به گزارش خبرگزاری ایمنا، اینجا خاک بهشت است؛ وادیالسلام. بزرگترین قبرستان جهان که در ایام اربعین حسینی، آغوش گشوده تا میلیونها قدم خسته را در سایهسار آرامش خود پناه دهد.
باد گرم نجف بر فراز ستونهای خشتی و مزارهای کوچک و بزرگ میوزد و با خود صدای زمزمههای «لبیک یا حسین» را میآورد. در میان این سکوت پر از غوغا، مقبرهای ساده اما پرابهت، محل تجمع زائرانی است که فرسنگها راه را پیاده آمدهاند؛ مزار شهید «رئیسعلی دلواری»، سردار نامدار مبارزه با استعمار بریتانیا در جنوب ایران.
در روزگاری که بوی تهاجم و استعمار از آبهای نیلگون خلیج فارس به مشام میرسید، جوانی از تبار تنگستان با فتوای علمای نجف و هدایت مجتهدان بزرگی همچون سید عبدالله بلادی بوشهری، تفنگ بر دوش گرفت.
رئیسعلی دلواری، قامت در برابر هیمنه پوشالی امپراتوری بریتانیا برافراشت و با تکیه بر ایمان و تاسی به نهضت اباعبدالله (ع)، حماسهای آفرید که تا ابد در حافظه تاریخی این مرز و بوم حک شد.
رئیسعلی در شهریور ۱۲۹۴ به شهادت رسید. وصیت او اما، پیوند ابدیاش را با امام اول شیعیان رقم زد؛ پیکر پاک او را پس از شهادت به نجف اشرف منتقل کردند تا در خاک مقدس وادیالسلام و در جوار امام علی (ع) آرام گیرد.
امروز، پس از گذشت بیش از یک قرن، آن قبر غریب در دل خاک نجف به یکی از میعادگاههای اصلی زائران ایرانی در ایام اربعین تبدیل شده است.
این روزها دسته دسته زائران با کولهپشتیها و پرچمهای یا حسین (ع) که بر دوش دارند، مسیر سنگلاخی وادیالسلام را پی میگیرند تا به مزار رئیسعلی برسند. گروهی از جوانان بوشهری با دمامزنی سنتی خود، فضای مقبره را با عطر کربلای جنوب ایران عجیین کردهاند.
نوای حزنانگیز دمام و سنج در میان ستونهای وادیالسلام میپیچد و چشمهای خسته زائران را بارانی میکند. یکی از زائران که شال سبزی به گردن دارد و خود را اهل دشتستان معرفی میکند، با دست به سنگ مزار رئیسعلی اشاره کرده و میگوید: «ما هر سال در مسیر پیادهروی اربعین ابتدا به اینجا میآییم. رئیسعلی نماد شرف و ایستادگی ماست. او با فتوای علمای همین نجف علیه انگلیس جنگید و حالا در خاک نجف مهمان است. زیارت مزار او، یادآوری این نکته است که شیعه هیچگاه زیر بار ظلم نمیرود.»
نظر شما