این در حالی است که همه سیستم هایی که بر پایه چنین تفکری راه اندازی شدهاند بر یک اساس فعالیت می کنند.
آنها در آن واحد تعداد زیادی از شهروندان را بی سر و صدا و در زمانی کمتر از آنچه در جابجایی با وسایل نقلیه معمول به طول میانجامد جابجا می کنند و حالا متخصصان پیشبینی میکنند که این ابزار جدید به زودی به یکی از مهمترین ساختارهای حمل و نقل شهری تبدیل شود چرا که بسیاری از محدودیتها در این شیوه جابجایی معنی ندارد.
استفاده از این شیوه برای جابجایی به ۲۵۰ سال قبل از میلاد مسیح و در خاورمیانه باز میگردد، در طول سده های متمادی واگن های چوبی متصل به طنابهای مستحکم دسترسی ساکنان نقاط دور افتاده را به مراکز مورد نیازشان فراهم می کردند.
در کارخانجات صنعتی هم از این ابزار برای انتقال مواد اولیه و محصولات بهره گرفته می شود.
در شهر نیویورک برای برقراری ارتباط بین دوسوی رودخانه شرقی این شهر از ترامواهای کابلی بهره گرفته میشده است و تا زمانی که تونلی مخصوص رفت و آمد خودروها زیر این رودخانه احداث شود این فناوری جوابگوی نیازهای شهر بوده است.
اما ایده استفاده مجدد و وسیع از این فناوری از سال ۲۰۰۴ به این سو و پس از آنکه شهر کلمبیایی «مدلین» به فکر استفاده از آن افتاد، پررنگ شد. این شهر سه خط تراموای هوایی از سه کوهپایه شهر به سمت ایستگاه های مرکزی اتوبوس های «بی آر تی» راه اندازی کرد.
کمی بعد شهر کاراکاس در ونزوئلا تجربه مشابهی را به اجرا گذاشت و در نهایت حالا سنگاپور، برزیل، هنگ کنگ، الجزایر، ایتالیا، آلمان و انگلستان به فکر راه اندازی این سیستم در شهرهای خود افتاده اند.
در شهرهای امریکای جنوبی تا به حال ۵۷ نمونه از این سیستم حمل و نقل هوایی پیادهسازی شده اند.
در ایالات متحده هم شهر پورتلند این سیستم را به صورت آزمایشی مورد بهره برداری قرار داده است و البته جدای از این نمونهها موارد بیشتری در حال طراحی و برنامهریزی هستند.
بنا است تا در حاشیه رود می سی سی پی در نیواورلئان هم یک خط تراموای هوایی مورد بهره برداری بگیرد که به نظر میرسد زودتر از بقیه نمونهها آماده استفاده شود.
مهمترین مساله ای که شهرها را وادار میکند تا به این فناوری روی خوش نشان دهند هزینههای اجرای آن است.
بر اساس گزارش «آتلانتیک سیتیز» یک خط متروی زیر زمینی در حدود ۴۰۰ میلیون دلار در هر مایل هزینه به دوش شهرها میگذارد و خطوط LRT هم در هر مایل ۳۶ میلیون دلار هزینه بری دارند و این درحالی است که ترامواهای هوایی فقط ۳ میلیون دلار در هر مایل هزینه دربردارند و البته در صورت بهره گیری از امکانات و فناوری های پیشرفتهتر نهایتا این هزینه به ۱۲ میلیون دلار می رسد.
شهرها به طور عمده این سیستم را برای دور زدن موانعی مانند رودخانه ها یا کوه ها و تپه های بلند انتخاب می کنند.
در حقیقت آنها فکر میکنند که توجه به توسعه این سیستم همپای توجه به سرویس های اتوبوسی یا خطوط ریلی و سرمایهگذاری روی آن میتواند به آنها در پیدا کردن راه حلی پایدار برای رفع نقصهای سامانه های جامع حمل و نقل عمومی شهری کمک کند.
مشخص است که این سیستم نمیتواند همه وظایفی که به دوش سامانه های مترو یا اتوبوس است را در رقابت با آنها به کار بگیرد اما میتواند در مواردی جایگزین آنها شود و یا حداقل به عنوان یک سامانه حمل و نقل عمومی مکمل دسترسی شهروندان به نقاط مختلف شهر را در مواقعی که اجرا و پیادهسازی دیگر مدل های حمل و نقل عمومی پر هزینه و زمان بر است راحتتر کند.
راه اندازی ۱ مایل خط هوایی تراموا فقط ۲-۴ ماه به طول میانجامد و این در مقابل زمانی که برای حفر و تجهیز یک تونل مترو با طول مشابه سپری میشود بسیار وسوسه کننده است./۱۰۱۰
خبرگزاري ايمنا: فناوری جدیدی که امروزه برای حمل و نقل عمومی در شهرها مورد استفاده قرار میگیرد نام های مختلفی به خود گرفته است: مسیر های کابلی، خودروهای کابلی، ترامواهای هوایی نام هایی هستند که به سرویس حمل و نقل وابسته به واگن هایی که مانند تلکابین ها نقاط مختلف شهر را از مسیر هوا به هم متصل میکنند اطلاق می شوند.
کد خبر 98899
نظر شما