به گزارش خبرگزاری ایمنا، محمد ظریفی در یادداشتی به مناسبت سالگرد شهادت آیتالله سیدابراهیم رئیسی و شهدای خدمت نوشت: « این روزها اولویت همه مردم و مسئولان، اداره جنگ و پیروزی در آن است و تمام قلبمان در داغ امام و رهبرمان سوخته، لیکن دو سال است به آخر اردیبهشت که نزدیک میشویم، گوشهای از روح مان زخمش تازه میشود، گُل می اندازد و آه حسرت از نهادمان بر میآید.
حسرت از دست دادن کسی که همه چیزش را برای خدمت به مردم و در راه اعتلای کشور و انقلاب فدا کرد. نه تنها جانش که از آبرویش هم نترسید، در برابر توهین ها لب نگشود و دشمنان قسم خورده و بی ادبش را که انتظار پاسخ داشتند، تا ابد حسرت به دل گذاشت و رفت!
دارم از سیدالشهدای خدمت، آیتالله دکتر سید ابراهیم رئیسی، رئیسجمهور موقر، خدوم، پرکار، ساده زیست و ولایی ایران دم میزنم که افتخار عمرم این بوده که چند سالی در بدنه دولت انقلابی ایشان نفس زدم. چرا میگویم افتخار؟ شاید شما که اکنون در حال مطالعه این سطور هستید باورتان نشود که چقدر این مرد خدا بر روی نفسش کار کرده بود، اصلا الان که این متن را می نویسم، حسِّ به تکلّف انداختن قلم را هم ندارم، دلم میخواهد برای رئیسی عزیز، راحت و بی آلایش بگویم که چه انقلابی در سازندگی کشور راه انداخت و دم بر نیاورد، چه قلههایی در حوزههای عمرانی، بهداشتی، خدماتی، راه و جاده و مسکن، محرومیتزدایی و ... فتح شد و گزارشی داده نشد.
شهید رئیسی، طوری کشور را اداره می کرد که هم تمام زیر و بم مسائل را میشناخت و هم آلوده قواعد پوچ و رسم و رسومات بی نتیجه نبود، اساسا نگاهش بر مبنای «دودوتا چهارتای» مرسوم بنا نهاده نشده بود. یک مورد را نقل کنم شاید مصداق بیانم عیان شود. قبل از انتخابات مجلس ۱۴۰۲ بود و بدنهی وزارت کشور و خصوصا فرمانداران، در حال مهیا کردن اجرای انتخابات بودند که معاون سیاسی وزیر کشور طی مکاتبه ای نکاتی را به مدیران بالادستی و فرمانداران متذکر شد.
این نامه کاملا بر مبنای قانون و اخلاق انتخاباتی تنظیم شده بود و اتفاقا به نکاتی اشاره داشت که بر برگزاری عادلانه و سالم انتخابات تاکید میورزید. تعدادی از نمایندگان محترم مجلس وقت مخالفت های جدی ابراز نمودند و با پافشاری رئیس مجلس موضوع به صدر مسائل مدیریتی کشور تبدیل شد.
در واقع از نظر قانونی، حق کاملا با وزارت کشور و معاون وزیر بود ولی رئیس دولت تصمیم گرفت به دلیل جلوگیری از ایجاد تنش مدیریتی در کشور از حق خود و حق دولت و مدیرانش بگذرد و با پافشاری مجلس، معاون وزیر کشور عزل شد و برای برگزاری انتخابات سالم و عادلانه تمهیدات دیگری سنجیده شد.
قصد واکاوی این موضوعِ مصداقی را ندارم، نیت این بود که با روحیه از خود گذشتگی ایشان آشنایی حاصل شود. شهید رئیسی و دولت سیزدهم سرمشق هایی برای مدیران معین کرد. ساده زیستی، بی آلایشی مدیریتی، پرکاری و خستگی ناپذیری، پرهیز از حاشیه، کنترل عجیب در سخن، نداشتن خط قرمز برای برخورد با متخلفین، نظارت مستمر بر عملکرد مدیران استانی و شهرستانی، کاهش فاصله مردم با رئیس دولت و مدیران، دمیدن روح انقلابی در فعالیت ها تا سطوح پایین شهرستانی و شهری و روستایی، شجاعت و رشادت در برابر دشمنان خارجی و خصوصا صبوری در برابر اتهامات و اکاذیب دشمنان داخلی و غیره که شمردن سجایای این شهید عزیز حتی در حد عنوان هم از حوصله این متن خارج است و برای تک تک این سجایا مصادیق بسیار است و این را مردم بهتر میدانند، مردمی که حلاوت خدمت صادقانه را چشیدند.
القصه اینکه در ظاهر ماجرا، ما کسی را از دست دادیم که امام شهیدمان دلش برایش سوخت، دل مدیرانش سوخت و دل مردم ایران هم برایش سوخت که پرکار بود و شجاع و مظلوم! شهید رئیسی رفت و ما ماندیم و قطعا ادامهی راه او، انشاالله.»
نظر شما