به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بر اساس تحلیلهای مؤسسه ریستاد انرژی (Rystad Energy، یک شرکت مستقل در زمینه تحقیقات و هوش تجاری حوزه انرژی)، چین بهعنوان تنها کشوری که تولید گاز از زغالسنگ را در مقیاس صنعتی و گسترده دنبال میکند، برنامه دارد ظرفیت این صنعت را تا سال ۲۰۳۰ به نزدیک سه برابر میزان کنونی برساند. پیشبینی میشود ظرفیت تولید گاز سنتتیک از زغالسنگ در این کشور از ۹.۴ میلیارد مترمکعب در سال جاری، به ۲۸ میلیارد مترمکعب در سال ۲۰۳۰ افزایش پیدا کند که این رقم بیش از چهار برابر کل مصرف سالانه گاز اتریش است. این راهبرد کلان که در چارچوب برنامه پنجساله پانزدهم (۲۰۲۶-۲۰۳۰) چین تثبیت شده، نشاندهنده گذار از مرحله مطالعه به اقدام عملی برای تأمین امنیت انرژی است.
منطقه سینکیانگ یا شینجیانگ (Xinjiang) چین بنوان قطب اصلی گسترش این صنعت شناخته میشود. قیمت تمامشده زغالسنگ در معادن این منطقه در بازه آوریل ۲۰۲۵ تا مه ۲۰۲۶ بهطور میانگین ۳۰ دلار در هر تن بوده که کمتر از ۴۰ درصد قیمت معادل در منطقه مغولستان داخلی است. این مزیت هزینهای، قیمت گاز تحویلی به شرق چین را به حدود ۹.۱ تا ۹.۶ دلار در هر میلیون واحد حرارتی بریتانیا میرساند که از میانگین قیمت واردات گاز طبیعی مایع (الانجی) چین پایینتر است. بهرهبرداری از کارخانههای موجود نیز با بیش از ۹۰ درصد ظرفیت در حال انجام است که نشان از تقاضای قوی و رقابتپذیری این گاز داخلی دارد. هماکنون حدود ۲۰ میلیارد مترمکعب ظرفیت جدید در دست ساخت است که بیشتر آن در سینکیانگ قرار دارد و روند صدور مجوز برای پروژهها در این منطقه از سه سال به کمتر از ۱۲ ماه کاهش داشته است.
دولت چین در عین حمایت از توسعه این صنعت برای تأمین امنیت انرژی، الزامات زیستمحیطی و کربنی مشخصی را برای پروژهها وضع کرده است. بهعنوان نمونه پروژه ژوندونگ وابسته به شرکت انرژی چین «CHN Energy Zhundong» با ظرفیت ۲ میلیارد مترمکعب در سال که قرار است از ۲۰۲۷ تولید گاز را آغاز کند، از ترکیب هیدروژن الکترولیتی، بازیافت آب و ظرفیت جذب و ذخیرهسازی کربن به میزان ۵۵۰ هزار تن در سال بهره میبرد.
هرچند بازار پروژههای ذخیرهسازی دائمی کربن در چین محدود است، بازار پروژههای بر پایه استفاده از کربن با کاربردهای نهایی عملی، توسعهیافتهتر به نظر میرسد. با این حال سؤالاتی درباره توجیه اقتصادی بلندمدت گاز زغالسنگ کربنزداییشده همچنان باقی است و چین هنوز یک استاندارد ملی یکنواخت برای کاهش کربن در پروژههای جدید تدوین نکرده است. دسترسی به آب و فشارهای زیستمحیطی در شمالغرب این کشور نیز ازجمله چالشهای جدی بهشمار میرود که مصرف آب گزارششده نهتنها بخش جذب کربن، بلکه برای کل مجتمع تبدیل زغالسنگ است.
با وجود این چالشها، رشد ظرفیت تبدیل زغالسنگ به گاز، تأثیر فزایندهای بر تقاضای چین برای الانجی و در نتیجه بر قیمتهای جهانی و قراردادهای بلندمدت تأمین خواهد داشت. کارشناسان ریستاد تأکید دارند که اگرچه این صنعت در سطح ۲۸ میلیارد مترمکعب در سال ۲۰۳۰، هنوز یک منبع مکمل بهشمار میرود و جایگزین واردات نخواهد شد، رشد مستمر آن بهگونهای است که هر صادرکننده الانجی که بازار چین را هدف گرفته، باید این عامل را به عنوان یک مهارکننده ساختاری بر تقاضای وارداتی مد نظر قرار دهد و آن را یک نکته حاشیهای تلقی نکند. در اصل برنامه توسعه گاز از زغالسنگ، پاسخی راهبردی به جهانی است که در آن زنجیرههای تأمین الانجی روزافزون تحتتأثیر تنشهای ژئوپلیتیکی قرار دارد و چین به.دنبال تولید مولکولهایی است که بتواند بدون اتکا به تأمینکنندگان خارجی، تولید، ذخیره و جابهجا کند.
نظر شما