به گزارش خبرگزاری ایمنا، در طول تاریخ اسلام و تشیع، علمای بسیاری بودهاند که عمر و قلم خود را وقف اثبات و تایید ولایت امیرالمومنین (ع) کردهاند؛ علما و اندیشمندانی که در زمان حکومت بسیاری از حاکمان ظالم و ستمگر زمانه خود، همه سختیها و سختگیریها را به جان خریدند تا اجازه ندهند مظلومیت امیر مومنان، علیبن ابی طالب (ع) در تاریخ ماندگار شود.
یکی از این جاننثاران مولی امیرالمومنین (ع) کسی بود که در رد و پاسخ به ۳۰۰ صفحه کتاب ضد شیعی «تحفه اثنی عشریه» از «عبدالعزیز دهلوی»، ۳۰ هزار صفحه کتاب نوشت؛ ۳۰ جلد مخطوط و ۱۲ مجلد مطبوع. او که برای نوشتن این کتابها دست راستش فلج شد، با دست چپ شروع کرد به نوشتن؛ در اثر زیاد نوشتن، انگشت دست چپش هم پینه بست.
پس از آن او مینشست و مطالب را به نوهاش املاء میکرد و او مینوشت تا اینکه نشستن هم برایش ممکن نبود. میخوابید و کتاب را بر سینه میگذاشت و املاء میکرد.
بعد از وفات و هنگامی که پیکرش را غسل میدادند، خط ممتد روی سینهاش آشکار بود. خط پینهای بود که در اثر گذاشتن ممتد کتاب روی سینهاش نقش بسته بود.
وقتی پسر عالم و فاضلش مرد، َحتی حاضر نشده بود به اندازه یک ساعت نوشتن کتاب را تعطیل کند و در مراسم کفن و دفن پسرش حاضر شود.
وقتی فهمید که یکی از کتابهای نایاب در فضایل اهل بیت در دست عالمی اهل سنت در یکی از روستاهای مکه است، به مکه رفت و حاضر شد در ازای یک سال نوکری برای آن عالم سنّی، اجازه رونویسی از روی آن کتاب را پیدا کند؛ این در حالی بود که خودش فردی ثروتمند و صاحب یکی از بزرگترین کتابخانههای کشور هندوستان بود.
باری دیگر برای دست یافتن به کتابی کمیاب از اهل بیت از هندوستان به مصر رفته بود. هنگام بازگشت با کشتی، کتاب از دستش رها شده و به دریا افتاده بود؛ با اینکه شنا بلد نبود اما برای نجات کتاب، بی محابا خود را به دریا انداخته بود و جان خود را به خاطر آن به خطر انداخته بود!
در یکی دیگر از سفرهایش که برای جمع آوری منابع همین کتابش رفته بود، ناخدای کشتی وقتی فهمیده بود که او شیعه است، او را در اتاقکی تنگ و نمور با بویی نامطبوع به مدت یک ماه زندانی کرده بود.
خودش میگوید: «در این مدت به ما از آب تلخ دریا میدادند و کشتی هم بخاطر نبود باد موافق، مدتها روی دریا ساکن بود!»
آنچه گفته شد در مورد عالم بزرگ شیعه و فخر الطائفه «علامه میر حامد حسین هندی» (۱۲۴۶–۱۳۰۶ قمری / ۱۲۰۹–۱۲۶۷ ش) و صاحب کتاب شریف و عظیم موسوعه «عبقات الأنوار» (رایحههای شکوفهها) بود.
نکته قابل توجه اینکه زبان این کتاب که از بزرگترین و جامعترین کتابها در اثبات ولایت اهل بیت است، «فارسی» است و نویسنده عالم و بزرگ آن با علم به این که این کتاب مرجع همه شیعیان جهان خواهد شد، کتاب را به زبان فارسی نگاشته است.
«میر حامد حسین» متولد شهر «لکهنو» هند بود؛ لکهنو از زمان او تا کنون بزرگترین و مهمترین مرکز شیعه نشین هندوستان است. لکهنو را ایرانیترین شهر هند میدانند و به «شیراز هند» معروف است.
سید حامد حسین در زمان خودش، فخر شیعه بود؛ صد سال بعد از او هم یکی از عموزادگان او فخر شیعه شد.
«میر حامد حسین» با «امام خمینی» عموزاده بودند؛ جد مشترکشان «دین علیشاه» (هندیها به سادات لقب شاه میدادند!) از علمای معروف کشمیر بود که به هند مهاجرت کرده بود و جد اعلای مشترکشان «سید حیدر موسی» از علمای معروف نیشابور بود که برای تبلیغ تشیع به کشمیر مهاجرت کرده بود.
امام خمینی هم به کتاب «عبقات الأنوار» عنایت و علاقه ویژهای داشت و با آن مانوس بود؛ نقل شده است که ایشان در مراسم عمامهگذاری و دامادی پسرش «سید مصطفی» از روی کتاب عبقات الأنوار، فضایل امیرالمؤمنین را برای حضار خوانده بود.
نظر شما