عباس زمانی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به مهمترین ضعف خانوادههای ایرانی در حوزه والدگری رسانهای، غلبه نگاه سلبی به جای رویکرد تربیتی است، اظهار کرد: بسیاری از خانوادهها تصور میکنند والدگری رسانهای فقط به معنای محدود کردن دسترسی فرزندان به فضای مجازی، اعمال محدودیتهای زمانی، فیلتر کردن محتوا یا نظارت دائمی بر تلفن همراه آنهاست؛ در حالی که چنین اقداماتی اگر بدون ایجاد آگاهی و مهارت همراه باشد، نهتنها مسئله را حل نمیکند، بلکه میتواند به شکلگیری بیاعتمادی میان والدین و فرزندان و گسترش شکاف نسلی منجر شود.
وی افزود: از سوی دیگر رویکرد منفعلانه و خوشبینانه نیز به همان اندازه آسیبزاست؛ برخی والدین بدون هیچگونه برنامه تربیتی، حضور فرزندان در فضای مجازی را به حال خود رها میکنند و تصور دارند که کودکان و نوجوانان بهطور طبیعی میتوانند مسیر صحیح را تشخیص دهند؛ این نگاه نیز در عمل، آنها را در معرض آسیبهای متعددی قرار میدهد.
عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد تصریح کرد: به باور من والدگری رسانهای پیش از آنکه مجموعهای از محدودیتها باشد، یک فرایند تربیتی، ایجابی و توانمندساز است؛ هدف اصلی این رویکرد پرورش نسلی است که بتواند با شناخت، مهارت و قدرت تحلیل، از فناوریهای نوین، بهویژه فناوریهای ارتباطی و رسانهای، به شکلی مسئولانه، آگاهانه و ایمن استفاده کند.
زمانی در ادامه خاطر نشان کرد: واقعیت این است که نمیتوان فرزندان را از جهان دیجیتال دور نگه داشت، زیرا فضای مجازی به بخشی جداییناپذیر از زندگی، آموزش، ارتباطات و آینده آنها تبدیل شده است، بنابراین راهکار مؤثر، حذف یا محرومسازی نیست، بلکه آمادهسازی و توانمندسازی آنها برای حضور مسئولانه در این فضاست.
وی در آخر بیان کرد: اگر بخواهیم از فرزندان خود در برابر مخاطرات فضای مجازی محافظت کنیم، باید به جای ایجاد حصار، آنها را واکسینه کنیم؛ این واکسیناسیون نه با ابزارهای فنی، بلکه از مسیر تربیت رسانهای، ارتقای سواد رسانهای، تقویت تفکر انتقادی و گفتوگوی مستمر میان والدین و فرزندان محقق میشود؛ تنها در چنین شرایطی است که میتوان امیدوار بود نسل آینده، به جای آنکه قربانی فضای مجازی باشد، از ظرفیتهای آن برای رشد فردی، علمی و اجتماعی بهرهمند شود.
نظر شما