روایتی از کنش پرویز پرستویی در تالارهای موزه هیروشیما

در موزه‌ای که نام قاتل را با ترفند سکوت از حافظه تاریخ پاک کرده است، پرویز پرستویی ایستاد تا فراموشی را به چالش بکشد. او نه با بیانیه‌های مرسوم که با بازخوانی یک رنج مشترک، دیوارهای بلند موزه صلح هیروشیما را به مقصد آب‌های داغ خلیج‌فارس درنوردید.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، کتاب «کاهن معبد جینجا» نوشته وحید یامین‌پور در فرازی تکان‌دهنده به بازخوانی تناقض‌های حافظه تاریخی در موزه صلح هیروشیما پرداخته است.

این کتاب در روایت خود از فضای این موزه می‌نویسد: «در موزه صلح و سرتاسر مراسم، حرفی از هواپیمای آمریکایی نیست، گویی بمب خودبه‌خود منفجر شده است.» این روایت، از حقیقتی تلخ پرده برمی‌دارد که طی آن، بیش از ۳۰۳ هزار نفر از زمان انفجار تا به امروز قربانی سکوت تاریخی درباره عاملان این جنایت شده‌اند.

در بخش دیگری از این کتاب، وحید یامین‌پور تصویر آخرالزمانی رودخانه «موتویاسوگاوا» را این‌گونه ترسیم می‌کند: «قصه رودخانه موتویاسوگاوا خیلی غم‌انگیز است. گرمای ناشی از انفجار بمب اتم بیش از چند هزار درجه سانتی‌گراد بود. گوشت تن مردم از شدت حرارت ذوب شد، بسیاری برای رها شدن از رنج سوختگی خود را به رودخانه انداختند. غافل از اینکه آب رودخانه به نقطه جوش رسیده است؛ مردم تا مدت‌ها گوشت نخوردند.»

در میانه‌ این روایت که گویی سعی دارد عمق فاجعه را با «خاطره جمعی بازماندگان» گره بزند، پرویز پرستویی، هنرمند شناخته‌شده کشورمان با واکنشی متفاوت، نقطه اشتراک رنج‌های بشری را در خلیج‌فارس پیدا می‌کند.

بر اساس این گزارش، در حالی که سکوت حاکم بر فضای نمایشگاه درباره عاملان بمباران اتمیِ هیروشیما سنگینی می‌کرد، پرویز پرستویی بی‌مقدمه برمی‌خیزد و با صدایی که بازتاب‌دهنده دردی آشناست، می‌گوید: «می‌خواهم چیزی شبیه این را برای شما تعریف کنم.»

او با یادآوری جنایت هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری ایرباس ایرانی توسط ناو آمریکایی «وینسنس»، خاطره‌ای مشترک را زنده می‌کند: «وقتی ناو آمریکایی هواپیمای ایرباس ایرانی را با موشک هدف قرار داد، همه ۲۹۰ سرنشین هواپیما جان باختند و به دریا افتادند. پس از این حادثه، مردم بندرعباس تا یک سال ماهی نخوردند.»

این کنش پرستویی در متن روایت یامین‌پور، تنها یک یادآوری تاریخی نیست، بلکه تلنگری است به حافظه جهانی برای درک اینکه چگونه رنج در هر کجای این کره خاکی که باشد، یک زبان مشترک دارد، زبانی که گاه با امتناع از خوردن غذایی که تداعی‌گر حادثه است، در فرهنگ یک ملت حک می‌شود.

یامین‌پور در این کتاب تلاش کرده است تا نشان دهد «فراموشی» یا «تحریف»، بزرگترین دشمن حقیقت است و اقداماتی از این دست، تلاشی است برای زنده نگه داشتن نام کسانی که قربانی جنگ‌افروزی‌های بی‌پایان شده‌اند؛ چه در ژاپن سوخته و چه در خلیج‌فارس داغ‌دار.

کد مطلب 994978

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.