امیر حیاتمقدم در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به جایگاه علم و ثروت در جامعه و تغییر نگرش عمومی نسبت به این دو مقوله اظهار کرد: سالها در نظام آموزشی به دانشآموزان آموزش داده میشد که «علم بهتر از ثروت است»، اما امروز واقعیتهای اجتماعی نشان میدهد که در بسیاری از موارد، ثروت جایگاه پررنگتری نسبت به دانش پیدا کرده و صاحبان سرمایه بیش از نخبگان، پژوهشگران و دانشمندان مورد توجه قرار میگیرند؛ این تغییر نگرش پیامدهای قابل توجهی برای توسعه علمی و آینده کشور به همراه دارد.
وی با انتقاد از فاصله عمیق میان دانشگاه و صنعت افزود: یکی از مهمترین چالشهای امروز کشور، نبود ارتباط مؤثر میان مراکز علمی و بخش تولید است؛ از یک سو، صنایع از منابع مالی، امکانات و ظرفیتهای اجرایی برخوردارند و از سوی دیگر دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان دانش، فناوری و نیروی انسانی متخصص را در اختیار دارند، اما این دو بخش هنوز نتوانستهاند همکاری نظاممند و پایداری با یکدیگر شکل دهند.
عضو هیأت رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی با تاکید بر اینکه صنعت و دانشگاه باید زبان مشترک پیدا کنند، گفت: با وجود آنکه در سالهای گذشته دولتهای مختلف، وزرای علوم و وزرای صنعت بارها بر ضرورت تقویت این ارتباط تأکید کردهاند، همچنان شکاف میان دانشگاه و صنعت پابرجاست.
حیاتمقدم ادامه داد: از نزدیک در جریان فعالیت دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان هستم و این فاصله را بهخوبی لمس میکنم؛ برای مثال دانشگاه صنعتی امیرکبیر از ظرفیتهای ارزشمندی همچون اعضای هیئت علمی برجسته، آزمایشگاههای مجهز، کارگاههای تخصصی و توان پژوهشی بالا برخوردار است، اما هنوز نتوانستهایم این توانمندیها را به نیازهای واقعی صنعت پیوند بزنیم، در نتیجه بسیاری از ظرفیتهای علمی کشور بدون استفاده مؤثر باقی میماند.
وی با بیان اینکه بخش قابل توجهی از صنایع تا زمانی که منافع اقتصادی خود را در همکاری با مراکز علمی نبینند، تمایلی به سرمایهگذاری در شرکتهای دانشبنیان ندارند، تصریح کرد: در بعضی موارد مدیران صنعتی ترجیح میدهند فناوری یا تجهیزات مورد نیاز خود را از خارج کشور تأمین کنند، در حالی که بسیاری از این نیازها با تکیه بر توان علمی و فناورانه داخلی قابل پاسخگویی است؛ این رویکرد علاوه بر خروج سرمایه، موجب تضعیف زیستبوم نوآوری و کاهش انگیزه در میان پژوهشگران و فعالان شرکتهای دانشبنیان میشود.
نماینده مردم بندر ماهشهر، امیدیه، هندیجان، بندر امام(ره) و بخش جولکی در مجلس شورای اسلامی در ادامه با تأکید بر اینکه حل این مسئله صرفا از مسیر قانونگذاری امکانپذیر نیست، خاطرنشان کرد: هرچند قوانین میتوانند زمینهساز تعامل بیشتر میان صنعت و دانشگاه باشند، اما زمانی که منافع شخصی بر منافع ملی غلبه کند قانون بهتنهایی کارساز نخواهد بود.
حیاتمقدم اضافه کرد: برای برطرف کردن این چالش، علاوه بر اصلاح قوانین، باید اراده مدیریتی، شفافیت، پاسخگویی و باور به توان علمی کشور در سطوح مختلف تصمیمگیری تقویت شود تا ارتباط میان صنعت، دانشگاه و شرکتهای دانشبنیان به یک همکاری واقعی و مؤثر تبدیل شود.
نظر شما