رسمی که پس از شهادت ادامه دارد؛ روایت باغبانی که با خونش گل کاشت

به گزارش خبرگزاری ایمنا، علی صالحی در کنشگری خود در پیام‌رسان ایتا نوشت:

«رسمی که بعد از شهادت ادامه دارد

آنچه در ادامه می‌خوانید روایتی واقعی و تجربه‌شده است:

۱. باغبانی که با خونش گل کاشت

از ویژگی‌های شهید داوود میرزایی، از شهدای جنگ دوازده روزه در اصفهان، رسیدگی عاشقانه به باغچه کوچک حیاط بود و به رسمی همیشگی برای اهل خانه آن را با گُل می‌آراست. این عادتِ ساده اما معنادار، بعدها به نماد حضورِ او در خانه تبدیل شد.

۲. زمزمه‌ای که بی‌پاسخ نماند

مدتی پس از شهادت، همسر شهید هنگام نظافت حیاط با خود می‌گوید: «داوود دیگر نیستی که گُل بکاری...»، اما دیری نگذشت که تیمی از شهرداری بدون اطلاع از این حرفِ درونی و صرفاً برای هماهنگیِ بازدید مدیران شهری، وارد منزل می‌شوند و آن باغچه را گُل‌کاری می‌کنند؛ اقدامی که خانواده آن را پاسخی فوری و بی‌واسطه از سوی شهید تعبیر کردند.

۳. درخواستی که ثبت نشد، اما اجابت شد

و دوباره چند روز پیش از نخستین سالگرد شهادت، خانواده شهید از شهرداری درباره برنامهٔ سالگرد شهدا سؤال می‌کنند، اما برنامه‌ای برای آن شب پیش‌بینی نشده بود. با این حال در شب سالگرد، یک کاروانِ مردمیِ خودجوش که رسم‌شان سرکشی به خانواده شهدای جنگ رمضان بود، با یک هماهنگی دیرهنگام و خارج از برنامه، این بار در منزل شهید میرزایی توقف می‌کند.

۴. دستانی که پس از شهادت بازتر است

روایت حضور این کاروان در کنار ماجرای باغچه کوچک حیاط، حالا خانوادهٔ شهید و مهمانان را به این باور رسانده که این دعوت‌ها بدون شک نشانه‌ای از توجه و پاسخِ مستقیم شهید است؛ پاسخی که نشان داد دستان شهید برای تدبیر امور حالا و پس از شهادت بازتر از گذشته است.»