به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از GOAL، تقابل آرژانتین و انگلیس در مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک مسابقه فوتبال نیست؛ دیداری است که برای لیونل مسی میتواند به مهمترین فصل باقیمانده از دوران حرفهایاش تبدیل شود. ستاره سیونهساله آلبیسلسته که پیش از آغاز ششمین جامجهانی خود تصور میشد دیگر چیزی برای اثبات نداشته باشد، نهتنها بار دیگر همه معادلات را بر هم زده، بلکه با شکستن رکوردهای گلزنی و پاس گل در تاریخ جامجهانی، جایگاهش را بیش از گذشته در قامت یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال تثبیت کرده است.
با این حال، هنوز یک اتفاق مهم در کارنامه مسی دیده نمیشود؛ او در طول بیش از ۲۰۰ بازی ملی، هرگز مقابل تیم ملی انگلیس به میدان نرفته است. این طلسم قرار است در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ شکسته شود؛ مسابقهای که از نگاه خود مسی نیز اهمیت ویژهای دارد.
لیونل مسی پس از پیروزی آرژانتین برابر سوئیس اظهار کرد: بازی با انگلیس همیشه خاص است، چون آنها یکی از قدرتهای فوتبال جهان هستند و تقابل با چنین تیمهایی همیشه جذاب است. برای من هم این نخستین مسابقه مقابل انگلیس خواهد بود؛ مقابل تقریباً همه تیمهای بزرگ دنیا بازی کردهام، اما هرگز برابر انگلیس قرار نگرفته بودم، اما این مسابقه برای داستان جام جهانی مسی تنها یک دیدار «ویژه» نیست، بلکه فرصتی تاریخی است تا نام خود را بیش از گذشته با یکی از مشهورترین رقابتهای تاریخ فوتبال گره بزند.
مسی در طول سالهای گذشته بارها با دیهگو مارادونا مقایسه شده و حتی در بسیاری از زمینهها از اسطوره فوتبال آرژانتین نیز عبور کرده است. او علاوه بر فتح کوپا آمهریکا در ورزشگاه ماراکانا و قهرمانی جهان در قطر، حالا این فرصت را دارد که با شکست انگلیس در جام جهانی، آخرین حلقه از زنجیره شباهتهای خود با مارادونا را نیز کامل کند؛ اتفاقی که میتواند جایگاه تاریخی او را حتی فراتر از گذشته ببرد.
«این فقط یک مسابقه فوتبال است»؛ اما همه میدانند ماجرا فراتر از فوتبال است
لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، تلاش کرده اهمیت تاریخی این مسابقه را کاهش دهد و گفته است: این فقط یک بازی فوتبال است. ما مقابل تیمی قدرتمند با مربیای بزرگ بازی میکنیم و چیزی فراتر از فوتبال نیست.
واقعیت این است که تقابل آرژانتین و انگلیس هیچگاه تنها یک مسابقه فوتبال نبوده است. خوزه مانوئل لوپس، هافبک آرژانتین، پس از پیروزی برابر سوئیس گفت: «این مسابقه از نظر تاریخی بار سنگینی دارد؛ دیداری است که درد، خاطرات و اتفاقات زیادی پشت آن قرار گرفته است.»
ریشه این رقابت به جام جهانی ۱۹۶۲ بازمیگردد، اما تنش واقعی چهار سال بعد شکل گرفت؛ زمانی که آلف رمزی، سرمربی وقت انگلیس، پس از دیداری پرتنش، بازیکنان آرژانتین را «حیوان» خطاب کرد.
نسل جدید شاید بیش از هر چیز اخراج دیوید بکام در جامجهانی ۱۹۹۸ را بهخاطر داشته باشند، اما برای علاقهمندان فوتبال، نام آرژانتین و انگلیس بیش از هر چیز یادآور دیدار فراموشنشدنی جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک است؛ مسابقهای که با دو گل تاریخی دیهگو مارادونا برای همیشه وارد تاریخ فوتبال شد.
مسی نیز بارها درباره آن بازی یادآور شده است: تمام چیزی که از آن مسابقه به یاد دارم، تصاویر و ویدیوهایی است که آرژانتینیها بارها و بارها تماشا میکنند. دلیلش هم فقط یک نفر است؛ مارادونا.
«دست خدا»؛ مسابقهای که برای همیشه تاریخ فوتبال را تغییر داد
اگر از دیهگو مارادونا بپرسید چرا هنوز پس از دههها نامش در ذهن میلیونها هوادار فوتبال زنده مانده است، پاسخ را خودش سالها پیش داده بود: هنوز هم بچههایی هستند که پیراهنم را به تن میکنند و این دیوانگی را فقط میتوان با یک گل توضیح داد؛ یا شاید هم دو گل.
بیستودوم ژوئن ۱۹۸۶، مارادونا مقابل انگلیس دو گل به ثمر رساند که به باور بسیاری، متناقضترین تصویر ممکن از یک نابغه فوتبال را به نمایش گذاشت. در دقیقه ۵۱، او با استفاده از دست، توپ را از بالای سر پیتر شیلتون وارد دروازه انگلیس کرد؛ گلی که داور آن را پذیرفت و بعدها با عنوان معروف «دست خدا» در تاریخ ماندگار شد.
جان بارنز، ستاره سابق لیورپول و تیم ملی انگلیس، سالها بعد درباره آن صحنه گفت: «همه ما دیدیم. بازیکنان، مربیان و حتی نیمکتنشینها کامل متوجه شدند که مارادونا با دست به توپ ضربه زده است. من هرگز مارادونا را بابت آن سرزنش نکردم؛ مقصر اصلی داور و کمکداور بودند که صحنه را ندیدند. او بهترین بازیکن جهان بود و تماشای حرکاتش حتی هنگام گرم کردن هم لذتبخش بود.»
اما همان بارنز نیز اعتراف میکند که گل دوم مارادونا چیزی فراتر از فوتبال بود. گل دوم، که بسیاری آن را بهترین گل تاریخ جامهای جهانی میدانند، حاصل دریبل پنج بازیکن انگلیس و عبور از پیتر شیلتون تنها در ۱۱ ثانیه بود.
خورخه والدانو، همتیمی مارادونا، بعدها درباره آن لحظه گفت: ابتدا همراه او دویدم، اما خیلی زود فهمیدم فقط یک تماشاگر هستم. آن گل بهطور کامل متعلق به دیهگو بود و هیچ ارتباطی با تیم نداشت؛ یک ماجراجویی شخصی و خارقالعاده.
والدانو بعدها حتی این حرکت را با سفر «اودیسئوس» در اساطیر یونان مقایسه کرد و نوشت: تمام ویژگیهایی که برای قهرمان اودیسه به کار میرود، درباره مارادونا هم صدق میکند؛ زیرک، باهوش، فریبنده و جسور. فوتبال دیهگو ترکیبی از زیبایی، خلاقیت، غرور و شجاعت بود. او آن روز مقابل انگلیس یک گل آسمانی زد و یک گل هم با تقلب و شاید همین بهترین نمونه برای جملهای باشد که میگوید او فراتر از خیر و شر بود.
طبیعی بود که بسیاری از انگلیسیها چنین نگاهی نداشته باشند. آن مسابقه با جنجال فراوان همراه شد و وقتی گری لینهکر در دقایق پایانی یکی از گلها را جبران کرد، بسیاری از اعضای تیم انگلیس معتقد بودند اگر گل نخست مارادونا با دست پذیرفته نمیشد، نتیجه بازی کاملاً متفاوت رقم میخورد.
همین موضوع باعث شد وقتی مارادونا بعدها گفت گل اول را «کمی با سر مارادونا و کمی با دست خدا» به ثمر رسانده است، خشم انگلیسیها دوچندان شود و این جمله برای همیشه وارد فرهنگ فوتبال جهان شود.
انتقام نمادین، مأموریت مسی و آخرین قطعه پازل افسانهای
تقابل آرژانتین و انگلیس چهار سال پس از جنگ فالکلند برگزار شد؛ جنگی که میان آرژانتین و بریتانیا بر سر جزایر مالویناس رخ داده بود. هرچند مارادونا پیش از آن مسابقه تأکید کرده بود که «این فقط یک بازی فوتبال است»، اما هم خورخه والدانو و هم گری لینهکر بعدها اعتراف کردند که هیچیک از بازیکنان دو تیم نمیتوانستند بار احساسی و سیاسی آن مسابقه را نادیده بگیرند.
مارادونا بعدها در مستند «آصف کاپادیا» اعتراف کرد که شکست دادن انگلیس برای او چیزی فراتر از یک پیروزی فوتبالی بود. وی گفت: بردن انگلیس احساس فوقالعادهای داشت؛ نوعی انتقام نمادین برای مالویناس.
او حتی سالها بعد در برنامه تلویزیونی خود درباره گل معروف دست خدا گفت: به همتیمیهایم گفتم کسی که از یک دزد سرقت کند، صد سال بخشیده میشود. انگلیسیها کارهای زیادی با ما کرده بودند.
البته نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ قرار نیست، همچون آن دیدار تاریخی تا این اندازه رنگ و بوی سیاسی داشته باشد، اما بازیکنان آرژانتین پس از پیروزی برابر سوئیس در رختکن شعار دادند: «برای مالویناس، برای دیهگو و برای آخرین جام جهانی لئو!»
همین جمله نشان میدهد این مسابقه همچنان برای آرژانتینیها معنایی فراتر از یک دیدار معمولی دارد. از سوی دیگر، انگلیس نیز انگیزهای بزرگ برای رسیدن به فینال دارد. سهشیرها از سال ۱۹۶۶ تاکنون نتوانستهاند بار دیگر به دیدار نهایی جامجهانی برسند و بسیاری معتقدند این بهترین فرصت نسل طلایی آنها برای پایان دادن به این انتظار طولانی است.
با این حال، اگر آرژانتین تا این مرحله گاهی نمایشهایی نوسانی داشته، لیونل مسی تقریباً هیچگاه ناامیدکننده ظاهر نشده است. هشت گل و دو پاس گل در شش مسابقه، آماری خارقالعاده برای هر بازیکنی محسوب میشود، اما وقتی این اعداد متعلق به ستارهای سیونهساله باشد که بسیاری تصور میکردند دوران او به پایان رسیده است، ارزش آن دوچندان خواهد شد.
جامجهانی ۲۰۲۶ بار دیگر ثابت کرده است که هنوز همه داستانهای مسی روایت نشدهاند. او اکنون در آستانه خلق فصلی تازه از افسانه خود قرار دارد؛ فصلی که میتواند آخرین فاصله میان او و اسطورهای به نام دیهگو مارادونا را از میان بردارد.
شاید هیچگاه نتوان از نظر اسطورهسازی، شخصیت کاریزماتیک و اتفاقات خارج از زمین، جایگاه مارادونا را تکرار کرد، اما شکست دادن انگلیس در جامجهانی، همان قطعهای است که هنوز در پازل دوران حرفهای لیونل مسی دیده نمیشود.
بسیاری معتقدند شانس پیروزی انگلیس بیشتر است و ستارههایی همچون هری کین و جود بلینگهام میتوانند سرنوشت مسابقه را تغییر دهند، اما همانطور که جان بارنز سالها بعد درباره دیدار ۱۹۸۶ گفت: «آن مسابقه بهطور کامل متعلق به مارادونا بود.»
شاید نیمهنهایی جامجهانی ۲۰۲۶ نیز در نهایت به مسابقهای تبدیل شود که همه آن را به نام آرژانتینی دیگری به یاد بیاورند؛ لیونل مسی، مردی که همچنان در حال نوشتن فصلهای تازهای از بزرگترین داستان تاریخ فوتبال است.
نظر شما