سعادتالله مولوی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: تبدیل پسماند به سوخت طی سالهای اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه در حوزه فناوری انرژی تبدیل شده است؛ بهویژه فناوریهایی که میتوانند بعضی انواع پلاستیک و پسماندهای غیرقابلبازیافت را به محصولات نفتی تبدیل کنند، با این حال بررسی فنی این فناوری نشان میدهد که نباید میان امکان تولید سوخت از زباله و توانایی جبران کسری بنزین یکسانی قائل شد.
وی افزود: یکی از روشهای شناختهشده در این زمینه پیرولیز است؛ در این فرایند، بعضی انواع پلاستیک در دمای بالا و در شرایط کمبود اکسیژن تجزیه میشوند و محصولاتی همچون روغن، گاز و مواد جامد به دست میآید؛ روغن تولیدشده نیز الزاما بنزین آماده مصرف نیست و بسته به ترکیب خوراک و فناوری مورد استفاده، ممکن است به فرآوری و پالایش بیشتری نیاز داشته باشد.
این کارشناس حوزه نفت و انرژی گفت: برای بررسی اینکه چنین فناوری میتواند در تأمین سوخت نقش قابل توجهی داشته باشد یا خیر، باید مجموعهای از عوامل را همزمان بررسی کرد؛ از میزان پسماند قابل استفاده و امکان جمعآوری و تفکیک آن گرفته تا مقدار محصول تولیدی، مصرف انرژی، هزینه احداث و بهرهبرداری از واحد صنعتی و کیفیت محصول نهایی باید بررسی شود.
مولوی با اشاره به انتشار گسترده بعضی ادعاها در شبکههای اجتماعی تصریح کرد: هر چیزی که در فضای مجازی منتشر میشود، الزاما واقعیت ندارد؛ گاهی یک فناوری واقعی از یک پروژه آزمایشگاهی یا نیمهصنعتی گرفته میشود و با بزرگنمایی، بهعنوان راهکاری برای حل یک مشکل بزرگ اقتصادی یا انرژی معرفی میشود.
وی ادامه داد: در فضای مجازی، جذابیت یک عنوان میتواند از دقت علمی آن مهمتر شود؛ عباراتی همچون تولید بنزین از زباله یا حل مشکل بنزین با یک دستگاه مخاطب زیادی جذب میکند، اما پشت چنین ادعاهایی باید داده وجود داشته باشد؛ اینکه یک مجموعه توانسته مقدار مشخصی محصول از پلاستیک تولید کند، بهتنهایی نشان نمیدهد که همان فناوری میتواند در مقیاس ملی، حجم قابل توجهی از نیاز بنزین را تأمین کند.
این کارشناس حوزه نفت و انرژی تأکید کرد: حتی در مواردی که اصل خبر درست است، ممکن است نتیجهگیری درباره آن نادرست باشد؛ باید مشخص شود پروژه در چه مقیاسی اجرا شده، چه نوع پسماندی مصرف میکند، بازده فرایند چقدر است، محصول نهایی چه کیفیتی دارد و آیا از نظر اقتصادی امکان توسعه آن وجود دارد یا خیر.
مولوی با بیان اینکه تبدیل پسماند به سوخت را نباید یک فناوری بیفایده دانست، گفت: این فناوری میتواند برای بخشی از پسماندهایی که بازیافت آنها دشوار است، ارزش ایجاد کند و در کنار سایر روشهای مدیریت پسماند مورد استفاده قرار گیرد، اما نباید آن را یک راهحل جادویی برای بحران سوخت دانست.
وی خاطرنشان کرد: اگر هدف، کاهش کسری بنزین باشد، باید مجموعهای از راهکارها شامل کاهش مصرف، افزایش بهرهوری پالایشگاهها، اصلاح الگوی حملونقل، توسعه سوختهای جایگزین و استفاده هدفمند از فناوریهای تبدیل پسماند را در کنار یکدیگر قرار داد.
این کارشناس حوزه نفت و انرژی در پایان گفت: مهمترین نکته در رویارویی با ادعاهای فناوری در فضای مجازی، تفکیک میان چیزی که از نظر علمی ممکن است و چیزی که از نظر اقتصادی و صنعتی قابل اجرا و توسعه است؛ فناوری تبدیل زباله به سوخت وجود دارد، اما میزان تأثیر واقعی آن بر بازار بنزین را باید با دادههای فنی و اقتصادی سنجید، نه با ویدئوهای پربازدید و ادعاهای هیجانی.
نظر شما