به گزارش خبرگزاری ایمنا، به یاد حضرت علیاصغر(ع)، کوچکترین شهید دشت کربلا، گرد هم آمدهاند تا بار دیگر با امام حسین(ع) تجدید بیعت و فرزندان خود را نذر راه اهلبیت(ع) و آرمانهای عاشورا کنند. از ساعات ابتدایی مراسم، مادرانی که کودکان و شیرخوارگان خود را در آغوش دارند، در فضای معنوی این اجتماع حضور پیدا کردهاند؛ حضوری که نمایش پیوند عمیق نسل امروز با فرهنگ عاشورا و پیام ماندگار کربلاست.
در میان جمعیت، لباسهای سبز نوزادان و کودکان جلوهای خاص به مراسم بخشیده است. این رنگ که یادآور امید، حیات و انتساب به خاندان اهلبیت(ع) است، در کنار سربندها و چفیههایی که بر سر برخی از نوزادان بسته شده، تصویری تأثیرگذار از این اجتماع معنوی را پیش چشم حاضران قرار میدهد. گویی مادران از همین نخستین روزهای زندگی فرزندان خود، آنها را با مفاهیم ایثار، مقاومت و وفاداری به آرمانهای دینی آشنا میکنند. حضور این کودکان و شیرخوارگان، فضایی سرشار از معصومیت و صفا را در مراسم جاری ساخته است؛ کودکانی که خود نماد پاکی، حقانیت و مظلومیت هستند و یادآور مظلومیت شیرخواره ششماهه کربلا به شمار میآیند.
در جایجای مراسم، مادرانی دیده میشوند که فرزندان خود را در آغوش گرفتهاند و با چشمانی اشکبار به سخنان مداح و مرثیهسرایان گوش میسپارند. بسیاری از آنها آمدهاند تا در این آیین، علاوه بر ابراز ارادت به حضرت سیدالشهدا(ع)، عهدی دوباره با آرمانهای عاشورا ببندند. برای این مادران، مراسم شیرخوارگان حسینی تنها یادبود یک واقعه تاریخی نیست، بلکه فرصتی است برای تأکید بر مسئولیتی که در تربیت نسل آینده بر دوش دارند.
تربیت نسل منتظر و متعهد، یکی از مهمترین مسئولیتهای مادران است
هنگامی که ندای «هل من ناصرٍ ینصرنی» در فضای مراسم طنینانداز میشود، مادران فرزندان خود را بر دستانشان بلند میکنند و یکصدا فریاد «لبیک یا حسین(ع)» سر میدهند. صحنهای که هر ساله در این مراسم تکرار میشود، اما همچنان تأثیرگذار و باصلابت است و جریانی از حماسه را در وجود آدم جاری میکند؛ گویی این پاسخ، علاوه بر اینکه خطاب به ندای یاریخواهی امام حسین(ع) در عاشورا است، اعلام آمادگی نسلی است که میخواهد راه حقطلبی و عدالتخواهی را ادامه دهد. در آن لحظات، صدای لبیک مادران با گریه شیرخوارگان و زمزمههای عاشقانه حاضران در هم میآمیزد و فضای مراسم را لبریز از شور و احساس میکند.
در این روز جمعه، بانوان امامرضایی با حضرت ولیعصر(عج) نیز عهدی دوباره میبندند و با حضور در این مراسم، بر این باور تأکید میکنند که تربیت نسل منتظر و متعهد، یکی از مهمترین مسئولیتهای مادران در شرایط فعلی است. مادری که امروز کودک خود را در آغوش گرفته و نام حسین(ع) را بر زبان جاری میکند، در حقیقت آرزو دارد فرزندش در آینده انسانی مؤمن، مسئولیتپذیر و وفادار به ارزشهای دینی و انسانی باشد و از همین روست که در میان زمزمه دعاها و اشکهای مادرانه، بارها صدای «یا حسین» و «یا صاحبالزمان» در فضای مراسم طنینانداز میشود.
در بخش دیگری از مراسم، پرچم جمهوری اسلامی ایران و پرچم زرد حزبالله در میان جمعیت به اهتزاز درمیآید. در دست داشتن تصاویر رهبر انقلاب و همراهی آن با فریادهای «اللهاکبر»، نشاندهنده پیوندی است که حاضران میان ارزشهای دینی، آرمانهای عاشورا و باورهای انقلابی خود برقرار کردهاند. این صحنهها بیانگر اعتقاداتی است که ریشه در فرهنگ عاشورا دارد؛ فرهنگی که ایستادگی در برابر ظلم، دفاع از حق و مقاومت در برابر ستم را به عنوان یک اصل اساسی مطرح میکند.
در این اجتماع، مادرانی حضور دارند که خود را ادامهدهنده راه زنان بزرگ عاشورا میدانند؛ زنانی که در سختترین شرایط، پیام کربلا را زنده نگه داشتند و اجازه ندادند حقیقت در میان غوغای ظلم و تحریف به فراموشی سپرده شود. آنها معتقدند همانگونه که عاشورا با ایثار و فداکاری زنده ماند، امروز نیز حفظ ارزشها نیازمند تربیت نسلی آگاه، مؤمن و مسئولیتشناس است؛ نسلی که در برابر ناعدالتی و ظلم سکوت نکند و از حق دفاع کند.
کودکان؛ نماد معصومیت، پاکی و بیپناهی / انسان از دیدن این حجم از خشونت علیه کودکان و توجیههای آن، شرم میکند
مراسم شیرخوارگان حسینی همچنین یادآور کودکانی است که در راه دفاع از آرمانها و ارزشهای این سرزمین جان خود را از دست دادهاند. در این میان، یاد شهدای کودک و شیرخواری زنده میشود که در جنگ تحمیلی و حوادث مختلف، مظلومانه به شهادت رسیدند. نام و یاد آنها در کنار نام حضرت علیاصغر(ع) معنا پیدا میکند و حاضران با ذکر فاتحه و صلوات، یاد آنها را گرامی میدارند. هنوز داغ شهدای جنگ رمضان بر دلها سنگینی میکند و خاطره آنان در ذهن مردم زنده است. همین اندوه، گاه اشک را بر چهرهها جاری میسازد و گاه بغضها را به فریاد تبدیل میکند؛ فریادی که با ذکر «یا حسین(ع)» همراه میشود و فضای مراسم را تحت تأثیر قرار میدهد.
به فرموده رهبر شهید، انسان از دیدن این حجم از خشونت علیه کودکان و توجیههایی که برای آن ارائه میشود، شرم میکند. در هر گوشه از این جهان، کودکان نماد معصومیت، پاکی و بیپناهی هستند و آسیب رساندن به آنها، نشانه اوج قساوت و بیرحمی است. با این حال، تاریخ نشان داده است که خون همین کودکان مظلوم، گاه بیش از هر سخن و شعاری، حقیقت را آشکار میکند و چهره واقعی ظالمان را به نمایش میگذارد.
حضرت علیاصغر(ع) نیز اگرچه کودکی ششماهه بود، اما نام و یاد او به یکی از ماندگارترین نمادهای مظلومیت در تاریخ تبدیل شد. امروز نیز بسیاری از مادران حاضر در این مراسم، با یادآوری این حقیقت، فرزندان خود را در آغوش میگیرند و برای سلامتی، سعادت و عاقبتبهخیری آنان دعا میکنند و از خداوند میخواهند فرزندانشان در مسیر حق و حقیقت گام بردارند و زندگی خود را بر پایه ایمان، اخلاق و خدمت به جامعه بنا کنند.
بهراستی مراسم شیرخوارگان فقط اجتماع مادران و کودکان نیست و جلوهای از عشق، ایمان، تعهد و امید است. امید به آیندهای که در آن نسلهای جدید با الهام از فرهنگ عاشورا، راه عزت و سربلندی را ادامه دهند. در میان انبوه جمعیت، میتوان مادرانی را دید که با اشک و لبخند، فرزند خود را در آغوش گرفتهاند و آرام در گوش او نام حسین(ع) را زمزمه میکنند؛ گویی میخواهند نخستین درس زندگی را از مکتب عاشورا به او بیاموزند.
اینجا بهراستی قدمگاه حضرت ولیعصر(عج) است؛ جایی که میتوان سربازان و مجاهدان آینده را در آغوش مادرانشان نظاره کرد. اینجا جلوهگاه مادرانی است که با ایمان، استقامت و باور خود، نقشآفرین اصلی تربیت نسل آینده هستند. اینجا میتوان شکوه مادری را به تماشا نشست؛ آن هنگام که مادری با شوق و اشک، فرزند خود را در آغوش میگیرد، او را به آسمان بلند میکند و با امام خویش عهد میبندد که در مسیر حق، عدالت و ارزشهای الهی ثابتقدم بماند. این صحنهها، روایت زنده استمرار پیام عاشوراست؛ پیامی که پس از قرنها همچنان در دلها جاری است و نسل به نسل منتقل میشود.
نظر شما