جمکران؛ میعادگاه سوگ و انتظار

به گزارش خبرگزاری ایمنا، شب که آرام‌آرام بر شهر قم سایه می‌اندازد، مسیرهای منتهی به مسجد جمکران همچنان شاهد رفت‌وآمد زائرانی است که از شهرهای مختلف خود را به این میعادگاه رسانده‌اند. خودروها در مسیرهای اطراف مسجد در رفت‌وآمدند و گروه‌گروه زائران با پرچم‌های سیاه و حال‌وهوایی متفاوت، راهی صحن‌های مسجد می‌شوند.

امشب جمکران رنگ دیگری دارد؛ پرچم‌های سیاه بر فراز صحن‌ها به چشم می‌خورند و صدای روضه و مرثیه از بلندگوهای مسجد در فضا پیچیده است. چهره‌ها آرام‌تر از همیشه است و بسیاری از زائران، پیش از آنکه جایی برای نشستن پیدا کنند، لحظه‌ای در صحن می‌ایستند و به نوای مداحی گوش می‌سپارند.

این شب، تنها شب عزاداری نیست. شهادت امام حسن عسکری (ع) پایان دوران امامت آن حضرت و آغاز امامت فرزندش، حضرت ولی‌عصر (عج)، است و همین پیوند، حال‌وهوای جمکران را با دیگر شب‌های سوگواری متفاوت کرده است؛ شبی که غم شهادت با امید به ظهور در هم می‌آمیزد.

جمکران در این شب، تصویری از حضور نسل‌های مختلف است؛ کودکان، جوانان، خانواده‌ها و سالمندانی که هرکدام با نیتی راهی این مسجد شده‌اند، اما همه در یک نقطه به هم رسیده‌اند؛ جایی که نامش سال‌هاست با انتظار و مهدویت گره خورده است.

حضور خانواده‌ها در این شب پررنگ است. پدر و مادرهایی که کودکان خود را همراه آورده‌اند، جوانانی که در کنار دوستانشان نشسته‌اند و سالمندانی که با وجود دشواری مسیر، خود را به جمکران رسانده‌اند. برای بسیاری از آن‌ها، این حضور تنها یک برنامه مذهبی نیست بلکه فرصتی برای تجدید عهد و یادآوری یک باور مشترک است.

در میان صدای روضه، نام امام حسن عسکری (ع) بارها شنیده می‌شود؛ امامی که دوران امامتش با محدودیت‌ها و فشارهای حکومت عباسی همراه بود و در نهایت به شهادت رسید. پس از شهادت ایشان، مسئولیت امامت به فرزندشان حضرت مهدی (عج) رسید؛ امامی که غیبتش، مفهوم انتظار را در فرهنگ شیعه به یکی از مهم‌ترین مفاهیم اعتقادی تبدیل کرده است.

همین مفهوم انتظار است که امشب در جمکران بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید؛ انتظاری که در میان دعاها، اشک‌ها، پرچم‌ها و حضور مردم جریان دارد. زائران آمده‌اند تا در شب شهادت امام یازدهم، هم عزادار باشند و هم آغاز امامت امام زمان (عج) را گرامی بدارند.

اینجا، میان این همه جمعیت، هرکس روایت خودش را دارد؛ یکی برای حاجتی آمده، دیگری برای زیارت، یکی با دل گرفته در گوشه‌ای نشسته و دیگری با امیدی تازه دست به دعا برداشته است. اما نقطه مشترک همه این روایت‌ها، انتظار است.

جمکران در این شب، میعادگاه مردمی است که میان دو حس ایستاده‌اند؛ سوگ برای امامی که به شهادت رسیده و انتظار برای امامی که قرن‌هاست چشم‌ها به آمدنش دوخته شده است.

شب آرام‌آرام به پایان نزدیک می‌شود، اما چراغ‌های مسجد همچنان روشن است. زائران هنوز در صحن‌ها حضور دارند و دعاها ادامه دارد؛ گویی در جمکران، پایان شب به معنای پایان انتظار نیست.

جمکران امشب روایت یک پیوند است؛ پیوند شهادت و امامت، سوگ و امید، فراق و انتظار؛ روایتی که در میان پرچم‌های سیاه و زمزمه‌های «یا مهدی» تا سپیده‌دم ادامه دارد.