به گزارش خبرگزاری ایمنا، پژوهشگران ناسا در مطالعهای تازه دریافتهاند برخی میکروبهایی که همراه فضانوردان وارد محیط ماه میشوند، ممکن است در نقاطی از قطب جنوب این جرم آسمانی برای مدتی زنده بمانند.
این یافته اهمیت کنترل آلودگی زیستی در مأموریتهای آینده ماه را بیش از گذشته نشان میدهد؛ بهویژه آنکه پژوهشگران قصد دارند از این منطقه برای بررسی تاریخچه زمینشناختی ماه و جستوجوی نشانههای احتمالی حیات در منظومه شمسی استفاده کنند.
انسانها بهطور طبیعی حامل میلیونها میکروب هستند و حتی پیشرفتهترین اقدامات استریلسازی نیز نمیتواند همه آنها را از بین ببرد. بخشی از این میکروارگانیسمها ممکن است از لباسهای فضایی، تجهیزات یا محل استقرار فضانوردان به محیط اطراف منتقل شوند.
پژوهشگران تأکید دارند که این موضوع تنها یک نگرانی مربوط به ماه نیست، زیرا هرگونه آلودگی زمینی میتواند در مأموریتهای آینده مریخ نیز مشکلساز شود. اگر میکروبی زمینی در محیطی فرازمینی شناسایی شود، دانشمندان باید بتوانند مشخص کنند که آیا این موجود بخشی از محیط بومی آن سیاره یا قمر بوده یا توسط انسانها به آنجا منتقل شده است.
تیم تحقیقاتی با بررسی شرایط قطب جنوب ماه، سه منطقه شامل Nobile Rim، Connecting Ridge و De Gerlache Rim را مطالعه کرد. پژوهشگران با استفاده از دادههای مدارگرد شناسایی ماه ناسا، نقشههای ارتفاع و دما و همچنین میزان تابش فرابنفش را بررسی کردند تا مشخص شود کدام نقاط میتوانند شرایط بقای میکروبها را فراهم کنند.
نتایج نشان داد برخی «پناهگاههای قابل زیست» میکروبی میتوانند از دهانههای بزرگ برخوردی تا مناطقی به کوچکی جای پای یک فضانورد گسترده باشند. سایههای دائمی یا طولانیمدت در این مناطق، دما را پایین نگه میدارد و از میکروبها در برابر بخشی از تابش مخرب خورشید محافظت میکند.
قارچی که در برابر ماه دوام میآورد
در میان میکروبهای بررسیشده، قارچ Aspergillus niger مقاومت قابل توجهی نشان داد. این قارچ که در محیطهای گرم و مرطوب روی زمین نیز یافت میشود، پیشتر در ایستگاه فضایی بینالمللی مشاهده شده و توانایی آن برای تحمل برخی شرایط سخت فضایی به اثبات رسیده است.
پژوهشگران همچنین میکروبهایی همچون Bacillus subtilis، Staphylococcus aureus و Deinococcus radiodurans را بررسی کردند و میزان تحمل آنها در برابر گرما و تابش فرابنفش را در نظر گرفتند.
با این حال، دانشمندان تأکید میکنند زنده ماندن با رشد و تکثیر تفاوت دارد. یافتههای این مطالعه نشان نمیدهد که میکروبها قادر به تشکیل جمعیت پایدار روی ماه هستند؛ بلکه تنها نشان میدهد برخی از آنها ممکن است در محیطهای محافظتشده برای مدتی زنده بمانند.
به گفته پژوهشگران، اهمیت این یافته زمانی بیشتر آشکار میشود که مأموریتهای انسانی و حضور طولانیمدت در ماه افزایش پیدا کند. اگر پیش از ثبت دقیق شرایط طبیعی محیط قمری، میکروبها و مواد زمینی وارد این مناطق شوند، تفکیک آثار طبیعی ماه از آلودگیهای انسانی دشوارتر خواهد شد.
نظر شما