به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، اگرچه خودروهای برقی بهسرعت در حال گسترش هستند، بیشتر سفرهای شهری در بسیاری از نقاط جهان همچنان با خودروهای بنزینی و دیزلی انجام میشود، بنابراین برای شهرها، کاهش میزان رانندگی افراد میتواند به همان اندازه تغییر نوع خودروی مورد استفاده اهمیت داشته باشد. در سال ۲۰۲۶، شهرهای جهان برای کاهش مصرف بنزین ترکیبی از راهکارهای قیمتگذاری ترافیک، بهبود حملونقل عمومی، زیرساختهای دوچرخهسواری، اصلاح سیاستهای پارکینگ، مناطق کمآلایندگی و برنامهریزی بهتر شهری را به کار میگیرند. موفقترین رویکردها به مردم نمیگویند که کمتر رانندگی کنند، بلکه گزینههای سریعتر، ارزانتر، ایمنتر و راحتتر جایگزین خودروی شخصی را پیشنهاد میدهند.
۱. قیمتگذاری ترافیک؛ گرانتر کردن رانندگی در مناطق شلوغ
یکی از بهترین راهکارها، قیمتگذاری ترافیک است؛ روشی که در آن رانندگان برای ورود یا عبور از مناطق پرترافیک باید هزینه بپردازند. هدف از انجام چنین اقدامی این است که سفرهای غیرضروری با خودرو کاهش پیدا کرد، حجم ترافیک کم شود و افراد برای استفاده از حملونقل عمومی، تشویق شوند. لندن یکی از شناختهشدهترین نمونههای جهانی در این مورد است. عوارض تراکم این شهر شامل رانندگی در مرکز لندن، در ساعات مشخص، میشود. از ماه ژانویه ۲۰۲۶، این عوارض روزانه به ۱۸ پوند افزایش یافت که انگیزه اقتصادی برای اجتناب از سفرهای غیرضروری با خودرو را تقویت میکند. اکنون چندین دهه است که سنگاپور نیز از قیمتگذاری جادهای استفاده میکند و آن را با کنترلهای سختگیرانه بر مالکیت خودرو ترکیب کرده است.
۲. گسترش و بهبود حملونقل عمومی
راهکار مهم دوم این است که حملونقل عمومی، به جایگزینی واقعی برای خودروی شخصی تبدیل شود. اتوبوسها، مترو، قطارها و سیستمهای حملونقل قابلاعتماد میتوانند با جابهجایی تعداد زیادی از مسافران، با استفاده از فضای جادهای بسیار کمتر به ازای هر مسافر، میزان مصرف بنزین را کاهش دهند. بوگوتا در کلمبیا، یک نمونه برجسته برای بهبود حملونقل عمومی است. سیستم اتوبوس تندروی این شهر از زیرساخت اختصاصی برای جابهجایی حجم زیادی از مسافران استفاده میکند. این سیستم به بخش مهمی از راهبرد بوگاتا برای کاهش وابستگی به خودروهای شخصی، تبدیل شده است، همچنین در سال ۲۰۲۶، بوگوتا حمایتهای حملونقلی برای ساکنان آسیبپذیر را گسترش داده است و کرایه رایگان حملونقل عمومی را برای صدها هزار نفر دارای شرایط، فراهم کرده است. در واقع سیاستهایی که هزینه حملونقل عمومی را کاهش میدهند، جابهجایی از خودرو به حملونقل عمومی را بهویژه برای خانوارهای کمدرآمد آسانتر میکنند.
۳. ساختن شهرهایی برای پیادهروی و دوچرخهسواری
بسیاری از شهرها در حال بازطراحی خیابانها هستند تا پیادهروی و دوچرخهسواری، دیگر بهعنوان شکلهای فرعی حملونقل، در نظر گرفته نشوند. پاریس بهتازگی، به یکی از برجستهترین نمونهها در این زمینه تبدیل شده است. در دهه گذشته، این شهر زیرساختهای دوچرخهسواری را گسترش داده است، فضای اختصاصیافته به خودروها را کاهش داده است و بعضی مناطق این شهر به فضاهای عمومی پیادهمحور، تبدیل شده است. تحقیقات اخیر نشان میدهد که دسترسی بیشتر به خدمات روزمره در مسافتی که امکان پیادهروی یا دوچرخهسواری وجود داشته باشد، با سطوح پایینتر استفاده از خودرو برای سفرهای کوتاه، در منطقه کلانشهری پاریس مرتبط است. این مفهوم اغلب با عنوان «شهر ۱۵ دقیقهای» توصیف میشود؛ بدین مفهوم که ساکنان باید بتوانند بسیاری از مقاصد روزمره خود مانند مغازهها، مدارس، پارکها و خدمات را با یک پیادهروی یا دوچرخهسواری کوتاه، در دسترس داشته باشند. بوگوتا نمونه تأثیرگذار دیگری از ساختن شهرهایی برای پیادهروی و دوچرخهسواری را ارائه می دهد. در این شهر، هر یکشنبه، بیش از ۱۰۰ کیلومتر از مسیر خیابانها بهجای خودروها، به روی دوچرخهسواران، عابران پیاده و اسکیتسواران باز میشود. این برنامه نشان میدهد که چگونه تخصیص موقت فضای جادهای، میتواند حملونقل فعال را تشویق کند و درک مردم از شیوه استفاده از خیابانها را تغییر دهد.
۴. مناطق کمآلایندگی و محدودیت برای خودروهای آلاینده
راهکار رایج دیگر، محدود کردن ورود خودروهای قدیمی و آلاینده، به مناطق خاص است. یولز، یکی از منطاق کمآلاینده لندن از خودروهای قدیمی و غیرمنطبق میخواهد که عوارض روزانه بپردازند. برخلاف قیمتگذاری ترافیک که عمدتاً سطح ترافیک را هدف قرار میدهد، یولز بر اساس استانداردهای آلایندگی خودرو، عمل میکند. شهرهایی همچون پاریس، بارسلونا، صوفیه و دیگر شهرها نیز دارای انواع مختلف مناطق هوای پاک یا کمآلاینده هستند.
۵. کاهش پارکینگ و بازتخصیص فضای جادهای
سیاست پارکینگ، ابزار قدرتمند دیگری است که گاهی نادیده گرفته میشود. اگر پارکینگ ارزان و فراوان باشد، رانندگی جذابتر میشود، بنابراین شهرها میتوانند قیمت پارکینگ را افزایش دهند، بعضی از پارکینگهای حاشیه خیابان را حذف کنند یا از آن فضا برای پیادهروها، مسیرهای دوچرخه و فضاهای عمومی استفاده کنند. شهر اسلو در نروژ، این رویکرد را با حذف صدها جای پارک حاشیه خیابان و بازطراحی خیابانها برای عابران پیاده و دوچرخهسواران، دنبال کرده است. در این شهر بعضی از جایهای پارک قبلی به پیادهرو، تسهیلات دوچرخهسواری، محیطهای سبز و فضاهایی برای کسبوکار تبدیل شدهاند.
۶. روش های ترکیبی بهجای تکیه بر یک راهحل
تجربه شهرهای جهان نشان میدهد که هیچ راهحل واحدی برای کاهش مصرف بنزین وجود ندارد. عوارض ترافیک، میتواند میزان رانندگی افراد را کاهش دهد، اما زمانی که حملونقل عمومی مناسبی در دسترس باشد، این راهکار اثربخشتر خواهد بود. زیرساختهای دوچرخهسواری، زمانی بهتر عمل میکنند که خیابانها ایمن باشند و مقاصد نزدیک باشد. مناطق کمآلایندگی میتوانند جایگزینی خودروهای آلاینده را تسریع کنند، در حالی که اصلاح پارکینگ، میتواند مالکیت و استفاده غیرضروری از خودرو را کاهش دهد.
نظر شما