به گزارش خبرگزاری ایمنا، در سالهایی نهچندان دور، تلویزیون تنها مرجع دنبال کردن رویدادهای بزرگ ورزشی بود. اما امروز با گسترش پلتفرمهای اینترنتی، شبکههای اجتماعی و تولیدکنندگان مستقل محتوا، این مرجعیت با چالشهای جدی مواجه شده است. جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از این قاعده مستثنی نیست. دهها ویژهبرنامه در قالبهای مختلف تولید شدهاند و هر رسانهای تلاش میکند خود را به عنوان مرجع اصلی فوتبال معرفی کند. با این حال، مرور فضای رسانهای نشان میدهد که برنامه «جام ۲۶» شبکه سه سیما همچنان جایگاه ویژهای در میان مخاطبان فوتبال دارد.
دلیل این موضوع را باید در تفاوت میان «تولید محتوا» و «تولید برنامه تخصصی» جستوجو کرد. بسیاری از برنامههای فوتبالی امروز بر مبنای واکنشهای لحظهای، حاشیهسازی یا بازتولید محتوای شبکههای اجتماعی شکل میگیرند؛ در حالی که یک ویژهبرنامه جام جهانی نیازمند ساختار، اتاق فکر، کارشناسان تخصصی و پوشش همهجانبه است. «جام ۲۶» در این زمینه از مزیت تجربه بهره میبرد. دکور استاندارد، گزارشهای میدانی، ارتباط با فضای روز فوتبال جهان و حضور چهرههای مختلف فنی و رسانهای باعث شده برنامه بتواند فراتر از یک گفتوگوی ساده فوتبالی عمل کند.
نقطه قوت دیگر برنامه، ترکیب مهمانان و کارشناسان آن است. تنوع دیدگاهها سبب شده تحلیل مسابقات صرفاً به نتایج و حواشی محدود نشود و ابعاد فنی، مدیریتی و رسانهای فوتبال نیز مورد توجه قرار گیرد. هرچند همچنان میتوان انتظار داشت سهم تحلیلهای دادهمحور و تاکتیکی در برنامه افزایش پیدا کند و از گفتوگوهای کلیشهای فاصله بیشتری گرفته شود.
در این میان، محمدحسین میثاقی به عنوان مجری و گرداننده اصلی برنامه نقش مهمی در حفظ ریتم و انسجام آن دارد. میثاقی سالهاست در حوزه رسانههای ورزشی فعالیت میکند و به واسطه شناخت از فضای فوتبال ایران، توانایی هدایت بحثها و مدیریت گفتوگوها را دارد. با این حال، او بیش از بسیاری از مجریان ورزشی در معرض قضاوت افکار عمومی قرار گرفته است؛ قضاوتی که گاه اجازه نمیدهد نقاط قوت حرفهای او نیز دیده شود.
البته نقدهایی نیز به عملکرد او وارد است. ورود به برخی حواشی غیرضروری یا پرداختن به موضوعاتی که ارتباط مستقیمی با فوتبال ندارند، گاهی از تمرکز برنامه بر تحلیل فنی مسابقات میکاهد. با این وجود، نمیتوان از این واقعیت چشمپوشی کرد که میثاقی در بزنگاههای مختلف اجتماعی و ملی، از جمله روزهای دشوار و بحرانی کشور، سکوت نکرده و تلاش کرده نسبت به مسائل ملی و دغدغههای مردم واکنش نشان دهد. همین نگاه سبب شده حمایت او از تیم ملی فوتبال بیش از آنکه یک رویکرد رسانهای صرف باشد، از جنس دغدغهمندی نسبت به موفقیت نمایندگان ایران در عرصه جهانی تلقی شود.
در نهایت، «جام ۲۶» برنامهای بینقص نیست و همچنان ظرفیتهایی برای ارتقا دارد؛ از افزایش سهم تحلیلهای فنی گرفته تا کاهش پرداخت به حواشی. اما در مقایسه با بسیاری از تولیدات مشابه، همچنان یکی از حرفهایترین و اثرگذارترین ویژهبرنامههای فوتبالی کشور محسوب میشود؛ برنامهای که نشان میدهد تلویزیون، برخلاف بسیاری از پیشبینیها، هنوز در مهمترین رویدادهای ورزشی توان حفظ جایگاه مرجع خود را دارد.
نظر شما