به گزارش خبرگزاری ایمنا، بارش شهابی یکی از شگفتانگیزترین پدیدههای آسمان است که هر سال در زمانهای مشخصی رخ میدهد؛ این اتفاق زمانی میافتد که زمین در مسیر حرکتش به دور خورشید از میان ابری از گرد و غبار و تکههای سنگی باقیمانده از دنبالهدارها یا سیارکها عبور میکند.
وقتی این ذرات ریز با سرعتی باورنکردنی (گاهی تا ۷۰ کیلومتر در ثانیه) وارد جو زمین میشوند، به دلیل اصطکاک شدید با لایههای هوایی، داغ و درخشان و به صورت خطوط نورانی کوتاهی در آسمان شب دیده میشوند که به آنها «شهاب» یا «ستاره دنبالهدار» میگویند.
این ذرات بهطور معمول خیلی کوچک هستند و قبل از رسیدن به سطح زمین، در ارتفاعات بالای جو میسوزند و خاکستر میشوند؛ هر بارش شهابی نام خاصی دارد که به نام صورت فلکی که شهابها از آن نقطه به نظر میرسند (نقطه راسع) یا به نام دنبالهداری است که منبع شهاب محسوب میشود.
شهابها همچون ذرات ریز غبار (به اندازه یک دانه شن) با سرعت زیاد وارد جو زمین میشوند و میسوزند، شهاب هیچ خطر یا پدیده عجیبی ندارد و تنها یک نمایش نوری زیبا در آسمان است.
بارش شهابی اتادلو یکی از دو بارش شهابی معروفی است که از دنبالهدار هالی (Halley) به جا مانده است و هر سال اواخر فروردین تا اوایل خرداد فعال میشود. کانون (نقطه تابش) این بارش در صورت فلکی دلو (Aquarius) و نزدیک ستاره «اتا دلو» قرار دارد و به همین نام معروف است.
سال ۲۰۲۶، اوج اصلی این بارش حدود (۲۶-۲۷ می) است، اما در آن شبها ماه به طورتقریب کامل است و نور شدید آن بیشتر شهابهای ضعیف را محو میکند، بنابراین برای رصد معمولی مناسب نیست.
در شرایط ایدهال (آسمان تاریک، بدون ماه)، نرخ ساعتی شهابها حدود ۳۰ تا ۵۰ عدد در ساعت است، اما سال جاری و به دلیل ماه کامل، شاید تنها چند شهاب درخشان در طول شب دیده شود.
بهترین زمان برای رصد این بارش شهابی چند ساعت قبل از طلوع خورشید (حدود ۳ تا ۵ صبح) است، اگر به سمت شرق (جهت طلوع خورشید) نگاه کنید و دور از نور شهر باشید نیازی به تلسکوپ نیست و این پدیده نجومی با چشم غیرمسلح نیز قابل مشاهده است.
نظر شما