به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سئول در سالهای اخیر یکی از نمونههای شاخص شهرهای آسیایی در زمینه بازتوزیع فضای خیابان به نفع عابران پیاده بوده است. شهرداری این شهر با اجرای مجموعهای از طرحهای «خیابان بدون خودرو» تلاش کرده است فضاهایی را که پیشتر عمدتاً برای عبور و توقف خودروها استفاده میشد، به محیطهایی برای پیادهروی، فعالیتهای فرهنگی و حضور اجتماعی شهروندان تبدیل کند.
این سیاست در سئول سابقهای بیش از یک دهه دارد. در سال ۲۰۱۲، شهرداری بخشی از سجونگرو را بهصورت آزمایشی به خیابان ویژه عابران و دوچرخهسواران تبدیل کرد. این بخش ۵۵۰ متری در مرکز شهر برای مدتی بهطور کامل به روی خودروها بسته شد و اجرای آن بخشی از برنامه گستردهتر «شهر دوستدار پیاده» بود.
شهرداری سئول در ادامه، دامنه این سیاست را به خیابانها و محلههای بیشتری گسترش داد. بر اساس اطلاعات رسمی شهرداری، در سالهای اولیه اجرای طرح، خیابانهای پرتردد و دارای اهمیت فرهنگی یا نمادین در بعضی روزها و ساعات مشخص بدون خودرو شدند، در حالی که خیابانهای کمترددتر در بعضی موارد بهصورت تمامروز در اختیار عابران قرار گرفتند.
یکی از نمونههای شناختهشده این سیاست، اینسا-دونگ است؛ محلهای که بهدلیل فروشگاههای صنایعدستی، گالریها، چایخانههای سنتی و معماری تاریخی، یکی از مقاصد مهم گردشگری سئول محسوب میشود. خیابان اصلی این منطقه در روزهای پایانی هفته به خیابان بدون خودرو تبدیل میشود تا فضای بیشتری برای پیادهروی و فعالیتهای فرهنگی و گردشگری فراهم شود.
در نمونهای دیگر، خیابان چئونگوادائه-رو در نزدیکی کاخ ریاستجمهوری سابق کرهجنوبی نیز در سال ۲۰۲۲ بهصورت آزمایشی به روی خودروها بسته شد. افزایش چشمگیر شمار بازدیدکنندگان پیاده پس از گشایش کاخ چئونگوادائه برای عموم، شهرداری را به سمت ایجاد مسیرهای پیادهمحور و بازنگری در فضای خیابانهای اطراف سوق داد.
سئول در کنار حذف خودرو از برخی خیابانها، به دنبال تغییر ساختار کلی شبکه حملونقل شهری نیز بوده است. برنامه «چشمانداز حملونقل سئول ۲۰۳۰» بر ایجاد شهری تأکید دارد که شهروندان بتوانند بدون وابستگی به خودرو شخصی در آن زندگی کنند. این برنامه توسعه مسیرهای پیاده، دوچرخه و حملونقل عمومی و ایجاد خیابانهایی را دنبال میکند که استفاده ایمن و همزمان گروههای مختلف کاربران را امکانپذیر کند.
یکی از پروژههای مهم در این زمینه، سئولو ۷۰۱۷ است؛ پروژهای که یک پل هوایی قدیمی را به مسیر پیادهروی شهری تبدیل کرد. این سازه که در سال ۲۰۱۷ به فضای عمومی تبدیل شد، حدود ۱۷ متر بالاتر از سطح زمین قرار دارد و شامل مسیرهای پیاده، گلدانهای متعدد، فضاهای اجرای برنامههای فرهنگی و امکانات نمایشگاهی است. شهرداری سئول این پروژه را نمونهای از تبدیل زیرساخت قدیمی حملونقل به فضای عمومی و پیادهمحور معرفی کرده است.
این رویکرد در سالهای اخیر نیز ادامه یافته است. بر اساس آخرین اطلاعات منتشرشده از سوی شهرداری سئول در مارس ۲۰۲۶، ۱۳۱ نقطه از شهر در قالب خیابانهای بدون خودرو تحت مدیریت مناطق مختلف شهری و نهادهای مرتبط فعالیت میکنند. برای نمونه، خیابان دئوکسوگونگ در محدودهای به طول ۳۱۰ متر و مسیر چئونگگِهچئون در محدودهای حدود ۸۸۰ متر در زمانهای مشخص به فضای بدون خودرو تبدیل میشوند.
شهرداری در این فضاها تنها به حذف خودرو اکتفا نکرده و برنامههایی مانند اجرای موسیقی خیابانی، فعالیتهای فرهنگی و ایجاد محیط مناسب برای پیادهروی را نیز دنبال میکند. به این ترتیب، پیادهراهسازی در سئول بخشی از سیاست گستردهتر بازتعریف نقش خیابان در زندگی شهری است؛ خیابان نه فقط بهعنوان مسیر عبور خودرو، بلکه بهعنوان فضای عمومی برای تعامل اجتماعی، گردشگری، فعالیت فرهنگی و حملونقل پاک مورد استفاده قرار میگیرد.
این سیاست همچنین به موضوع وسایل نقلیه نوین شهری نیز گسترش یافته است. سئول در سال ۲۰۲۵ اجرای آزمایشی محدودیت استفاده از اسکوترهای برقی را در خیابانهای مرکزی و محدوده آموزشی بانپو آغاز کرد تا تعارض میان وسایل حملونقل کوچک و عابران پیاده را در فضاهای پرتردد کاهش دهد.
نظر شما