به گزارش خبرگزاری ایمنا، امنیت شهری تنها به حضور نیروهای انتظامی محدود نمیشود، بخش قابل توجهی از احساس امنیت شهروندان، از کیفیت طراحی و مدیریت فضاهای شهری تأثیر میپذیرد.
از کوچههای کمنور و زمینهای متروکه گرفته تا زیرگذرها و پارکهایی که از نظارت کافی برخوردار نیستند، همگی میتوانند به فضاهای بیدفاع شهری تبدیل شوند؛ فضاهایی که با برنامهریزی صحیح، قابلیت تبدیل شدن به محیطهایی امن و سرزنده را دارند.
فضاهای بیدفاع شهری به مکانهایی گفته میشود که بهدلیل طراحی نامناسب، نبود روشنایی کافی، کمبود نظارت، متروکه بودن یا حضور نداشتن مستمر شهروندان، زمینه بروز آسیبهای اجتماعی و وقوع جرائم در آنها بیشتر است. این فضاها علاوهبر تهدید امنیت، احساس آرامش و تعلق شهروندان به محیط زندگی را نیز کاهش میدهند.
کارشناسان شهرسازی بر این باور هستند که نخستین گام برای کاهش این فضاها، شناسایی دقیق نقاط آسیبپذیر در سطح شهر و تهیه بانک اطلاعاتی از آنها است و پس از آن، مجموعهای از اقدامات کالبدی، مدیریتی و اجتماعی میتواند به ارتقای امنیت این مناطق کمک کند.
بهبود روشنایی معابر، پارکها، زیرگذرها و فضاهای عمومی از مهمترین راهکارهای کاهش جرم و افزایش احساس امنیت به شمار میرود، در کنار آن حذف نقاط کور، افزایش میدان دید، هرس پوشش گیاهی انبوه و طراحی فضاها بر اساس اصل «نظارت طبیعی» موجب میشود امکان کنترل محیط توسط شهروندان افزایش پیدا کند.
فعالسازی کاربریهای شهری در مناطق کمرفتوآمد نیز نقش مهمی در کاهش فضاهای بیدفاع دارد و ایجاد مراکز فرهنگی، ورزشی، تجاری و خدماتی در این نقاط، حضور مستمر مردم را بهدنبال دارد و همین حضور، نظارت اجتماعی را تقویت میکند.
بهرهگیری از فناوریهای نوین نیز به یکی از ابزارهای مؤثر مدیریت شهری تبدیل شده است و نصب دوربینهای نظارتی، سامانههای پایش هوشمند، تجهیزات هشداردهنده و دکمههای اضطراری در نقاط حساس، ضمن افزایش بازدارندگی، امکان واکنش سریع دستگاههای مسئول را در مواقع ضروری فراهم میکند.
ساماندهی ساختمانهای متروکه، زمینهای رهاشده و فضاهای بلااستفاده، نگهداری مستمر مبلمان شهری، رسیدگی به نظافت محیط و توسعه فضای سبز استاندارد نیز از دیگر اقداماتی است که به ارتقای کیفیت محیط شهری و کاهش احساس ناامنی کمک میکند.
متخصصان بر اجرای اصول «پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی» (CPTED) تأکید دارند؛ رویکردی که با استفاده از طراحی مناسب، کنترل دسترسی، افزایش نظارت طبیعی، قلمروسازی و نگهداری مستمر محیط، زمینه وقوع جرائم را کاهش میدهد و امروز در بسیاری از شهرهای جهان مورد استفاده قرار میگیرد.
در کنار همه این اقدامات، مشارکت شهروندان از طریق گزارش نقاط ناامن، همکاری با مدیریت شهری و حضور فعال در برنامههای محلهمحور، نقش مهمی در شناسایی و رفع مشکلات دارد.
کارشناسان بر این باورند که ایجاد شهرهای ایمن، نتیجه همافزایی میان مدیریت شهری، نهادهای خدماتی، پلیس، شهرسازان و شهروندان است؛ چراکه امنیت پایدار زمانی محقق میشود که طراحی شهری، فناوری، مدیریت و مشارکت اجتماعی در کنار یکدیگر قرار گیرند.
نظر شما