررنگ بوده است؟
حسنا امیری: خانواده، بهخصوص مادرم، نقش بسیار مهمی در مسیر من داشتهاند. مادرم تقریباً در تمام مسابقات و مراحل ورزشی من پیگیر شرایط بود و رکوردها و نتایجم را دنبال میکرد. حتی در شرایطی که برای تمرین مجبور بودیم مسافت زیادی را طی کنیم، همیشه کنارم بود.
خیلی از تجهیزات و وسایل مورد نیازم را هم خانواده برایم فراهم کردند. شاید برای یک ورزشکار بخشی از این مسائل عادی به نظر برسد، اما وقتی به مسیر چند سال گذشته نگاه میکنم، میبینم اگر حمایت خانواده وجود نداشت، عبور از بسیاری از این سختیها برایم بسیار دشوارتر بود.
ایمنا: در لحظاتی که در مسابقه وزنهای را از دست میدهید، چطور با فشار روانی کنار میآیید؟
حسنا امیری: از دست دادن یک وزنه طبیعتاً ناراحتکننده است، بهخصوص وقتی برای آن وزنه تمرین کرده باشید و انتظار داشته باشید که موفق شوید. اما در مسابقه فرصت زیادی برای ماندن در ناراحتی وجود ندارد. باید سریع خودم را جمع کنم و برای حرکت بعدی آماده شوم.
مربیانم هم در این شرایط خیلی کمک میکنند. معمولاً بعد از یک حرکت ناموفق، سعی میکنند از نظر ذهنی من را آرام کنند و تمرکزم را دوباره به مسابقه برگردانند. یاد گرفتهام که یک اشتباه نباید باعث شود ادامه مسابقه را از دست بدهم.
مربیانی که مسیر حرفهای شدن را هموار کردند
ایمنا: مربیان چه نقشی در پیشرفت شما داشتهاند؟
حسنا امیری: مربیانم نقش بسیار مهمی در پیشرفت من داشتهاند. در استان، آقای حافظ قشریی که خودش قهرمان جهان بوده، کمک زیادی به من کرد. یکی از مهمترین چیزهایی که از او یاد گرفتم این بود که نگاه حرفهایتری به ورزش داشته باشم. برنامههای تمرینی مناسب برایم طراحی میکرد و کمک کرد بفهمم برای رسیدن به سطح بالا فقط تمرین کردن کافی نیست و باید سبک زندگی ورزشی مناسبی هم داشته باشم.
در تیم ملی نیز خانم بسامی و خانم حسینی از مربیانی بودند که بسیار به من کمک کردند. دانش فنی و تجربه آنها باعث شد دید بهتری نسبت به مسابقه و رقابت در سطح ملی و بینالمللی پیدا کنم. آنها به ما یاد میدهند که فقط برای حضور در مسابقه به روی تخته نرویم، بلکه باید با هدف مدال و قهرمانی رقابت کنیم.
تحصیل در کنار ورزش قهرمانی
ایمنا: در کنار ورزش حرفهای، تحصیل را نیز دنبال میکنید. چگونه بین این دو تعادل ایجاد کردهاید؟
حسنا امیری: واقعاً کار آسانی نیست، اما با برنامهریزی میتوان آن را مدیریت کرد. من در رشته فوریتهای پزشکی تحصیل میکنم و از ابتدا این رشته را دوست داشتم، چون علاوه بر دانش تخصصی، آمادگی جسمانی، مسئولیتپذیری، همدلی و کمک به دیگران در آن اهمیت دارد.
در دورههای اردو و مسابقات نیز دانشگاه در حد امکان با من همکاری کرده است. گاهی برای حضور در اردو مجبور شدهام مرخصی بگیرم یا زمان امتحاناتم جابهجا شود. تلاش کردهام اجازه ندهم ورزش باعث شود از تحصیل فاصله بگیرم و در کنار ورزش قهرمانی، مسیر تحصیلی خودم را هم ادامه بدهم.
وزنهبرداری فقط جسم را نمیسازد
ایمنا: وزنهبرداری چه تأثیری بر شخصیت شما داشته است؟
حسنا امیری: وزنهبرداری برای من فقط یک ورزش نبوده است. این رشته باعث شده منظمتر، صبورتر و مقاومتر شوم و یاد بگیرم برای رسیدن به هدف باید استمرار داشته باشم. در ورزش قهرمانی همیشه همه چیز مطابق برنامه پیش نمیرود؛ گاهی شکست میخورید، گاهی مصدومیت یا مشکل دیگری پیش میآید و گاهی هم نتیجهای که انتظار دارید به دست نمیآید.
این اتفاقات به من یاد دادهاند که بعد از هر شکست دوباره بلند شوم و کارم را ادامه بدهم. به نظرم ورزش فقط بدن را نمیسازد؛ ذهن و شخصیت انسان را هم شکل میدهد.
پاسخ به کلیشهها با عملکرد، نه با حرف
ایمنا: هنوز هم نگاههایی وجود دارد که وزنهبرداری را برای دختران مناسب نمیدانند. پاسخ شما به این نگاهها چیست؟
حسنا امیری: من ترجیح میدهم به جای وارد شدن به بحثهای طولانی، با عملکردم پاسخ بدهم. وقتی یک دختر در این رشته تمرین میکند و در مسابقات کشوری و آسیایی روی سکو میرود، نتیجه خودش میتواند بسیاری از نگاههای منفی را تغییر دهد.
به نظرم اگر کسی درباره یک رشته ورزشی تصور خاصی دارد، بهترین راه این است که اجازه بدهیم عملکرد ورزشکاران آن رشته صحبت کند. من هم تلاش میکنم با پیشرفت و نتایجی که به دست میآورم نشان دهم دختران میتوانند در وزنهبرداری هم به موفقیتهای بزرگی برسند.
هدفی بزرگتر از یک مدال آسیایی
ایمنا: بزرگترین هدف شما در ادامه این مسیر چیست؟
حسنا امیری: هدف اصلی من این است که رکوردهایم را به شکل مداوم ارتقا بدهم و سطح فنیام را بالاتر ببرم. دوست دارم در آینده بین وزنهبرداران مطرح جهان شناخته شوم و بتوانم برای ایران در مسابقات جهانی مدال کسب کنم.
المپیک هم یکی از اهداف جدی من است. برای من المپیک فقط یک رؤیا نیست؛ هدفی است که باید برای رسیدن به آن سالها تلاش کنم. میدانم مسیر سختی در پیش دارم، اما همین سخت بودن مسیر باعث میشود انگیزه بیشتری برای ادامه دادن داشته باشم.
دوست دارم اگر روزی به مدال جهانی یا المپیک رسیدم، این موفقیت فقط به نام خودم ثبت نشود؛ بلکه روایتگر تلاش یک دختر ایرانی باشد که با وجود تمام سختیها، امیدش را از دست نداد و برای رسیدن به هدفش ادامه داد.
«هر قهرمانی از یک جایی شروع کرده است»
ایمنا: چه توصیهای برای دختران جوانی دارید که میخواهند وارد ورزش قهرمانی شوند؟
حسنا امیری: مهمترین توصیه من این است که از سختی مسیر نترسند. هیچ قهرمانی از روز اول قهرمان نبوده است. همه از یک نقطه شروع کردهاند و با تمرین، تلاش و استمرار به جایگاه بالاتر رسیدهاند.
نباید خودشان را با دیگران مقایسه کنند. هر ورزشکاری مسیر و شرایط خودش را دارد و ممکن است زمان پیشرفت افراد با یکدیگر متفاوت باشد. مهم این است که آدم به خودش فرصت رشد بدهد، کاری را که دوست دارد با جدیت دنبال کند و بعد از هر شکست دوباره به مسیر برگردد.
نظر شما