به گزارش خبرگزاری ایمنا، نجف اشرف و کربلای معلی، شهری که گنبد طلاییاش قرنهاست چراغ هدایت شیعیان جهان است، این روزها میزبان میهمانی است که حدود هفتاد سال از آخرین دیدارش با این دیار میگذرد. آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای، رهبر شهید انقلاب اسلامی که سالها دلتنگ ضریح مطهر امیرالمؤمنین (ع) و حرم سیدالشهدا (ع) بود، پس از دههها دوری و فراق، پا به خاک عتبات عالیات مینهد تا این زیارت، التیامی باشد بر زخم کهنه فراقی که روزگار بر جانش نشانده بود.
رهبر شهید، پس از دههها خدمت خستگیناپذیر و بیمنت در فرازونشیبهای تاریخ پرفراز ایران، اینک سفری کوتاه را به سوی دیار نور آغاز کرده است؛ سفری به حریم مطهر دو امامی که سیره تابناکشان به ویژه در مواجهه با ظلم و استکبار همواره چراغ راه آن مرد بزرگ بوده است. او که عمری را در مسیر آرمانهای آن بزرگواران سپری کرد، این بار به دیدارشان شتافته است تا در جوارشان، لحظهای بیاساید از تمام رنجهای راه که سالها بر دوش کشیده است.
ملت ایران، در همه پیچوخمهای تاریخ معاصر جهان اسلام، شاهد ایستادگی مثالزدنی او بودهاند؛ جایی که همچون علی (ع) در میانه میدان، بیهراس از دشمن رجز میخواند و توطئههای آنها را یکیک نقش بر آب میکرد و از مکتب کربلا نیز آموخته بود در برابر استکبار جهانی، سر خم نکند و همین باور، تا آخرین نفسهای زندگی، در وجودش شعلهور بود و حتی در واپسین لحظات حیات پرفروغش، نشان داد همچون امام حسین(ع)، برای اعتلای ارزشهای متعالی این سرزمین، با خانوادهاش به میدان میآید و از هر آنچه که داشته است، میگذرد.
دلتنگ تر از همه؛ فراقی که به وصال بدل میشود
آقاجان! به یاد دارید آن روز را که یکی از فرزندان همین خاک، در گوشتان زمزمه آرزوی سفر به کربلا را داشت و شما، بیآنکه سخنی بگویید، تنها با لبخندی که از دل برمیخاست و سری به معنای آری، پاسخش را دادید؟ حالا، سالها بعد، ما بیش از هر زمان دیگری میدانیم که در میان همه ما مشتاقان، شما بودید که دلتنگتر از همه، رنج هجران را به دل داشتید؛ چرا که عاشق، هرگز از یاد نمیبرد، هرچند زبان به شکایت نگشاید.
همانگونه که سخنگوی مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب یادآور شد که آخرین تشرف شما به کربلای معلی و نجف اشرف، به سال ۱۳۳۶ بازمیگردد و در سال ۱۳۴۷، وقتی دوباره قصد سفر داشتید، مهر «ممنوعالخروج» از سوی ساواک بر شناسنامهتان زده شد و آرزوی زیارت، سالها در حبس ماند؛ اما آقاجان، امروز دیگر نه از آن ممنوعیتها خبری است، نه از آن روزهای بسته، امروز راه باز است و مردم کشور همسایه، روزهاست که با شوقی وصفناپذیر، چشم به راه ورود شما و خانوادهی شهیدتان دوختهاند تا میزبانی کنند از کسی که خود، سالها مهمان دلهایشان بود.
و اینک، پس از ۶۹ سال، رهبر شهید راهی نجف و کربلا میشود؛ مردی که در تمام این دهههای پرفرازونشیب، با زندگی خود معنا بخشید به آنچه در شعر جاریست: «من ایرانم و تو عراقی؛ چه فراقی چه فراقی...» و امروز، این فراق به وصال بدل شده است.
همانگونه که خودتان بارها فرمودید، تمام ما دلدادگان، عشق به اربعین را در جان داریم، اما چه سخت است که بدانیم خود شما، سالها از این سفیر محروم ماندید، در حالی که دلتان بیش از همه ما میتپید برای آن قدمها. امروز، اما دلتنگیها به پایان رسیده و آرزویی که در سینه داشتید، رنگ تحقق به خود گرفته است. آقاجان! این بار، نه تنها به سهم خود، که به نیابت از تمام ملت ایران، از همه مسلمانان جهان و از تمام آزادگانی که نام شما را با امید بر زبان میرانند، زیارت کنید و سلامِ گرمِ این مردمان را به محضر امیرالمؤمنین علی(ع) و سیدالشهدا (ع) برسانید؛ سلامی از دلهایی که سالها با شما همنوا بودهاند و اکنون با دلتنگی گرده خوردهاند.
سفر از این خاک؛ با وجودی لبالب از عشق به سوی مقصدی که آغازی است بر ابدیت
پس از این زیارت در نجف اشرف و کربلای معلی، رهبر شهید با وجودی سرشار از نور، این دیار مقدس را به سوی وطن ترک خواهد کرد و آنچه برجای میماند، روایتی است که تا سالها در اذهان شیعیان جهان خواهد درخشید؛ روایتی از هفتاد سال انتظار که سرانجام، در شیرینترین دیدار به ثمر نشست و این بار، اما پایانِ این سفرِ زمینی، آغازی دیگر است؛ او به همراه خانواده شهیدش، راهی دیار خراسان رضوی میشود تا برای همیشه در حریم مطهر امام رضا(ع) آرام گیرد؛ در جوارِ هشتمین اختر تابناک ولایت، تا جانش در کنار آن امامِ مهربان، به ابدیت بپیوندد و خاکش، زیارتگاه عاشقان و دلدادگان شود.
نظر شما