به گزارش خبرگزاری ایمنا، در میان هیاهوی رسانهها و درخشش چهرههای سیاسی، گاه شخصیتهایی حضور دارند که با وجود قرار گرفتن در کانون قدرت و قرار داشتن در دو خانواده سرشناس، ترجیح میدهند در سکوت و در سایه فعالیت کنند. شهیده زهرا حداد عادل، همسر حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای و عروس رهبر شهید انقلاب، نمونهای بارز از این نوع حضور بود؛ زنی که تخصص رسانهایاش را در خدمت تربیت نسل و سادگی مادری و در نهایت در مسیر جهاد با جان، به کار گرفت.
از کلاسهای دانشگاه تا سکوت مصلحتآمیز
زهرا حداد عادل که در سال ۱۳۵۸ متولد شد، از همان دوران جوانی مسیر علمی خود را با جدیت پیمود، او برخلاف بسیاری که از جایگاه خانوادگی خود برای شهرت استفاده میکنند، بر تحصیلات دانشگاهی تمرکز کرد، وی دانشآموخته رشته علوم ارتباطات با گرایش روزنامهنگاری از دانشگاه علامه طباطبایی و همچنین دانشآموخته دانشکده صدا و سیما بود.
با وجود اینکه او از خانوادهای برخاسته بود که در بالاترین سطوح نظام حضور داشتند، فرزندی که پدرش غلامعلی حداد عادل، رئیس اسبق مجلس، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود، او همواره از حضور پررنگ در محافل رسانهای پرهیز میکرد، او میدانست که تخصصش در حوزه ارتباطات، ابزاری است برای رساندن حق، نه برای جلب توجهات بیهوده رسانهای.
پیوند عشق و سادهزیستی؛ مهریهای از جنس ایمان
سال ۱۳۷۸، نقطه عطفی در زندگی او بود؛ سالی که با آیتالله سید مجتبی خامنهای پیوند ازدواج بست، این ازدواج که دو خانواده با نفوذ و مذهبی را به هم نزدیک کرد، از نظر مادی برخلاف تصور بسیاری، با سادهزیستی عجیبی همراه بود، روایتها حاکی از آن است که در آستانه این پیوند، زمانی که سخن از آینده و تدبیر زندگی به میان آمد، او نه بهدنبال شکوه و جلال، بلکه همراه با مردی بود که در آن زمان برای ادامه مسیر طلبگی خود، تنها یک خانه اجارهای در اختیار داشت.
زهرا خانم با مهریهای که تنها شامل ۱۴ سکه بود، به استقبال زندگیای رفت که در آن مادیات، معنای چندانی نداشت، او همسفر مردی شد که همانند پدرش، اهل علم، بصیرت و سادگی بود، این سبک زندگی، ریشه در باورهای عمیق او داشت؛ باوری که موجب میشد حتی در مواجهه با شایعات یا سخنان تلخ، با لبخند و صبر پاسخ دهد.
معلمی که در لباس سادگی، طوفان تبیین میکرد
یکی از زیباترین ابعاد زندگی شهیده حداد عادل، فعالیت او در حوزه تعلیم و تربیت بود، او که متخصص رسانه بود، میدان اصلی خود را مدرسه و کلاس درس انتخاب کرد، به جای تسلط بر رسانههای بزرگ، بر رسانه کوچک اما حیاتی «تربیت» تمرکز کرد، وی سالها بهعنوان معلم در مدارس مناطق محروم تهران، بهویژه در جنوب شهر، به فعالیت پرداخت.
در مدرسه، تنها یک مدرس نبود؛ او رفیق، مادر و راهنمای دانشآموزان بود، با ظرافت تمام، مفاهیم خداباوری و خودباوری را در لابلای درسها به دانشآموزان میآموخت، روایت همکارانش نشان میدهد که او با صبر و حوصله به زیر سوالهای ذهنی نوجوانان پاسخ میداد و در واقع، نوعی «جهاد تبیین» را در قامت یک معلم ساده پیش میبرد، حتی با نشان دادن آثار دستدوز خود به دختران، به آنها جرأت میداد که تجربه کنند و چیزی خلق کنند؛ او میخواست نسل جدید را همزمان با دانش، با عزتنفس و توانمندی پرورش دهد.
مادری در میان دغدغههای بزرگ
در میان تمامی فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی، جایگاه مادری برای او همواره در اولویت بود، سه فرزند به نامهای محمدباقر، محمدامین و فاطمه از ایشان به جای میگذارد، همکارانش روایت میکنند که او همواره از مادر شدن بهعنوان بزرگترین دستاورد زندگیاش یاد میکرد.
حتی در سختیها، نگاهی توحیدی داشت. روایتهایی از تلاش او برای یافتن سادهترین امکانات برای فرزندانش و سپاسگزاری از خداوند در برابر سختیها، نشاندهنده عمق ایمان او بود، زنی بود که در عین رسیدگی به امور خانواده، دغدغههای اجتماعی و مذهبی خود را هرگز فراموش نمیکرد؛ از تعصب در خرید محصولات ایرانی گرفته تا اصرار بر آموزش فلسفه دین به کودکان.
شهادت؛ رسیدن به وعده در جنگ رمضان
سرانجام، مسیر زندگی شهیده حداد عادل به اوج رسید؛ جایی که او نه در یک سکانس رسانهای، بلکه در میدان اصلی دفاع از وطن، به لقای حق رسید، در جریان حملات ناجوانمردانه هواپیمایی آمریکا و اسرائیل به ایران در ماه مبارک رمضان، شهیده زهرا حداد عادل در کنار همسرش و در بیت رهبری، جان خود را فدا کرد.
این حمله، فقط او را تنها نگذاشت؛ بلکه عزیزان دیگری از خانواده ایشان، به شهادت رسیدند، شهادت او، پایان زندگی مادی اما آغاز جاودانگی زنی بود که تمام عمر خود را در مسیر «گمنامی هدفمند» گذرانده بود.
غزل تسلیت؛ از زبان رهبر شهید
در پی این شهادت بزرگ، دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید، غزلی را منتشر کرد که نشان از جایگاه عمیق این بانوی شهید در قلب ایشان داشت. این سروده که برای نخستین بار در دسترس عموم قرار گرفت، توصیفی از زیبایی، عفاف و ایمان اوست. در این غزل، رهبر شهید از او به عنوان «پاداش جهاد مجتبا» و «نخل امید» یاد کرده و با کلماتی رسا، او را زنی پارسا و دانشمند خطاب میکند که مسیر عشق و ایمان را به خوبی پیموده است.
میراثی از جنس نور
مراسم وداع با شهیده زهرا حداد عادل در مدرسه فرهنگ و با حضور همکاران و خانوادهاش برگزار شد؛ مراسمی که بیش از آنکه یک تشییع ساده باشد، یادآور تلاشی بود که برای ساختن انسانها انجام داده بود، او که از میان جمعیت، یک معلم دلسوز و متخصص دیده میشد، اکنون در میان شهدا، بهعنوان «عروس شهید» و «بانوی شهیده جمهوری اسلامی» شناخته میشود؛ زنی که ثابت کرد میتوان در اوج قدرت و در میان دو خانواده بزرگ، با سادهترین و پاکترین مسیر، برای خداوند و میهن زندگی کرد.
نظر شما