به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از Goal، پس از سالها ناکامی، تردید و تمسخر، سرانجام پروژه میکل آرتتا در آرسنال به ثمر نشست. توپچیها با لغزش منچسترسیتی مقابل بورنموث، قهرمانی لیگ برتر را قطعی کردند تا انتظار بیستودوساله هواداران آرسنال برای فتح لیگ به پایان برسد؛ موفقیتی که بیش از هر چیز حاصل صبر، اعتماد و پافشاری روی پروژهای بود که بارها زیر سوال رفت.
«به پروسه اعتماد کنید»؛ جملهای که سالها به سوژه تمسخر منتقدان آرسنال تبدیل شده بود، حالا معنای واقعی خود را پیدا کرده است. میکل آرتتا که از زمان قهرمانی در جام حذفی ۲۰۲۰ تا امروز بارها بهدلیل ناکامی در کسب جامهای بزرگ مورد انتقاد قرار گرفت، سرانجام توانست آرسنال را به قهرمانی لیگ برتر برساند و به سالها انتظار پایان دهد.
گری نویل، مدافع سابق منچستریونایتد سال گذشته گفته بود مهمترین دستاورد آرتتا نه قهرمانی در جام حذفی، بلکه حفظ جایگاهش روی نیمکت آرسنال باوجود پنج فصل بدون جام بوده است، اما حالا مدیران آرسنال نشان دادند که تصمیمشان برای ادامه همکاری با سرمربی اسپانیایی اشتباه نبوده است.
در تمام این سالها، هیئتمدیره باشگاه به حمایت از آرتتا ادامه داد بهویژه در بازار نقلوانتقالات که سرمایهگذاریهای سنگینی روی پروژه او انجام شد. این اعتماد در نهایت جواب داد و شکست منچسترسیتی برابر بورنموث، قهرمانی آرسنال را رسمی کرد.
«باید همهچیز را از نو میساختیم»
آرتتا بارها تاکید کرده بود که هنگام ورودش به آرسنال، باشگاه در شرایط بسیار بدی قرار داشت. دوران پایانی آرسن ونگر با ناامیدی هواداران همراه شده بود و دوره اونای امری هم نتوانست شرایط را تغییر دهد.
سرمربی اسپانیایی درباره روزهای ابتدایی حضورش گفته بود: وقتی آخرین بار بهعنوان مربی منچسترسیتی به امارات آمدم، نیمی از ورزشگاه خالی بود. همان لحظه با خودم گفتم با این شرایط هیچ پروژهای موفق نمیشود.
وی با اشاره به دوران کرونا افزود: بعد از آن، کووید آمد و دیگر حتی همان ۵۰ درصد تماشاگر هم وجود نداشت. باید همهچیز را از نو میساختیم.
با این حال، آرتتا قدمبهقدم تیمش را ساخت؛ تیمی که حالا پس از ۲۲ سال دوباره روی قله فوتبال انگلیس ایستاده است.
«تماشایش زیباست»
کمتر کسی میتواند انکار کند که آرتتا در سالهای گذشته پایههای یک تیم مدعی را در آرسنال بنا کرد. اما همیشه یک سوال بزرگ وجود داشت؛ آیا او واقعا همان مربیای است که میتواند آرسنال را از یک مدعی همیشگی به یک قهرمان واقعی تبدیل کند؟
تیری آنری، اسطوره باشگاه، بهتازگی اعتراف کرد که حتی خودش هم مدتی نسبت به پروژه آرتتا تردید داشته است.
آنری در این باره به اظهار کرد: راستش را بخواهید، یک مقطع از این جمله «به پروسه اعتماد کنید» خسته شده بودم. مدام از خودم میپرسیدم «آخرش قرار است به کجا برسیم؟».
حتی در همین فصل هم بسیاری تصور میکردند آرسنال دوباره در لحظات حساس کم میآورد و برای چهارمین فصل متوالی در رتبه دوم قرار میگیرد بهویژه بعد از شکست خانگی برابر بورنموث که فشار و استرس سکوهای امارات بهطور کامل روی عملکرد بازیکنان تاثیر گذاشته بود.
اما این بار، هواداران پشت تیم ایستادند. فضای ورزشگاه امارات در بازی مقابل فولام و سپس دیدار برگشت نیمهنهایی لیگ قهرمانان برابر اتلتیکومادرید، نشان داد حالوهوای باشگاه تا چه اندازه نسبت به سالهای تاریک ۲۰۱۹ تغییر کرده است؛ همان روزهایی که آرسنال با شکست سه بر صفر مقابل منچسترسیتی در بحران کامل فرو رفته بود.
آرتتا پیش از دیدار مقابل برنلی گفته بود: وقتی شروع کار سختتر باشد، در نهایت بیشتر از دیدن این تغییر و خوشحالی مردم لذت میبری. تماشای این تحول واقعا زیباست.
بیشتر مورینیو بود تا گواردیولا
با این حال، بحث درباره سبک بازی آرسنال در این فصل همچنان ادامه داشته است. بسیاری انتظار داشتند آرتتا که شاگرد پپ گواردیولا محسوب میشود، فوتبال مالکانه و هجومی مشابه منچسترسیتی ارائه دهد.
ابتدای پروژه هم آرسنال تا حد زیادی شبیه نسخهای کوچکتر از سیتی بود بهویژه بعد از جذب بازیکنانی مثل گابریل ژسوس و اولکساندر زینچنکو. اما طی سه فصل اخیر، تغییری محسوس در فلسفه آرتتا به وجود آمد؛ تغییری که این فصل بیش از همیشه دیده شد.
آرتتا حالا بیشتر از آنکه به گواردیولا شبیه باشد، به ژوزه مورینیو نزدیک شده است؛ مربیای که برای بردن، حاضر است هر کاری انجام دهد.
آرسنال به تیمی تبدیل شد که هم در ضربات ایستگاهی فوقالعاده خطرناک است و هم در تلف کردن زمان استادانه عمل میکند. داوید رایا بارها بهعمد روی زمین میافتاد تا آرتتا بتواند کنار زمین به بازیکنانش دستور بدهد و حتی در دیدار مقابل ولورهمپتون، توپچیها از قوانین مربوط به ضربه مغزی برای انجام تعویض دفاعی استفاده کردند؛ اتفاقی که بسیاری آن را نماد نگاه عملگرایانه و حتی بیرحمانه آرتتا میدانند.
«هر کاری دلشان بخواهد انجام میدهند»
تسلط آرسنال بر فوتبال کثیف و مدیریت بازی، موجب نشده است که این تیم نزد رقبا و حتی بسیاری از هواداران فوتبال محبوب شود.
فابیان هورتسلر، سرمربی برایتون، بعد از شکست یک بر صفر تیمش مقابل آرسنال به شدت از روش بازی توپچیها انتقاد کرد.
وی در نشست خبری بعد از بازی گفته بود: من هرگز آن نوع مربیای نخواهم شد که بخواهد اینگونه برنده شود.
سرمربی برایتون ادامه داد: طبیعی است که همه تیمها تا حدی وقت تلف میکنند، اما باید یک مرزی وجود داشته باشد و این مرز را لیگ برتر و داورها باید تعیین کنند. در حال حاضر، آرسنال هر کاری دلش بخواهد انجام میدهد.
سرمربی برایتون با اشاره به زمان مفید بازیها یادآورد شد: یک مسابقه ممکن است ۶۰ دقیقه زمان مفید داشته باشد، اما وقتی مقابل آرسنال بازی میکنید این عدد به ۵۰ دقیقه میرسد. این همان چیزی نیست که هواداران برایش پول میدهند.
او سپس با کنایه اضافه کرد: اگر از همه افراد حاضر در این اتاق بپرسید که آیا از تماشای این بازی لذت بردید، شاید فقط یک نفر دستش را بالا ببرد؛ آن هم اگر طرفدار آرسنال باشد.
«برای او احترام قائل هستم»
نکته جالب این است که حتی تیری آنری، نماد تیم شکستناپذیر آرسنال، هم اعتراف کرده است که از سبک حال حاضر تیم لذت نمیبرد، اما او تاکید کرد که در نهایت، تنها چیزی که برای هواداران اهمیت دارد قهرمانی است.
آنری در این باره گفت: سالها به ما میگفتند آرسنال تیمی نرم است، تیمی که نمیتواند از برتریاش دفاع کند و تحت فشار فرومیپاشد. همیشه این سوال مطرح بود که آیا میتوانید زشت برنده شوید؟ اکنون آرسنال همین کار را انجام میدهد و حتی در آن استاد شده است.
او ادامه داد: ممکن است این سبک را دوست نداشته باشم، اما بهطور قطع برایش احترام قائلم. بعد از ۲۲ سال، مهم نیست چطور قهرمان شدیم؛ من به این تیم احترام میگذارم.
در واقع، آرسنالِ آرتتا یاد گرفته است چگونه در سختترین شرایط هم راهی برای پیروزی پیدا کند؛ حتی اگر این پیروزیها همیشه زیبا و چشمنواز نباشند.
راه قهرمانی را پیدا کردند
تیری آنری همچنین به نکته مهم دیگری اشاره کرد؛ اینکه تغییر سبک آرسنال به معنای خیانت آرتتا به هویت باشگاه نیست. او معتقد است چیزی به نام «سبک ثابت آرسنال» وجود ندارد، چون تیمهای قهرمان آرسن ونگر تفاوت زیادی با آرسنالِ جورج گراهام داشتند؛ تیمی که به پیروزیهای اقتصادی و معروف یک بر صفر شهرت داشت. با این حال، هر دو نسل در تاریخ باشگاه ماندگار شدند؛ حتی اگر فلسفه فوتبالیشان بهطور کامل متفاوت بود.
بدون شک بسیاری از هواداران بیطرف، آرسنال این فصل را با لقب «Set Piece FC» (این لقب یعنی تیمی که بیشتر گلهایش را از ضربات شروع مجدد میزند و نه از بازی جریاندار) به یاد خواهند آورد؛ تیمی که استاد استفاده از ضربات ایستگاهی بود و گاهی بیشتر از زیبایی فوتبال، روی نتیجه تمرکز میکرد، اما در نهایت، تاریخ فقط قهرمان را به خاطر میسپارد؛ تیمی که یکی از طولانیترین طلسمهای فوتبال انگلیس را شکست.
آرسنال این موفقیت را با حمایت کامل از آرتتا به دست آورد؛ مربیای که بارها به خاطر روشهای انگیزشی عجیبش مورد تمسخر قرار گرفت و خیلیها اعتقاد داشتند تیمش دوباره در کورس قهرمانی فرو میپاشد بهویژه بعد از شکست مقابل منچسترسیتی در اتحاد.
اما آرتتا نشان داد فراتر از انتقادها فکر میکند. او تیمی ساخت که منظم، جنگنده، قدرتمند، از نظر فیزیکی آماده و از لحاظ دفاعی بسیار مستحکم بود؛ تیمی که برای بردن، حاضر بود هر کاری انجام دهد.
شاید مسیر قهرمانی آرسنال همیشه زیبا و چشمنواز نبود، اما کاملاً موثر و نتیجهبخش بود. همانطور که آنری گفت: ما از میکل خواستیم راهی برای قهرمانی پیدا کند؛ و او این کار را انجام داد.
و شاید همین جمله، بهترین توصیف برای قهرمانی تاریخی آرسنال باشد.
نظر شما