به گزارش خبرگزاری ایمنا، مسعود فراستی، منتقد سینما، در میز «نقدِ نقد» برنامه «هفت» که شامگاه _جمعه هشتم خرداد_ از شبکه نمایش پخش شد با اشاره به حضور مردم در تجمعات شبانه در پی جنگ سوم تحمیلی در تحلیل مردم ایران اظهار کرد: تجمعات شبانه مردم در این مدت پدیده بسیار ارزشمندی است و خیلی باید روی این بحث کار کرد، زیرا ما یک جمعیت عظیمی را میبینیم که بخش اعظم آنها هم خانمها هستند؛ از دختران جوان گرفته تا مادران با کالسکه و بچه.
وی افزود: من مردم را زیاد دیدهام؛ در دوران انقلاب و دیگر مقاطع، اما چیزی که اینجا در این مقطع دیدهام، بینظیر است و هیچ جای تاریخ، هر جایی را ورق بزنید، چنین چیزی نمیبینید. ممکن است چنین جمعیتی برای یک مراسم وجود داشته باشد و در آمریکا میلیونها نفر علیه ترامپ به خیابانها آمدند، اما آن اتفاق طی یک روز و در یک مراسم دو ساعته بود، نه ۹۰ شب که هر شب در بعضی نقاط تا صبح برنامه ادامه داشته باشد.
این منتقد سینما با طرح این پرسش که ریشه این اتفاقات چیست؟ تأکید کرد: در این رویدادها میبینیم که حضور خانمها از یک ابژه بیکنش به یک سوژه کنشمند تبدیل شده است. ابژهای که جای او در خانه است و نباید از خانه خارج شود، اما او بیرون آمده است؛ وقتی از خانه بیرون آمده است، یعنی بهجای ابژه، تبدیل به یک سوژه شده است و یک سوژه کنشمند و مطالبهگر است.
فراستی عنوان کرد: به نظر من این روند و این سوژه کنشمند و مطالبهگر تمام نمیشود و حقوقش را مطالبه میکند و مسئولان باید آمادگی این موضوع را داشته باشند که با کسانی روبهرو نیستند که بهصورت دکوراتیو به خیابان آمده باشند و بعد از این اتفاقات به خانه میروند و همهچیز تمام میشود؛ چنین چیزی نیست. من بابت این موضوع خیلی خوشحالم. این حضور، منِ داخل گیومه و منِ روشنفکر را تمیز و آماده یاد گرفتن و معاشرت کردن با مردم میکند.
وی تصریح کرد: با اتفاقات خیابان و حضور میلیونی مردم، مردم دیگر یک توده نیستند، بلکه یک جمعیت عظیمِ تعیینکنندهاند و هر کسی با این مردم مماس نشود، اوست که از اوضاع عقب مانده است. من فکر میکنم که این سوژه مطالبهگر که یک عمر از نظر اخلاقی و حتی مذهبی جای زن را در خانه میدانست، تغییر پیدا کرد.
وی با تأکید بر اینکه حضور مردم و بهویژه زنان در خیابانها حکومتی نیست، عنوان کرد: مهمترین حُسن حضور زنان در تجمعات، وجهه حکومتی نداشتن آن است؛ باید این مردم را بفهمیم من روزهای اول شاهد این اتفاق بودم و عمده شبها در خیابانها حضور پیدا میکردم و با مردم حرف میزدم و لذت میبردم.
این کارشناس و منتقد سینما تأکید کرد: دوستان سینمایی ما کجایند؟! من یک شب هیچکدامشان را ندیدم و مردم هم ندیدند، البته مردم هم از دیدن من تعجب میکردند و فکر میکردند من هم از همان قماشم، در حالی که از آن قماش نیستم و البته مردم این را متوجه شدند. سینماگران کجایند؟ اگر حتی در لانگشات مردم را در دوربینشان بیاورند، در حالی که میتوانند از دل این مردم سوژه دربیاورند، اما سینماگران در صحنه نیستند. این یک فاجعه است و نشان از عقب بودن سینماگران در معرکه است.
فراستی به کلیپ «صداهای ماندگار جنگ رمضان» اشاره کرد که جمعیت در آن وجود ندارد و درباره توده مردم گفت: درباره مردم یک لغت mass و دیگری people داریم؛ mass تودهای بیشکل است و چیزی که ما میبینیم people است؛ یعنی انبوهه و تودهای با شکل از مردم که مطالبهگر هستند. پیش از این واقعه، فکر میکردیم تنها افرادی که مذهبی هستند، «الله اکبر» را میفهمند، اما اکنون میبینیم که «الله اکبر» تنها یک شعار با رنگ و بوی مذهبی نیست، «الله اکبر» یک شعار مبارزاتی و سلاح است.
وی با اشاره به نظریه جامعهشناس آلمانی بیان کرد: مارکس میگفت که «دین افیون تودههاست»؛ اکنون دلم میخواست مارکس بود و میدید که چگونه دین، سلاح مبارزه است و «الله اکبر» سر جای خودش قرار دارد و اینجا چیزی در جایگاهی قرار گرفته است که حتی برای افرادی همچون من که از دین فاصله داشتم، این فاصله را از بین برده است.
این کارشناس و منتقد سینما درباره شعار «الله اکبر» گفت: درباره این مردم باید محترمانه نگاه کنیم و درباره «الله اکبر» بدانیم که این سلاح شبیه همان برنو و موشکی است که بچهها به دشمن میزنند و یک سلاح جمعی است که در کانتکست قهرمان وجود دارد. امروز مردم یک قهرمان جمعی ساختهاند که البته ما نساختهایم، بلکه مردم ساختهاند و نفهمیدن آن نهتنها بیمعرفتی است، بلکه بدتر از آن است؛ چراکه به نظر من تبلور این وطن در این جمعیت است.
فراستی با اشاره به نماد «پرچم ایران» گفت: ما تا پیش از جنگ تحمیلی، معنای پرچم را نمیفهمیدیم. مفهوم آن تنها برای ما یک نماد بود و امروز ما با مشاهده پرچم، شادابی و قدرت را میفهمیم که در باد حرکت میکند و مردم به ما یاد دادند و یاد میدهند که وطن برای مردم مسئله است. دیدیم دخترانی از بیحجابها که به این جمعیت پیوستند و پرچم را با قدرت در دست گرفتند و با غرور تکان دادند و این اتحاد و همدلی چیز کمی نیست، بلکه چیزی است که باید به آن احترام بگذاریم و پاس بداریم تا در جامعه ما ادامه پیدا کند؛ چراکه بسیاری از مشکلات ما را حل میکند.
نظر شما