به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در بسیاری از پروژههای معماری معاصر، چوب دیگر تنها یک ماده برای ساخت مبلمان یا پوشش کف نیست، بلکه به عنصری برای تعریف رابطه میان انسان و طبیعت تبدیل شده است. عرشههای چوبی با امتداد یافتن در امتداد استخر، آبنما، ساحل یا حتی سطح آب، مرز میان فضای ساختهشده و محیط طبیعی را نرم میکنند و امکان تجربه مستقیمتر محیط را برای شهروندان فراهم میکنند.
این ویژگی در فضاهای آبی اهمیت بیشتری دارد، زیرا گرمای بصری و بافت طبیعی چوب در کنار شفافیت و انعکاس آب، ترکیبی ایجاد میکند که هم از نظر زیباییشناسی و هم از نظر تجربه فضایی، متفاوت از سطوح سخت و یکدست سنگی یا بتنی است، در چنین شرایطی، عرشه میتواند هم مسیر حرکت باشد، هم محل نشستن، آفتابگرفتن، تماشای آب و برگزاری فعالیتهای اجتماعی.
با این حال، استفاده از چوب در فضای باز تنها به انتخاب یک متریال زیبا محدود نمیشود. تماس مداوم با رطوبت، تابش خورشید، تغییرات دمایی و استفاده روزمره میتواند عمر چوب را کاهش دهد، بنابراین انتخاب نوع چوب، نحوه فرآوری، جزئیات نصب و برنامه نگهداری، بخش مهمی از طراحی چنین فضاهایی است.
کپنهاگ؛ جایی که عرشه چوبی به شهر اجازه میدهد وارد آب شود
نمونه قابلتوجه این رویکرد را میتوان در کپنهاگ دانمارک مشاهده کرد؛ شهری که طی دو دهه گذشته رابطه میان شهر و آب را به یکی از محورهای مهم طراحی فضای عمومی تبدیل کرده است. حمام بندری «هاونه بادت Havnebadet» در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد و با قرار گرفتن روی آب، پارک مجاور را به داخل بندر امتداد داد. این مجموعه به جای آنکه تنها یک استخر شهری باشد، به فضای عمومی برای شنا، استراحت، آفتابگرفتن و تعامل اجتماعی تبدیل شده است.
سطح این مجموعه با تختههای چوبی پوشیده شده و فرم آن از عرشه کشتیها الهام گرفته است، بهگونهای که مسیرهای چوبی، سکوها و فضاهای نشستن، تجربهای شبیه حضور در یک عرشه شناور ایجاد میکنند. مجموعه شامل چند فضای آبی برای شنا، کودکان و شیرجه است و ظرفیت استفاده همزمان حدود ۶۰۰ نفر را دارد.
اهمیت این پروژه تنها در انتخاب چوب خلاصه نمیشود. طراحی بریگه نشان میدهد که یک سطح چوبی میتواند نقش واسط میان خشکی و آب را برعهده بگیرد و یک فضای حاشیهای را به مقصد شهری تبدیل کند. این مجموعه با هدف گسترش فضای پارک روی آب و ایجاد مکانی برای تعامل و تفریح شکل گرفت و از چوب بومی تجدیدپذیر استفاده کرده است.
نمونه دیگری در همین شهر، «کالوه باد Kalvebod» است؛ یک مسیر و فضای عمومی موجمانند در کنار آب که با استفاده از سازه و کفسازی چوبی، فضاهایی برای نشستن، قدمزدن و فعالیتهای مرتبط با آب ایجاد کرده است. این پروژه بخشی از روند گستردهتر کپنهاگ برای بازتعریف حاشیه بندر بهعنوان فضای عمومی و اجتماعی است.
تجربه کپنهاگ نشان میدهد که عرشه چوبی در شهر میتواند چیزی فراتر از یک کفسازی باشد؛ میتواند زیرساختی برای مکث، معاشرت، تفریح و نزدیکشدن انسان به آب باشد. در چنین پروژههایی، متریال به بخشی از تجربه شهر تبدیل میشود و مرز میان معماری و منظر را کمرنگ میکند.
از سوی دیگر، دوام چنین فضاهایی وابسته به انتخاب صحیح چوب و جزئیات فنی است. قرارگیری در فضای باز به معنای مواجهه دائمی با رطوبت، نور خورشید و تغییرات دماست و به همین دلیل، استفاده از چوب اصلاحشده و مقاوم میتواند امکان بهرهبرداری طولانیتر را فراهم کند.
نظر شما