به گزارش خبرگزاری ایمنا، حجتالاسلام محمد داستانپور در نهمین شب از مجلس عزای هیئت کربلا به تبیین جایگاه معرفت، احساس و خودسازی در مکتب حسینی پرداخت و اظهار کرد: در تعامل با اهلبیت(ع) میتوان افراد را به دو گروه تقسیم کرد؛ گروه نخست کسانی هستند که ارتباط خود با امام حسین(ع) را بر اساس سلیقه و خواستههای شخصی تعریف میکنند و آنچه را خود میپسندند، معیار این ارتباط قرار میدهند و در مقابل، گروهی قرار دارند که تمام ابعاد زندگی خود را در چهارچوب تفکر و مکتب حسینی معنا میکنند و خود را متعلق به امام و در مسیر اهداف آن حضرت میدانند.
وی افزود: فاصله میان این دو نوع نگاه بسیار زیاد است و آنچه اهلبیت(ع) از شیعیان خود انتظار دارند، حرکت در مسیر دوم است؛ مسیری که در آن انسان نه تنها در ایام خاص، بلکه در همه عرصههای زندگی، خود را سرباز و همراه امام خویش بداند و تصمیمها، رفتارها و سبک زندگی خود را بر اساس آموزههای اهلبیت(ع) تنظیم کند.
این کارشناس مسائل دینی با اشاره به اهمیت دهه محرم به عنوان فرصت بازخوانی فرهنگ عاشورا تصریح کرد: کانون عشقورزی و ارتباط حقیقی با حضرت اباعبدالله الحسین(ع) در همین روزهای محرم شکل میگیرد؛ شعار و شعور حسینی یا به تعبیر دیگر احساس و معرفت، دو رکن اساسی این مکتب هستند که باید در کنار یکدیگر مورد توجه قرار گیرد.
داستانپور با بیان اینکه گریه و اشک بر سیدالشهدا(ع) دارای آثار عمیق تربیتی و معنوی است، خاطرنشان کرد: اشک را میتوان به دو نوع «اشک احساس» و «اشک فهم» تقسیم کرد؛ اشک احساس همان اشکی است که انسان در مجالس عزاداری و هنگام شنیدن مصائب اهلبیت(ع) از سر محبت و دلدادگی میریزد، این اشک نه تنها موجب افسردگی و اندوه منفی نمیشود، بلکه به انسان آرامش میبخشد و سبب سبکی و طهارت قلب میشود.
وی ادامه داد: بسیاری از افراد پس از حضور در مجالس عزاداری احساس آرامش و سبکی میکنند و این موضوع نشاندهنده اثر تربیتی اشک بر امام حسین(ع) است، با این حال، عزادار پس از پایان مراسم ممکن است نوعی سنگینی در وجود خود احساس کند که این سنگینی برخاسته از غم و اندوه منفی نیست، بلکه ناشی از رسالتی است که انسان بر دوش دارد.
سرمایه جوانی را باید در راه اباعبدالله(ع) خرج کرد
این استاد حوزه با تأکید بر ضرورت بهرهگیری از دوران جوانی در مسیر اهلبیت(ع) گفت: سرمایه جوانی از ارزشمندترین نعمتهای الهی است و بهترین بهرهبرداری از آن، صرف کردن این دوران در مسیر خدمت به دین، ارزشهای الهی و مکتب امام حسین(ع) است؛ خوشا به حال کسانی که در سالهای پایانی عمر، هنگامی که از آنها پرسیده میشود جوانی خود را چگونه سپری کردهاند، بتوانند با افتخار پاسخ دهند که عمر و توان خود را در راه اباعبدالله الحسین(ع) هزینه کردهاند.
وی در ادامه با اشاره به اهمیت هدفمندی در زندگی اظهار کرد: یکی از مهمترین پرسشهایی که هر انسان باید برای آن پاسخی روشن داشته باشد، این است که «من کیستم؟» و «به کجا میروم؟»؛ پاسخ به این پرسشها در حقیقت بخشی از همان رسالت الهی انسان است و اگر مقصد و مقصود اصلی زندگی فراموش شود، انسان به اهداف کوچک، زودگذر و سطحی دل خوش میکند و در نهایت با احساس پوچی، خستگی روحی و ناتوانی در بهرهمندی از لذتهای واقعی زندگی مواجه میشود.
داستانپور افزود: هنگامی که مقصد مشخص باشد، مسیر نیز روشنتر خواهد شد؛ انسانی که افق روشنی برای زندگی خود ترسیم کرده است، بهتر میتواند امور مختلف زندگی را مدیریت کند، اولویتهای خود را بشناسد و در مسیر رشد و تعالی گام بردارد و از همین رو، فرهنگ عاشورا انسان را همواره به داشتن هدفی بلند و الهی دعوت میکند.
اگر انسان همواره مشغول اصلاح باطن خود باشد، احساس رضایت و آرامش بیشتری خواهد داشت
وی خودسازی و اصلاح درون را از مهمترین نیازهای انسان دانست و گفت: اگر انسان همواره مشغول اصلاح باطن و پالایش نفس خود باشد، احساس رضایت و آرامش بیشتری خواهد داشت، هرچند توجه به درون و مبارزه با ضعفها و کاستیهای اخلاقی کار آسانی نیست و گاه با دشواریها و چالشهای فراوانی همراه میشود، اما نتیجه آن شیرین، لذتبخش و امیدآفرین است.
این کارشناس مسائل دینی تصریح کرد: هیچکس نباید سالهای طولانی با عیبها و نواقص اخلاقی خود کنار بیاید و برای اصلاح آنها اقدامی نکند؛ انسان مؤمن باید همواره در مسیر رشد و اصلاح گام بردارد و تلاش کند هر روز نسبت به گذشته به شخصیت مطلوبتری تبدیل شود.
وی با اشاره به روایتی از امام سجاد(ع) درباره پیامدهای برخی رفتارهای اخلاقی نادرست اظهار کرد: در معارف اسلامی نسبت به گناه پرخاشگری و تندخویی هشدارهای فراوانی داده شده است؛ انسان زودخشم و پرخاشگر نه تنها به روابط اجتماعی خود آسیب میزند، بلکه شخصیت و اعتبار خویش را نیز در نگاه دیگران کاهش میدهد.
داستانپور تأکید کرد: بر اساس روایات، برخی صفات ناپسند اخلاقی از جمله تندخویی و خشم بیجا میتواند آثار و پیامدهای سنگینی برای انسان به همراه داشته باشد، از این رو، ضروری است هر فردی با مراقبت از رفتار و اخلاق خود، در مسیر اصلاح نفس حرکت کند و با بهرهگیری از آموزههای اهلبیت(ع)، زمینه رشد معنوی و سعادت دنیوی و اخروی خویش را فراهم سازد.
نظر شما