به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از وبگاه Goal، تیم ملی آرژانتین پس از پیروزی دراماتیک مقابل مصر در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در مرکز یکی از بزرگترین جنجالهای این رقابتها قرار گرفته است. اتهامهایی همچون تبانی، جانبداری داوری و حمایت ویژه از لیونل مسی، فضای رسانهای پس از این مسابقه را بهشدت ملتهب کرده است، با این حال، برخلاف بسیاری از حاشیههای گذشته پیرامون آلبیسلسته، این بار حملات به قهرمان جهان چندان منصفانه به نظر نمیرسد.
آرژانتین در شرایطی که تا دقیقه ۷۹ با دو گل از مصر عقب افتاده بود، موفق شد تنها در فاصله ۱۴ دقیقه ورق بازی را بهطور کامل برگرداند و با یک کامبک فراموشنشدنی راهی مرحله یکچهارم نهایی شود، اما بهجای آنکه این بازگشت تاریخی در صدر اخبار قرار بگیرد، بحثهای داوری و اتهامهای مطرحشده علیه آرژانتین، تمام توجهها را به خود جلب کرد.
فضای پس از مسابقه بهشدت متشنج بود. اردوی مصر که خود را قربانی چند تصمیم مهم داوری میدانست، مدعی شد برخی صحنههای حساس به سود آرژانتین بهویژه لیونل مسی رقم خورده است.
هرچند ناراحتی و خشم مصریها پس از از دست دادن چنین فرصت بزرگی قابل درک است، اما واقعیت این است که نمیتوان پیروزی آرژانتین را فقط به تصمیمهای داوری نسبت داد. چه این تیم را دوست داشته باشید و چه از آن متنفر باشید، آنچه در آتلانتا رخ داد، بیش از هر چیز نشانه شخصیت یک تیم قهرمان بود.
درام فراموشنشدنی در آتلانتا
آرژانتین شاید هرگز تصور نمیکرد برای صعود از مرحله یکهشتم نهایی، مجبور شود چنین شب پرتنشی را پشتسر بگذارد؛ مدافع عنوان قهرمانی تا دقیقه ۶۷ با نتیجه ۲ بر صفر مقابل مصر عقب بود؛ تیمی که بسیاری آن را یکی از شگفتیسازان جام میدانستند. یاسر ابراهیم در نیمه نخست گل اول مصر را به ثمر رسانده بود و مصطفی زیکو نیز در نیمه دوم اختلاف را به دو گل افزایش داد. در این بین، لیونل مسی هم یک ضربه پنالتی را از دست داده بود تا همه چیز علیه آرژانتین پیش برود.
تنها ۱۱ دقیقه تا پایان مسابقه کافی بود تا همهچیز تغییر کند. کریستین رومرو، همان مدافعی که در دیدار قبلی برابر کیپورد گل صعود را به ثمر رسانده بود، اینبار روی ارسال مسی با ضربه سر اختلاف را به حداقل رساند.
چند دقیقه بعد، خود لیونل مسی با ضربهای محکم که پس از برخورد به تیر افقی وارد دروازه شد، بازی را به تساوی کشاند و ورزشگاه را منفجر کرد.
در حالی که همه انتظار میکشیدند بازی به وقتهای اضافه برود، انزو فرناندز در سومین دقیقه وقتهای تلفشده روی ارسال لائوتارو مارتینز با ضربه سر گل سوم آرژانتین را وارد دروازه مصر کرد تا یکی از بزرگترین بازگشتهای تاریخ جام جهانی تکمیل شود.
پس از این گل، نیمکت آرژانتین غرق در شادی شد و در سوی دیگر، بازیکنان و اعضای کادر فنی مصر با ناباوری و خشم به زمین مسابقه خیره مانده بودند.
«این جام جهانی از قبل تعیین شده است»
در سوی دیگر میدان، احساسات متفاوتی جریان داشت؛ شکست تلخ مقابل آرژانتین موجی از خشم و اعتراض را در اردوی مصر به راه انداخت؛ تا جایی که بازیکنان، اعضای کادر فنی و حتی فدراسیون فوتبال این کشور، بهصراحت داوری مسابقه را زیر سؤال بردند و مدعی شدند آرژانتین از حمایت ویژه برخوردار بوده است.
فدراسیون فوتبال مصر حتی بهطور رسمی شکایتی را به فیفا ارائه کرد و خواستار بررسی عملکرد تیم داوری فرانسوی این مسابقه شد.
مصریها معتقد بودند گل دوم مصطفی زیکو که میتوانست نتیجه را دو بر صفر کند، به اشتباه مردود اعلام شده است؛ گلی که داور به دلیل خطای قبلی روی لیساندرو مارتینز، آن را نپذیرفت، علاوه بر این، آنها اعتقاد داشتند لحظاتی پیش از گل پیروزی آرژانتین، محمد صلاح در محوطه جریمه سرنگون شده است و تیمشان باید صاحب یک ضربه پنالتی میشد.
مصطفی زیکو پس از پایان بازی با عصبانیت اظهار کرد: داور ناعادلانه قضاوت کرد. بیعدالتی آشکار بود. از همان ابتدای مسابقه احساس میشد که همهچیز علیه ماست. بهطور کامل مشخص است که این جام جهانی از قبل تعیین شده است.
حسام حسن، سرمربی مصر نیز با لحنی تند از عملکرد داور انتقاد کرد و گفت: همهچیز به پول مربوط میشود. آنها میخواهند مسی در جامجهانی باقی بماند. در فوتبال اتفاقات زیادی خارج از زمین رخ میدهد؛ اتفاقاتی که به منافع افراد مربوط است. آنچه امروز رخ داد، ناعادلانه بود. مصر شایسته صعود بود و تیم بهتر میدان محسوب میشد.
وی در ادامه افزود: چرا در ورزش عدالت وجود ندارد؟ نمیخواهم با کلمات زیبا و محترمانه درباره این موضوع صحبت کنم. امروز با ما ناعادلانه رفتار شد و حقمان را خوردند. این تنها راه من برای اعتراض است. دیگر هیچ مسابقهای از این جام جهانی را تماشا نخواهم کرد.
اتهامهایی بدون سند
هرچند ناراحتی و عصبانیت مصریها پس از چنین شکست دردناکی قابل درک است، اما واقعیت این است که بخش بزرگی از این احساسات، ناشی از از دست رفتن برتری دو گلهای بود که تنها ۱۱ دقیقه تا پایان مسابقه در اختیار داشتند.
مصر تا آن لحظه کنترل بازی را در دست گرفته بود، اما در دقایق پایانی نتوانست مسابقه را مدیریت کند و حتی کار را به وقتهای اضافه بکشاند.
هر سه گلی که آرژانتین در واپسین دقایق به ثمر رساند، حاصل آشفتگی و اشتباهات دفاعی مصر بود. کریستین رومرو بدون هیچ مزاحمتی ضربه سر خود را وارد دروازه کرد، خط دفاع مصر در صحنه گل تساوی مسی بهطور کامل از هم پاشید و در نهایت نیز هنگام ضدحمله منجر به گل سوم، انزو فرناندز تقریباً بدون هیچ فشاری موفق شد ضربه سر پیروزیبخش را به ثمر برساند.
در مورد صحنههای داوری نیز بررسی تصاویر نشان میدهد که گل مردود مصر، به دلیل خطای واضح مروان عطیه روی لیساندرو مارتینز مردود اعلام شد؛ بازیکنی که هم پیراهن مدافع آرژانتین را کشیده بود و هم روی پای او قدم گذاشته بود. هرچند این صحنه فاصله نسبتاً زیادی با گل زیکو داشت، اما طبق قوانین، آغاز حمله با خطا همراه بوده است.
در خصوص صحنه مشکوک به پنالتی روی محمد صلاح نیز بسیاری از کارشناسان اعتقاد داشتند تماس ایجادشده بسیار جزئی بوده است. نکته قابل توجه اینکه خود صلاح نیز پس از سرنگون شدن، اعتراض جدی و خاصی به تصمیم داور نشان نداد؛ چرا که برخورد خولیان آلوارز بسیار خفیف بود و مهاجم آرژانتین پیش از آن نیز موفق شده بود توپ را لمس کند.
نفرت از آرژانتین آسان است
شاید آرژانتین همیشه یکی از سادهترین تیمها برای قرار گرفتن در نقش «ضدقهرمان» بوده است، البته نه اینکه این تصویر همیشه بیدلیل باشد. در طول تاریخ، فوتبال آرژانتین بازیکنان زیادی را به جهان معرفی کرده که استاد استفاده از تمام جنبههای فوتبال، حتی جنبههای تاریک آن بودهاند؛ از دیگو مارادونا و دیگو سیمئونه گرفته تا آنتونیو راتین و بسیاری دیگر.
نسل کنونی آرژانتین نیز چندان محبوب همه فوتبالدوستان نیست. حواشی مربوط به شعارهای نژادپرستانه پس از قهرمانی در کوپا آمهریکای ۲۰۲۴ و شخصیت جنگنده بازیکنانی همچون رودریگو دیپل و کریستین رومرو باعث شده این تیم همچنان مخالفان زیادی داشته باشد، با این حال، بسیاری معتقدند حضور لیونل مسی تمام این تصویر را تغییر میدهد؛ فوقستارهای که بار دیگر در آتلانتا نقش تعیینکنندهای ایفا کرد.
البته این نخستین بار نیست که صحبت از حمایت ویژه از مسی مطرح میشود. در مرحله گروهی همین جام، بسیاری اعتقاد داشتند او پس از خطای شدید روی یکی از بازیکنان الجزایر باید از زمین اخراج میشد، اما کارت قرمز دریافت نکرد. همچنین برخی منتقدان یادآوری میکنند که فیفا در سال گذشته نیز با تصمیمی بحثبرانگیز، اینتر میامی را بدون قهرمانی در MLS راهی جام جهانی باشگاهها کرد؛ تصمیمی که از نگاه بسیاری تنها با هدف حضور مسی در آن رقابتها گرفته شد.
آمار نیز برای منتقدان خوراک مناسبی فراهم کرده است؛ آرژانتین تا این مرحله تنها سه کارت زرد دریافت کرده، در حالی که نزدیک به ۶۰ خطا مرتکب شده است؛ آماری که به نوشته BBC تقریباً نصف تعداد کارتهای زرد تیم ملی انگلیس با خطاهای کمتر است.
با این وجود، در دیدار برابر مصر نمیتوان با اطمینان از تبانی یا جانبداری داور سخن گفت. آرژانتین تنها تیمی بود که در سختترین لحظات، شخصیت قهرمانی خود را به نمایش گذاشت و توانست از دل یک شکست قطعی، پیروزی را بیرون بکشد.
امضای واقعی یک تیم قهرمان
لیونل اسکالونی پس از پایان مسابقه، در حالی که بهشدت تحت تأثیر احساسات قرار داشت، از روحیه جنگندگی تیمش تمجید کرد.
سرمربی آرژانتین گفت: شاید هوادارانمان را بیش از حد اذیت کردیم، اما بازی بدی انجام ندادیم. من برای چنین لحظاتی مربیگری میکنم. چیزی که امروز نشان دادیم، فراتر از یک صعود ساده بود. اگر نمیجنگیدیم، حذف میشدیم.
اسکالونی ادامه داد: اتفاقی که امروز رخ داد، حتی اگر فینال هم نبود، از نظر بزرگی با بهترین لحظاتی که پیشتر تجربه کردهایم برابری میکند. این تیم هرگز تسلیم نمیشود و تا آخرین لحظه برای رسیدن به هدفش میجنگد. مقابل کیپورد شرایط حتی سختتر بود و در آستانه حذف قرار داشتیم، اما امروز حتی وقتی دو بر صفر عقب افتادیم، احساس میکردیم بالاخره فرصت جبران به دست خواهد آمد. تنها تفاوت این بود که این بار فوتبال متفاوتی ارائه کردیم.
واقعیت نیز همین است. آرژانتین در مراحل حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ هنوز نتوانسته است بهترین فوتبال خود را ارائه دهد، اما دقیقاً همان ویژگیای را نشان داده است که از یک مدافع عنوان قهرمانی انتظار میرود؛ توانایی بازگشت در دشوارترین شرایط و پیروزی در مسابقاتی که تقریباً از دست رفته به نظر میرسیدند.
شاید این تیم برابر کیپورد و مصر، با توجه به کیفیت بازیکنانش، باید کار سادهتری برای صعود میداشت، اما در فوتبال جام جهانی، زمانی که بهترین نمایش خود را ارائه نمیدهید، تنها چیزی که اهمیت دارد نتیجه نهایی است.
در نهایت، آنچه آرژانتین را به مرحله بعد رساند، نه نمایشهای چشمنواز، بلکه روحیه، اتحاد و شخصیت قهرمانی بود؛ ویژگیهایی که بار دیگر نشان داد این تیم، فارغ از اینکه دوستش داشته باشید یا از آن متنفر باشید، همچنان یکی از مدعیان اصلی فتح جام جهانی است.
نظر شما