به گزارش خبرگزاری ایمنا، نزدیک به ۸۰ سال از شعله نخستین بمب اتمی بر شنهای صحرای نیومکزیکو میگذرد، اما آن تکه شیشه زمردینِ زادهی انفجار، همچون یادگاری نفرینشده بر پیکر کویر، هنوز زهر رادیواکتیو خود را در سینه پنهان دارد؛ این ماده که «ترینیتیت» نامگذاری شد، نه فقط یک سنگ معمولی، بلکه شاهد خاموش آغاز عصر هستهای و هشداری برای نسلهای آینده است.
تبدیل شنهای صحرا به شیشه سبز در کسری از ثانیه
در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵، وقتی ایالات متحده اولین آزمایش هستهای خود به نام «ترینیتی» را در بیابانهای نیومکزیکو انجام داد، هیچکس تصور نمیکرد که این انفجار نهتنها تاریخ جنگ، بلکه زمینشناسی سیاره ما را هم برای همیشه تغییر خواهد داد.
انفجاری با قدرت معادل ۲۰,۰۰۰ تن دینامیت چنان گرمای وحشتناکی تولید کرد که شنهای کف صحرا در لحظه ذوب، سپس سرد و به یک ماده شیشهای سبز رنگ تبدیل شدند؛ این ماده عجیب که بعدها «ترینیتیت» نام گرفت، ترکیبی از شنهای ذوبشده، قطعات بمب، فلزات برجک آزمایش و ایزوتوپهای رادیواکتیو بود که به یکدیگر جوش خورده بودند.
از سوغاتی تا ماده ممنوعه
در سالهای اولیه، بازدیدکنندگانی که از محل آزمایش دیدن میکردند، بدون اینکه از خطرات آن آگاه باشند، تکههایی از این شیشه سبز را به عنوان سوغاتی برمیداشتند، اما وقتی خطرات تشعشعات رادیواکتیو آشکار شد، مقامات جمعآوری این ماده را از منطقه ترینیتی ممنوع کردند.
امروزه دانشمندان میگویند ترینیتیت فقط یک زباله رادیواکتیو نیست، بلکه یک نشان زمینشناسی از آغاز عصر هستهای است. مطالعات مدرن ساختارهای کریستالی غیرعادی و ترکیبات ناشناختهای را در نمونههای جمعآوریشده از محل انفجار شناسایی کردهاند.
میراثی که میلیونها سال باقی میماند
بر اساس گزارشها، ایزوتوپهای رادیواکتیوی همچون سزیوم-۱۳۷، آمرسیوم-۲۴۱ و کبالت-۶۰ هنوز هم دههها پس از انفجار در بسیاری از نمونهها وجود دارند؛ دانشمندان معتقد هستند این ماده میتواند میلیونها سال دوام بیاورد و شواهد نخستین انفجار هستهای بشر را در لایههای زمینشناسی سیاره ما حفظ کند.
آزمایش ترینیتی راه را برای بمباران هیروشیما و ناگازاکی در جنگ جهانی دوم هموار کرد؛ رویدادهایی که تاریخ جهان را برای همیشه تغییر دادند؛ امروز ترینیتیت هم به عنوان یک پدیده علمی کنجکاوکننده و هم به عنوان یادآوری ترسناک از پیامدهای جنگ هستهای باقی مانده است.
نظر شما