به گزارش خبرگزاری ایمنا، ایده تبدیل مریخ به سیارهای قابل سکونت برای انسان سالها در داستانهای علمیتخیلی مطرح بود، اما اکنون گروهی از پژوهشگران معتقدند این مفهوم باید بهعنوان یک حوزه واقعی پژوهش علمی مورد بررسی قرار گیرد.
جمعبندی کارگاه Green Mars Workshop 2025 نشان میدهد پیشرفتهای اخیر در فناوری فضایی، زیستشناسی مصنوعی و شبیهسازی اقلیم، شرایط را برای مطالعه عملی این ایده فراهم کرده است.
«اریکا دبندیکتیس»، مدیرعامل Pioneer Labs و نویسنده این گزارش، میگوید چند دهه پیش زمینسانسازی مریخ عملا غیرممکن به نظر میرسید، اما کاهش احتمالی هزینه پرتابها با فضاپیمای استارشیپ اسپیسایکس، پیشرفت در مهندسی ژنتیک و توسعه مدلهای اقلیمی، نگاه دانشمندان را تغییر داده است.
به گفته او، اکنون پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا چنین کاری با قوانین فیزیک سازگار است یا نه، بلکه این است که آیا بشر باید چنین مسیری را دنبال کند و چگونه میتوان آن را با کمترین خطر انجام داد.
نقشه راه برای تبدیل مریخ به سیارهای قابل سکونت
پژوهشگران به جای آغاز از فناوریهای موجود، ابتدا تصویری از مریخ قابل سکونت ترسیم کردهاند و سپس مسیر رسیدن به آن را بهصورت معکوس طراحی کردهاند.نخستین گام، افزایش دمای سیاره است.
بر اساس این طرح، استفاده از آئروسلهای مهندسیشده یا گازهای گلخانهای میتواند طی چند دهه میانگین دمای مریخ را چند ده درجه سانتیگراد افزایش دهد. مطالعات نشان میدهد این سیاره دارای ذخایر عظیم یخ است که در صورت ذوب شدن، میتواند اقیانوسی با وسعت حدود چهار میلیون کیلومتر مربع و عمق متوسط ۳۰۰ متر ایجاد کند. افزایش دمای حدود ۳۰ درجه سانتیگراد میتواند آغازگر شکلگیری آب مایع پایدار روی سطح مریخ باشد.
میکروبهای مهندسیشده؛ آغازگر حیات جدید
پس از فراهم شدن شرایط اولیه، مرحله بعدی به استفاده از میکروارگانیسمهای مقاوم اختصاص دارد.پژوهشگران پیشنهاد میکنند گونههایی از میکروبهای مقاوم به سرما، تابش شدید و فشار پایین جو با استفاده از مهندسی ژنتیک طراحی شوند تا بتوانند در سطح مریخ گسترش یابند. این موجودات از طریق فتوسنتز بهآرامی ترکیب شیمیایی جو را تغییر خواهند داد و نخستین گام برای تولید اکسیژن را برخواهند داشت.
ساخت جوی قابل تنفس؛ پروژهای چندصدساله
تبدیل جو مریخ به محیطی مناسب برای تنفس انسان، سریع نخواهد بود.بر اساس این سناریو، در ابتدا زیستگاههای بزرگی با گنبدهایی حدود ۱۰۰ متر ارتفاع ساخته میشود تا در محیطی کنترلشده، اکسیژن از طریق فتوسنتز یا الکترولیز آب تولید شود. با گسترش تدریجی پوشش گیاهی، بخشی از این اکسیژن وارد جو خواهد شد، اما پژوهشگران برآورد میکنند تنها تولید طبیعی اکسیژن دستکم حدود هزار سال زمان نیاز دارد.
پرسشهای علمی بیپاسخ
با وجود این چشمانداز، هنوز ابهامهای بزرگی باقی مانده است.دانشمندان هنوز نمیدانند زیر صفحات عظیم یخی مریخ چه ساختارهایی وجود دارد یا گرمتر شدن سیاره چه تأثیری بر طوفانهای گردوغبار خواهد گذاشت. همچنین مشخص نیست مریخ منابع کافی برای تولید گسترده اکسیژن از طریق الکترولیز آب را در اختیار دارد یا بخش بزرگی از تجهیزات و مواد اولیه باید از زمین منتقل شود.
چالشهای اخلاقی زمینسانسازی مریخ
پژوهشگران تأکید میکنند موانع این پروژه تنها فنی نیست.تغییر گسترده محیط مریخ میتواند بخشهایی از تاریخ طبیعی این سیاره را برای همیشه از بین ببرد و فرصت مطالعه آن در حالت بکر را از دانشمندان بگیرد. علاوه بر این، اگر حتی حیات میکروسکوپی بومی در مریخ وجود داشته باشد، ورود موجودات زمینی ممکن است آن را نابود کند.
با این حال، محققان معتقدند مطالعه فناوریهای مورد نیاز برای زمینسانسازی، حتی اگر هرگز به اجرای کامل آن منجر نشود، میتواند دستاوردهای ارزشمندی برای زمین داشته باشد. توسعه محصولات کشاورزی مقاوم به خشکی، سامانههای پیشرفته بازیافت آب و هوا و فناوریهای پایدار تأمین انرژی از جمله فناوریهایی هستند که میتوانند هم در مأموریتهای فضایی و هم در مقابله با چالشهای زیستمحیطی زمین کاربرد داشته باشند.
در نتیجه، پژوهشگران تأکید میکنند هدف این گزارش آغاز فوری پروژه زمینسانسازی مریخ نیست، بلکه دعوت به انجام پژوهشهای آزمایشگاهی، توسعه مدلهای دقیق اقلیمی و اجرای آزمایشهای محدود در مأموریتهای آینده مریخ است؛ مسیری که شاید روزی پاسخ این پرسش را روشن کند که آیا انسان باید سیاره سرخ را به خانهای دوم برای خود تبدیل کند یا خیر.
نظر شما