به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در حالی که جهان با چالشهای ناشی از تغییرات اقلیمی و نوسانات مداوم قیمت سوختهای فسیلی دستوپنجه نرم میکند، صنعت هوانوردی در جستوجوی راهکارهای پایدار برای کاهش ردپای کربن خود است. در این میان، پروازهای الکتریکی و هیبریدی دیگر یک رویا در دوردستها نیستند، بلکه بهعنوان ستون اصلی تحول در سفرهای کوتاهمدت و ابزاری کلیدی برای کاهش وابستگی به سوختهای وارداتی مطرح شدهاند. پیشبینی میشود تا اوایل دهه ۲۰۳۰، مسافران اروپایی بتوانند در بعضی از پرطرفدارترین مسیرهای قاره، از فناوری پروازهای بدون سوخت بهرهمند شوند که این امر نهتنها از شوکهای قیمتی سوخت محافظت میکند، بلکه با کاهش آلودگی هوا و صدا، کیفیت زندگی در مناطق شهری و دورافتاده را نیز بهبود میبخشد.
تحلیلهای سازمان ایمنی هوانوردی اروپا (EASA) نشان میدهد که استارتآپهای اروپایی در حال رقابت تنگاتنگی برای ساخت هواپیماهای الکتریکی با برد عملیاتی تا ۵۰۰ کیلومتر هستند که این فناوری میتواند پاسخگوی یکچهارم از تمام مسیرهای پروازی اروپا باشد. مسیرهایی همچون لندن به دوبلین، آتن به سانتورینی، بارسلونا به ایبزا، نیس به کرسیکا و رم به ساردینیا از جمله مقاصدی هستند که بهطور دقیق در این محدوده قرار میگیرند.
نکته حائز اهمیت در این میان، نقش حیاتی این پروازها در مسیرهایی است که از روی آب عبور میکنند یا جزایر را به سرزمین اصلی متصل میکنند؛ مسیرهایی که در آنها جایگزینی پرواز با حملونقل ریلی بهدلیل محدودیتهای جغرافیایی، در عمل غیرممکن است. از این رو، هواپیماهای الکتریکی میتوانند راهکاری پایدار برای مسافرانی باشند که در مسیرهای کوتاهمدت، تنها گزینه عملی خود را پرواز میبینند. اگرچه وزن باتریها همواره مانعی بزرگ بر سر راه هوانوردی الکتریکی بوده است، پیشرفتهای سریع در طراحی موتورهای الکتریکی و مهندسی بدنه، چشمانداز این صنعت را به شکلی بنیادین تغییر داده است.
در حالی که غولهای بزرگ هوانوردی همچون ایرباس در توسعه هواپیماهای بدون آلایندگی با چالشهایی روبهرو بودهاند، نوآوران اروپایی با سرعت بیشتری در حال پر کردن این شکاف هستند. در این راستا، شرکتهای مختلف با استراتژیهای متنوع در حال فعالیتاند؛ برای نمونه آلمان در حال توسعه یک هواپیمای ۹ نفره است که هدف آن عملیات تجاری در سال ۲۰۳۰ با هزینهای رقابتی با بلیطهای درجهیک قطار است. از سوی دیگر، هلند در حال طراحی هواپیمایی بزرگتر برای جابهجایی ۹۰ مسافر در مسافتهای طولانیتر است و فرانسه نیز روی مدلهای هیبریدی تمرکز کرده که میتوانند تا ۸۰ درصد از آلایندگیها را کاهش دهند.
با این حال این گذار تکنولوژیک بدون چالش و پرسش باقی نمیماند. اگرچه سوختهای پایدار هوانوردی (SAF) نقش مهمی در کربنزدایی از پروازهای طولانیمدت ایفا میکنند، محدودیت در عرضه آنها موجب شده تا نگاهها به سمت الکتریکیسازی سوق پیدا کند. با این وجود کارشناسان هشدار میدهند که پروازهای الکتریکی تنها زمانی «صفر کربن» محسوب میشوند که برق مورد استفاده برای شارژ آنها از منابع تجدیدپذیر تأمین شده باشد، اثرات زیستمحیطی فرایند تولید باتریها و ضرورت اولویتبندی انرژی برای نیازهای اساسی بشری همچون گرمایش و غذا نیز از جمله موضوعاتی است که نباید از نظر دور بماند. با توجه به حمایتهای جدید کمیسیون اروپا از توسعه فناوریهای جدید، به نظر میرسد که آینده هوانوردی بهسمت ترکیبی از پروازهای هیبریدی، الکتریکی و هیدروژنی حرکت میکند تا ضمن حفظ پویایی سفر، تعهدی واقعی به حفظ سلامت سیاره زمین داشته باشد.
نظر شما