به گزارش خبرگزاری ایمنا، امروزه صنعت فولاد کشور با گذار از مدلهای تناژمحور به سوی زیستبومهای دانشبنیان و خدماتمحور، بلوغ راهبردی خود را به نمایش گذاشته است؛ تحولی که در آن داراییهای نامشهود و نوآوری فرآیندی، مرزهای جدید رقابتپذیری را ترسیم میکنند. در این فضا، گروه فولاد مبارکه با تغییر پارادایم از تکیه بر مزیتهای سنتی به استخراج ارزش از دانش و فناوری، مسیری الهامبخش را میپیماید، بومیسازی دانش فنی و حرکت به سمت صدور لایسنس و خدمات مهندسی، جایگاه کشور را از تولیدکننده صرف به مرجع فناورانه ارتقا میدهد و افقهای پایداری از درآمدهای غیرتناژی را میگشاید.
در این گذار راهبردی، گروه فولادمبارکه بهدرستی مسیری را در پیش گرفته که ارزشافزوده را از دل داراییهای نامشهود استخراج میکند؛ مسیری که در آن، دانش و نوآوری جایگزین مزیتهای سنتی مبتنی بر مواد اولیه و انرژی میشود. این تغییر پارادایم، نهتنها تابآوری سازمان را در برابر نوسانات بازار جهانی افزایش میدهد، بلکه جایگاه ایران را از یک تولیدکننده صرف به یک مرجع فناورانه در صنعت فولاد ارتقا میبخشد.
بومیسازی دانش فنی و حرکت به سمت صدور خدمات مهندسی و لایسنس، افقهای تازهای از درآمدهای پایدار و غیرتناژی را میگشاید و الگویی الهامبخش برای کل صنعت کشور است. این تحول، آیندهای هوشمند، رقابتپذیر و دانشبنیان را برای فولاد کشور رقم خواهد زد.
درک این نکته راهبردی، بسیار دقیق و عمیق است، تابآوری واقعی نه در گریز از محدودیتها، که در تسخیر لایههای بنیادین دانش و فناوری نهفته است، وقتی یک صنعت راهبردی بهطور کامل بر چرخه بومی طراحی، مهندسی و ساخت مسلط شود، تحریمها از تهدیدی فلجکننده به محرکی برای شتاببخشی به خودکفایی و شکوفایی نوآوری تبدیل میشوند. در این میانه، صنعت فولاد با تکیه بر چنین رویکردی، به جزیرهای ایمن در دل طوفان جنگ فناورانه بدل خواهد شد؛ جزیرهای که نه تنها از گزند تلاطمهای بینالمللی مصون میماند، بلکه خود به مرکزی برای صدور دانش و پایداری در منطقه تبدیل میشود.
چشمانداز بلندمدت فولاد مبارکه، فراتر از ظرفیتسازی صرف، هدفی بلندپروازانه و تحولآفرین را دنبال میکند؛ تبدیل شدن به صادرکنندهای معتبر در حوزه لایسنس و پیمانکاری EPC در سطح منطقه. این بدان معناست که این شرکت، علاوه بر تداوم تولید فولاد، دانش تولید را نیز به کالایی راهبردی و ارزشمند بدل ساخته و آن را به بازارهای منطقهای صادر خواهد کرد.
از بحران تا مدیریت تحول
در همین راستا مینا جعفری کارشناس ارشد تحلیلهای اقتصادی و استراتژیک حوزه صنعت و معدن در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه در روزهایی که سایه تنشهای بیسابقه میان ایران و مثلث آمریکا-اسرائیل بر منطقه سنگینی میکند، بازخوانی نقش صنایع مادر، دیگر یک بحث فقط اقتصادی نیست؛ یک ضرورت امنیت ملی است، گفت: حادثه اخیر در مجتمع فولاد مبارکه، چه یک رخداد فنی باشد و چه بخشی از پازل فشارهای خارجی، پیامی روشن داشت: صنعت فولاد، خط مقدم جبهه اقتصادی ماست.
وی پیرامون اینکه اگر روزگاری جنگها با جابجایی مرزها تعریف میشدند، امروز جنگهای نوین در شریانهای تولید و تابآوری زنجیرههای تأمین رخ میدهند، اظهار کرد: با نگاهی به حوادث اخیر و تهدیدات پیرامونی، سه راهبرد حیاتی برای بازآفرینی مبارکه را تبیین کنیم؛ راهبردهایی که فراتر از نوسازی یک کارخانه، به دنبال ساختن یک «دژ صنعتی» هستند.
کارشناس ارشد تحلیلهای اقتصادی و استراتژیک حوزه صنعت و معدن، مهندسی مالی در شرایط اضطرار؛ گذار از نقدینگی سنتی به سرمایه تابآور را نخستین راهبرد حیاتی معرفی کرد و افزود: در میانه تنشهای نظامی و سیاسی، اولین هدف دشمن، فلجسازی مالی و انسداد مسیرهای تأمین ارز است، تحریمهای احتمالی جدید و نوسانات ارزی ناشی از تنش با آمریکا، مدلهای تأمین مالی کلاسیک را ناکارآمد کرده است.
جعفری با اشاره به راهبرد پیشنهادی، توضیح داد: فولاد مبارکه باید از مدل بودجهای به سمت مدل بانکداری سرمایهگذاری داخلی حرکت کند، نیازمند ایجاد صندوق دفاع و توسعه مبارکه هستیم، در شرایطی که تهدیدات خارجی افزایش مییابد، باید نقدینگی سرگردان جامعه را به سمت پروژههای نوسازی گسیل کرد، استفاده از ابزارهای نوآورانه همچون اوراق قرضه پروژه که با محصول نهایی فولاد ضمانت میشود، میتواند سرمایههای خرد را در برابر تورم حفظ کرده و همزمان، بودجه بازسازی را بدون وابستگی به سیستم بانکیِ آسیبپذیر تأمین کند. این یعنی تبدیل هر شهروند به یک سهامدار مقاومت صنعت.
وی درباره پارادایم نوزایش تکنولوژیک؛ فولاد سبز و دفاع سایبری در عصر جنگهای هوشمند، گفت: تنش با بازیگرانی که در لبه تکنولوژی همچون هوش مصنوعی و جنگ الکترونیک حرکت میکنند، آموخت که تجهیزات قدیمی، نه تنها بهرهوری پایینی دارند، بلکه نقاط ضعف امنیتی محسوب میشود، در بازسازی مبارکه، نصب مجدد همان سیستمهای آنالوگ، یک خطای استراتژیک است..
کارشناس ارشد تحلیلهای اقتصادی و استراتژیک حوزه صنعت و معدن، حرکت به سمت دوقلوی دیجیتال را راهبرد پیشنهادی برشمرد و اظهار کرد: داشتن یک نسخه دیجیتال از کل خطوط تولید، این قدرت را میدهد که در صورت حملات فیزیکی یا سایبری، خسارات را شبیهسازی و مسیرهای جایگزین تولید را فعال کنیم در کمترین زمان ممکن علاوه بر این، در حالی که رقبای منطقهای ما با حمایت آمریکا به دنبال جذب بازارهای اروپا با برچسب فولاد سبز هستند، نباید اجازه دهیم محدودیتهای انرژی و فشارهای بینالمللی، صادرات را متوقف کند.
جعفری ادامه داد: بازسازی مبارکه باید بر پایه کربنزدایی و هیدروژنمحوری باشد، این نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک دیپلماسی صنعتی برای دور زدن تحریمهای سبز در آیندهای نزدیک است، فولاد مبارکه باید به هاب تکنولوژیهای پاک در منطقه تبدیل شود تا عمق استراتژیک خود را از مرزهای جغرافیایی به مرزهای تکنولوژیک گسترش دهد.
وی تابآوری زنجیره تأمین؛ بومیسازی استراتژیک به مثابه پدافند غیرعامل را سومین راهبرد حیاتی برای بازآفرینی مبارکه دانست و افزود: جنگهای اخیر نشان داد که وابستگی به زنجیره تأمین جهانی، بزرگترین پاشنه آشیل هر قدرت منطقهای است، وقتی قطعات حساس کوره یا سیستمهای کنترل در انحصار شرکتهای غربی باشد، تولید ما در واقع به شرط اجازه دشمن است.
کارشناس ارشد تحلیلهای اقتصادی و استراتژیک حوزه صنعت و معدن درباره راهبرد پیشنهادی، اضافه کرد: در دوران نوسازی پس از بحران، نگاه به بومیسازی باید از کپیسازی قطعات ساده به تملک دانش فنی تجهیزات پیچیده تغییر یابد، معتقدم تشکیل کنسرسیوم ملی قطعات استراتژیک تحت رهبری فولاد مبارکه است.
جعفری تصریح کرد: باید با مشارکت شرکتهای دانشبنیان و نخبگان دانشگاهی، بانک قطعات حیاتی را در داخل کشور ایجاد کنیم، هر قطعهای که بومیسازی میشود، در واقع یک موشک دفاعی در برابر تحریمها است، مدیریت زنجیره تأمین در شرایط تنش، نیازمند یک **ERP ملی و یکپارچه** است که در آن، تمامی تأمینکنندگان داخلی به صورت یک شبکه عصبی هوشمند به هم متصل باشند تا در صورت قطع ارتباط با خارج، نبض تولید در اصفهان از کار نیفتد.
وی پیرامون اینکه مدیریت در زمان صلح با مدیریت در زمان جنگ اقتصادی متفاوت است، حادثه اخیر و فشارهای ژئوپلیتیک، زنگ خطری بود تا بدانیم زمان برای اصلاحات تدریجی به پایان رسیده است، خاطرنشان کرد: فولاد مبارکه امروز نیازمند یک نوزایش ساختاری است، باید از لاک دفاعی خارج شده و با اتکا به مهندسی مالی هوشمند، تکنولوژیهای آیندهنگر و بومیسازی عمیق، نشان دهیم که صنعت ایران در برابر هیچ تلاطمی خم نخواهد شد.
به گزارش ایمنا، آنچه از تحلیل شرایط و راهبردهای پیشنهادی برمیآید، ترسیم افقی است که در آن فولاد مبارکه نه یک کارخانه، بلکه یک زیستبوم خوداتکای صنعتی خواهد بود؛ زیستبومی که با مهندسی مالی هوشمند، نبض سرمایههای مردمی را به قلب تولید گره میزند، با نوزایش تکنولوژیک و دوقلوی دیجیتال، آسیبپذیری را به چابکی راهبردی تبدیل میکند و با بومیسازی عمیق، زنجیره تأمین را به شبکهای عصبی و نفوذناپذیر بدل میسازد. این سهگانه، فولاد مبارکه را به «دژ صنعتی» ایران ارتقا میدهد که نه تنها در برابر تحریمها و جنگ فناورانه مقاومت میکند، بلکه معادلات منطقه را با صدور دانش و فناوری پاک تغییر خواهد داد. در چنین افقی، محدودیتها به سکوی پرتابی برای خودکفایی، نوآوری و عزت ملی تبدیل میشوند و نشان میدهند که اراده صنعتی ایران، توقفناپذیر و پیشران توسعه پایدار کشور است.
نظر شما