به گزارش خبرگزاری ایمنا از هرمزگان، نهم اسفند سال گذشته در تقویم انسانیت با نام مدرسهای گره خورد که دیوارهای آن به جای شور و نشاط دانشآموزی، شاهد هجمه نابرابر موشکهایی بود که معصومیت را نشانه گرفتند.
واقعه تلخ حمله به مدرسه شجره طیبه میناب هر چند در جغرافیای جنوب ایران رخ داد اما امواج مظلومیت ۱۶۸ شهید این حادثه، خیلی زود از مرزهای ایران عبور کرد و به یک مطالبه وجدانی در سطح بینالمللی تبدیل شد.
امروز با گذشت مدتی از آن واقعه، بررسی بازتابهای جهانی نشان میدهد که خون دانشآموزان مینابی، زبانی فراتر از کلمات پیدا کرده است. رسانههای تراز اول جهان از جمله گاردین و الجزیره در گزارشهای تحلیلی خود ابعاد این فاجعه را به عنوان نمادی از هدف قرار گرفتن غیر نظامیان بررسی کردند و سازمانهای بینالمللی تحت فشار افکار عمومی ناچار به موضعگیری و درخواست برای تحقیقات فوری شدند.
جاکارتا؛ قصهای مدرن برای کودکان میناب
یکی از زیباترین و بدیعترین اقدامات فرهنگی برای انتقال مظلومیت شهدای میناب در پرچمعیتترین کشور اسلامی رقم خورد. رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اندونزی با درک درست از ذائقه مخاطب شرق آسیا، سنتی قدیمی را با فناوری روز پیوند زد.
در این اقدام هوشمندانه، نوستالژی قصهسرای «شهر فرنگ» در قالب یک کانتینر متحرک و مجهز به نمایشگاههای پیشرفته به سطح خیابانهای جاکارتا آمد. بر پیکره این خودرو، تصاویری بدیع و هنرمندانه از پرواز ابدی کودکان ایرانی نقش بسته بود که توجه هزاران رهگذر اندونزیایی را به خود جلب کرد.
این شهر فرنگ سیار تنها یک نمایشگاه عکس نبود، بلکه روایتی زنده از تهاجم چند مرحلهای به دبستان شجره طیبه بود که لایههای پنهان این جنایت را برای مردمی که کیلومترها با هرمزگان فاصله داشتند، واکاوری میکرد. استقبال کمنظیر جوانان و خانوادههای اندونزیایی از این کانتینر روایتگر نشان داد که زبان مظلومیت احتیاجی به ترجمه ندارد.
اما جاکارتا تنها ایستگاه این قطار روایتگری نبود، در بسیاری از کشورهای دیگر نیز اقدامات متنوعی برای زنده نگه داشتن یاد این شهدا انجام شد؛ در چندین پایتخت اروپایی و آسیایی، نمایشگاههای میز و نیمکتهای خالی برپا شد که در آن با استفاده از عینکهای واقعیت مجازی مخاطبان در فضای بازسازی شده مدرسه شجره طیبه قرار میگرفتند تا عمق فاجعه را لمس کنند.
در برخی از دانشگاههای جهان دانشجویان با برپایی شمع و چیدن کفشهای کودکانه به یاد شهدای میناب، خواستار توقف خشونت علیه مراکز آموزشی شدند. مستندهای کوتاهی نیز به زبانهای انگلیسی، عربی و اسپانیولی تولید و در شبکه های اجتماعی دست به دست شد که هر کدام برشی از زندگی و آرزوهای شهدای این مدرسه را روایت میکرد.
آنچه گزارشهای رسانهای جهان بر آن مهر تایید میزنند، این است که پرونده مدرسه میناب دیگر یک موضوع تنها داخلی نیست، تبدیل شدن یاد این کودکان به یک نماد جهانی ، نشاندهنده پیروزی روایت مظلومیت بر بایکوت رسانهای است.
اقداماتی نظیر آنچه در خیابانهای جاکارتا اتفاق افتاد، الگویی موفق از دیپلماسی عمومی و روایتگری خلاق است، مسیری که ثابت کرد اگر قصه مظلومیت با ابزار هنر و تکنولوژی روایت شود، هیچ دیواری نمیتواند مانع رسیدن صدای آن به گوش جهان شود. امروز شهدای مدرسه میناب سفیران بیداری وجدان بشری در سراسر عالم هستند.
نظر شما