به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در اوت ۲۰۲۵، شهر کزون (کوئیزون) فیلیپین شاهد یک رکورد اقلیمی بیسابقه بود؛ حجمی معادل پنج روز بارندگی در تنها یک ساعت فرو ریخت و سیستم زهکشی فرسوده این کلانشهر را از کار انداخت. این حادثه که از شدت توفان مرگبار اوندوی (Typhoon Ondoy) در سال ۲۰۰۹ نیز فراتر رفت، به آبگرفتگی ۳۶ ناحیه شهری و تخلیه اضطراری هزاران خانواده انجامید.
رئیس اداره کاهش خطر بلایا و مدیریت شرایط اضطراری کزون، این واقعه را نقطه عطفی در درک شکنندگی زیرساختهای شهری توصیف کرد. بر اساس گزارشهای منتشرشده، مهمترین چالش فراروی کزون، وابستگی متقابل و حیاتی میان دو سیستم آب و انرژی است. به بیان دقیقتر، برای پمپاژ و تصفیه آب مورد نیاز شهروندان به برق نیاز است، اما از سوی دیگر، سیستمهای انرژی نیز برای خنکسازی و ادامه فعالیت به آب وابستهاند.
این همبستگی شدید به این معناست که اختلال در شبکه برق به سرعت به قطع آب آشامیدنی و اختلال در پمپاژ سیلاب میانجامد. این وضعیت از منظر کاربری شهری، بهمعنای دوچندان شدن آسیبپذیری ساکنان و کسبوکارهای محلی هنگام بحران است. بررسیهای میدانی حاکی از آن است که معضل کزون تنها به کمبود منابع محدود نمیشود، بلکه ریشه در ناهماهنگی فاحش میان زیرساختهای ملی و محلی دارد.
بر اساس گزارش شهرداری کزون، بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ حدود ۳۳۱ پروژه کنترل سیلاب با سرمایهای بالغ بر ۱۷ میلیارد پزو (بیش از ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا) بهدلیل نبود انطباق با نقشه جامع زهکشی شهر، بیاستفاده ماندهاند یا خود به عامل تشدید سیلاب تبدیل شدهاند. نمونه بارز این ناکارآمدی، ایستگاههای پمپاژی هستند که ساخته شدهاند اما برق مورد نیاز برای بهرهبرداری از آنها تأمین نشده است؛ همچنین سازههایی که بدون توجه به مسیر طبیعی جریان آب احداث شدهاند و در عمل رواناب شهری را تشدید میکنند. با وجود شدت بیسابقه حادثه، کرون از پیشرفت نسبی در مدیریت بحران خبر میدهد.
ظرفیت واکنش سریع و اجرای تخلیه پیشگیرانه در مقایسه با سیلاب سال ۲۰۲۴ بهبود پیدا کرده است و در آخرین حادثه، دهها هزار شهروند در پناهگاههای امن اسکان داده شدند. با این حال تیمهای امداد و نجات تنها پنجره زمانی بسیار کوتاهی (گاهی چند دقیقه) برای تصمیمگیری و نجات جان افراد در جریانهای شدید آب داشتهاند که نشان از شکنندگی بالای سیستم موجود دارد.
در پایان این رویداد، کارشناسان بر ضرورت گذار از راهکارهای موقت و سنتی همچون ژنراتورهای دیزلی پرمصرف بهسوی راهبردی هوشمند و پایدار تأکید کردهاند. برنامه آتی شهر کزون شامل توسعه انرژی تجدیدپذیر و غیرمتمرکز برای جلوگیری از قطعی همزمان آب و برق در محلههای مسکونی، بهکارگیری شبکه گسترده حسگرها برای هشدار سریع به شهروندان و مدیریت بلادرنگ سیلاب، همچنین بازنگری بنیادین در زیرساختهای زهکشی و انرژی بر اساس چارچوب تابآوری انرژی شهری بهعنوان نقشهراه رسمی هماهنگسازی و مقاومسازی است.
حادثه کزون یک هشدار جهانی روشن برای تمام کلانشهرها بهشمار میرود. از دیدگاه کاربری شهری، سرمایهگذاری تنها روی زیرساخت بدون توجه به وابستگی متقابل سیستمهای آب و انرژی و بدون هماهنگی میان نهادهای ملی و محلی، نهتنها کمکی به تابآوری ساکنان نمیکند، بلکه میتواند پرهزینه و حتی تشدیدکننده خطر باشد. داستان کزون نشان میدهد که آینده شهرهای مقاوم، در گرو رویکردی یکپارچه، هوشمند و شهروندمحور است.
نظر شما