روایت این شب‌های زنده زاینده‌رود

به گزارش خبرگزاری ایمنا، ساعاتی از نیمه‌شب می‌گذرد و آب به‌تازگی میهمان اصفهان شده است؛ زاینده‌رودی که مدت‌ها رنگ طراوت به خود ندیده بود و بر اثر خشکی، زمینش بیش از پیش ترک برداشته بود، این روزها حال‌وهوای دیگری به خود گرفته است.

آب که در زاینده‌رود نصف جهان جاری می‌شود، نشاط و طراوت را به این شهر هدیه می‌دهد و مردم این دیار را دور این شریان حیاتی گرد هم می‌آورد. روی پل خواجو که قدم می‌زنی، آن‌قدر مملو از جمعیت است که گویی در ساعات ابتدایی شب به سر می‌بریم. روی پل، جوانان و نوجوانان، کودکانی که دست در دست پدر و مادر خود دارند و خانواده‌هایی که در کنار یکدیگر برای لذت بردن از این فضا آمده‌اند، شور عجیبی را رقم زده‌ است، گویی نشاطی دیرینه در رگ‌های مردم شهر خزیده است.

از مسیر کنار آب نیز که می‌گذری، جمعیت بیشتری را مشاهده می‌کنی که روی پله‌ها و سکوها نشسته‌اند و به جریان خروشان آب خیره شده‌اند؛ نگاه‌هایی آمیخته با تأمل و چهره‌هایی که گویای نشاط و طراوت دل و جان است. بستر رود دائمی و جریان حیاتی شهر که به خشکی عادت کرده بود، مردم شهر را دل‌زده کرده بود و مردم را از این خشکی دلسرد کرده بود و اکنون در این ساعات پایانی نیمه‌شب، این آب روان این‌چنین مردم این شهر را گرد خود جمع کرده است که یارای جدا شدنشان نیست.

مردمانی که از استان‌ها و شهرهای مختلف کشور به این دیار سفر کرده‌اند تا جلوه‌ای از شکوه و جلال نصف جهان را با آب جاری در زاینده‌رود نظاره کنند؛ شهری که بناهایش گواه تاریخ کهن این سرزمین و محله‌هایش جلوه‌ای از فرهنگ غنی ایرانی است و مردمانش هر کدام دنیایی از معرفت و مهمان‌نوازی دارند، اکنون با یک رود زاینده دیدنی‌تر شده است.

نسیم بهاری از زاینده‌رود می‌گذرد و صورت رهگذران را نوازش می‌‍‌دهد؛ به‌ویژه هرچه به جریان آب نزدیک‌تر می‌شوی، خنکای هوا را بیشتر حس می‌کنی. زاینده‌رود جان را نه فقط در خاک بلکه به هوای این شهر هم تزریق کرده است؛ این آب و این هوا حق این شهر و مردمانش است.

حال و هوای مردم، اطراف این رود دیدنی است، کودکانی که پا در آب گذاشته‌اند، خانواده‌هایی که با بساط چایی ساده دور آب بگووبخند راه انداخته‌اند، پیرمردانی که پای پل‌ها صدایشان را آزاد کرده‌اند و آواز سر می‌دهند، جوانانی که با تلفن‌های همراه خود در حال تصویربرداری و عکاسی از این منظره زیبا هستند، همه و همه تکه‌های پازلی از شهری شده‌اند که تصویری ایده‌آل و زیبا با مردمانی پرنشاط را به تصویر می‌کشد.

در دهانه‌های داخلی پل خواجو که قدم می‌گذاری، به طرز عجیبی جمعیتی را مشاهده می‌کنی که شاید کم‌سابقه باشد؛ گویی جای سوزن انداختن نیست و تمام سکوها پر از مردمی است که در این هوای خنک نیمه‌شب، کنار جریان آب، شب خود را سپری می‌کنند.

زاینده‌رود بدون آب، روح ندارد / امیدواریم زاینده‌رود همیشه پرآب باشد

مریم، بانویی که همراه فرزند و خانواده‌اش برای تماشای این منظره زیبا به زاینده‌رود رسانده است درباره زنده شدن دوباره زاینده‌رود به خبرنگار ایمنا می‌گوید: اصفهان بدون زاینده‌رود، روح ندارد و اکنون که آب در آن جاری شده، حال‌وهوای خاصی پیدا کرده است و همچون گذشته می‌توان دید که مردم برای تفریح و لذت بردن از طبیعت به اینجا می‌آیند و وجود این جریان آب در اصفهان، همدلی زیبایی میان مردم رقم زده است؛ امیدواریم زاینده‌رود همیشه پرآب باشد.

جریان آب را که نظاره می‌کنی، جریانی آرام و دلرباست؛ جریانی که سراسر حس آرامش را القا می‌کند. دوست داری دست در دستش بگذاری، لحظاتی از هیاهوی دنیا فارغ شوی و با او سفر کنی. آب هنگامی که از زیر پل خواجو می‌گذرد، جوش‌وخروش خاصی پیدا می‌کند و اگرچه سطح آب آنچنان بالا نیست، اما وجود همین جریان اندک نیز می‌تواند اصفهان را همچون گذشته به یکی از قطب‌های گردشگری تبدیل کند.

با حضور آب و استقبال پرشور و نشاط‌انگیز مردم، فرهنگ سنتی‌خوانی در پل خواجو نیز بار دیگر احیا شده است. مردمی که کنار هم جمع می‌شوند تا به نغمه‌های سنتی و آوازهای دلنشین ایرانی گوش جان بسپارند و لحظات خوشی را در کنار یکدیگر سپری کنند.

قدم می‌زنم تا اطراف پل را هم ببینم، به یکباره با مردی روبه‌رو می‌شوم که بادکنک‌های رنگارنگی به موتور خود وصل کرده و برای فروش گذاشته است. می‌گوید به استان‌های مختلف کشور سفر می‌کند و چندروزی است که به اصفهان آمده؛ مردم شهرهای دیگر، او را به عنوان «عموی بادکنکی ایران» می‌شناسند. از خاطراتش در اصفهان برایم می‌گوید و از روزهایی که آواز طروات و نشاط در کنار جریان آب زاینده‌رود سر می‌داد و از خاطراتی که از سفر به اصفهان داشته است.

زاینده‌رود، جلوه حیات نصف جهان

فضای خلوت و سکوت پیرمردی را که بر یکی از ستون‌های پل خواجو تکیه داده و به جریان آب خیره شده است، می‌شکنم و به گفت‌وگو با او می‌نشینم. از خاطرات جوانی خود برایم می‌گوید، از روزهایی که اصفهان به‌واسطه زاینده‌رود پرآبش همواره شلوغ بود و گردشگران بسیاری از آن بازدید می‌کردند؛ از رونق کسب‌وکارهای اطراف پل خواجو، شلوغی بازارهای اصفهان و روزهایی که اوقات فراغت خود را در اینجا سپری می‌کرد. آهی از عمق دل می‌کشد، آهی آمیخته با حسرت سال‌های گذشته و امید به حضور دوباره این میهمان در دیار نصف جهان.

مدت‌ها بود که اینجا کمتر قدمگاه گردشگران می‌شد، اما اکنون که آب به این مسیر بازگشته است، می‌توان امیدوار بود که به‌زودی شاهد حضور گسترده‌تر گردشگران از اقصی نقاط ایران و دیگر کشورهای جهان باشیم و صنعت گردشگری استان اصفهان بیش از پیش رونق بگیرد.

زاینده‌رود جلوه حیات اصفهان است و هنگامی که آب در آن جریان داشته باشد، امید نیز در دل این شهر جاری خواهد بود.