به گزارش خبرگزاری ایمنا از خوزستان، پنجم خرداد سال ۱۲۸۷ خورشیدی، نقطهای نمادین در تقویم توسعه خاورمیانه است، روزی که فوران نخستین چاه نفت در «درهخرس» مسجدسلیمان جغرافیای اقتصادی ایران را دگرگون و این شهر را بهعنوان بیعتگاه مدرنیته و صنعت در غرب آسیا معرفی کرد.
این واقعه فراتر از یک کشف معدنی، آغازگر تغییری بنیادین در مناسبات جهانی بود که مسجدسلیمان را به قلب تپنده انرژی جهان تبدیل کرد. شکوه این لحظه تاریخی چنان بود که در کوتاهترین زمان ممکن، این پهنه جغرافیایی از یک زیستبوم سنتی به کانون جذب سرمایه، تخصص و فناوریهای روز دنیا تبدیل شد و نام ایران را در صدر فهرست تولیدکنندگان تمدن صنعتی قرار داد.
تأسیس زیرساختهایی که برای نخستین بار در ایران و خاورمیانه در این شهر شکل گرفت، مسجدسلیمان را به «شهر اولینها» مشهور کرد، شهری که پیش از بسیاری از پایتختهای منطقه، شاهد طلوع سینما، فرودگاه، بیمارستانهای مدرن، شبکههای منظم آب و برق و باشگاههای ورزشی بود.
این تحول ساختاری نهتنها سیمای کالبدی شهر را تغییر داد، بلکه طبقه متوسط جدیدی از کارشناسان و تکنیسینهای ورزیده را تربیت کرد که بعدها بدنه اصلی صنعت ملی نفت ایران را شکل دادند، هویتِ فرهنگی مسجدسلیمان با این پیشگامیِ صنعتی گره خورد و به نمادی از توانمندی خاک ایران در تولید ثروت و دانش تبدیل شد.
تاثیر نفت بر زندگی مردم این دیار در دهههای نخستین، فراتر از رفاه مادی، ایجاد یک «باور ملی» به توسعه بود. مردم این خطه با گشادهرویی، صنعت را در آغوش گرفتند و سبک زندگی نوین را با اصالتهای ایلی خود پیوند زدند.
حضور شرکتهای بینالمللی و تعاملات گسترده فنی، مسجدسلیمان را به شهری چندفرهنگی و پویا تبدیل کرد که در آن آموزش و تخصص، حرف اول را میزد. میراث معنوی آن دوران، نسلی از تحصیلکردگان و مدیران برجسته را تحویل جامعه داد که امروز در جایجای ایران و جهان، پیشرانهای بزرگ علمی و مدیریتی هستند؛ میراثی که ریشه در خاکِ نفتخیز و مستعدِ این خطه دارد.
امروز و در آستانه ۱۱۸ سالگی این واقعه بزرگ، آنچه بیشازپیش خودنمایی میکند، ضرورتِ بازنگری در سهمِ توسعهایِ این شهرِ ریشهدار است، مسجدسلیمان بهعنوان مخزنِ اسرار و ثروت انرژی ایران، اکنون در انتظار قرائتی نوین از پیشرفت قرار دارد.
اگرچه غبار محرومیت در بعضی زیرساختهای فعلی شهر دیده میشود، اما این واقعیت را باید به مثابه یک «ظرفیتِ احیا» نگریست. تضادِ موجود میان قدمتِ صنعتی و نیازهای روزمره نه یک بنبست، بلکه فراخوانی ملی برای بازگرداندن شأنِ مدیریتی و رفاهی به شهری است که دینِ بزرگی بر گردنِ توسعه کل کشور دارد و شایسته است که بار دیگر به الگوی درخشان شهرهای صنعتی تبدیل شود.
نگاه به آینده مسجدسلیمان باید برپایه استراتژی «بازگشت به اوج» یعنی استفاده از اعتبارِ بینالمللی و تاریخیِ این شهر برای جذب پروژههای کلان نوسازی باشد؛ پنجم خرداد سال جاری، میتواند به جای یک یادآوری صرف، به مانفیستِ توسعه پایدار منطقه تبدیل و شکوهِ چاه شماره یک بر کیفیتِ زندگیِ امروزِ شهروندان و پویایی جادهها و مراکز درمانیاش تکرار شود.
علی قنبری از بازنشستگان شرکت نفت مسجدسلیمان به خبرنگار ایمنا میگوید: برای ما پنجم خرداد، روز هویت است؛ ما با صدایِ صنعت بزرگ شدیم. خاطرم است که مسجدسلیمان مرکزِ آمد و شدِ متخصصانی بودند که اینجا را همچون لندن اداره میکردند. تاریخ ما پرافتخار است و انتظار داریم این افتخار در رفاهِ جوانان امروز دیده شود.
وی ادامه میدهد: نمیخواهیم تنها در کتابهای تاریخ «اولین» باشیم؛ میخواهیم در برخورداری از استانداردهای زندگی شهری نیز در رتبههای نخست قرار بگیریم.
محمد کمالی از جوانان ساکن مسجد سلیمان نیز میگوید: نفت در خونِ این شهر جریان دارد. من بهعنوان یک جوان مسجدسلیمانی، افتخار میکنم که در شهری به دنیا آمدم که مدرنیته از اینجا شروع شد؛ ظرفیتهای ما بسیار فراتر از وضعیت فعلی است.
وی عنوان میکند: ما به نگاهِ ملی نیاز داریم تا زیرساختهایمان نوسازی شود؛ ما بهدنبال بازگشتِ اعتبارِ فنی به شهرمان هستیم.
علیرضا شهنی از دیگر کارکنان شرکت نفت مسجد سلیمان نیز به خبرنگار ایمنا اظهار میکند: نفت برکتِ این خاک است و ما همیشه قدردانِ این نعمت خدادادی هستیم، سالهاست که توسعه در شهر ما کُند شده است و انتظار ما از مسئولان این است که با همان جدیتی که نفت استخراج میشود، برای آبادانی کوچهها و فاضلاب و جادههای ما برنامهریزی کنند.
وی ادامه میدهد: مسجدسلیمان مایه آبروی صنعت ایران است و ظاهر و باطنش نیز باید در این شأن باشد.
به گزارش ایمنا، کشف نفت در مسجدسلیمان نقطه عطفی بود که ایران را از سنت به مدرنیته پیوند داد و این شهر را به «شهر اولینها» و قلب تپنده صنعت خاورمیانه تبدیل کرد تا این میراثِ گرانسنگ الگوی درخشانِ توسعه پایدار برای تمام کشور باشد.
نظر شما