به گزارش خبرگزاری ایمنا، گاهی یک تصویر، تمام وقاحت یک تمدن را در خود جای میدهد. خبر کوتاه بود: «کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید مادر شد.» او با لبخندی که پشت آن هزاران توجیه برای بمبهای خوشهای و موشکهای هدایتشونده پنهان است، در شبکه اجتماعی ایکس از تولد دخترش «ویوی» خبر داد و از شیرینیهای مادرانهاش نوشت، اما این تصویرِ صورتی و آرام، در چشمان مادران خاورمیانه، رنگ خون به خود گرفت.
لالایی برای ویوی، موشک برای دخترکان میناب
درست در لحظهای که لیویت از امنیت خانهاش و آرامش نوزادش مینوشت، سایه سنگین فاجعهای که همیشه تازه است، بر سر این خبر آوار شد. حساب توییتری سفارت ایران در ارمنستان، در پیامی که لرزه بر تن هر وجدان بیداری میاندازد، نوشت: «به تو تبریک میگوییم. کودکان بیگناه و دوستداشتنیاند. اما آن ۱۶۸ کودکی که رئیس تو در مدرسه میناب کشت و تو توجیهشان کردی هم کودک بودند. وقتی فرزندت را میبوسی، به مادران آن کودکان فکر کن.»
این کلمات، فراتر از یک واکنش دیپلماتیک، فریادِ دادخواهیِ کیفهای خونی، دفترهای پاره و عروسکهایی بود که در مدرسه «شجره طیبه» میناب، زیر آتش ارتش تروریستی آمریکا، برای همیشه بیصاحب ماندند.
کاریکاتوری از حقیقت تلخ
«کمال شرف»، هنرمند یمنی، این تناقض دردناک را به رخ جهانیان کشید. او در اثری تکاندهنده، چهره خندان لیویت را در برابر سیمای شکسته و غریب مادری ایرانی قرار داد؛ مادری که به جای نوزاد، کیفِ غرقِ در خون فرزند شهیدش را به آغوش کشیده است. این تصویر، مرز میان «حقِ زندگی» برای نورچشمیهای کاخ سفید و «حقِ مرگ» برای کودکان منطقه را به زیباترین و تلخترین شکل ممکن ترسیم کرد.
زخمی که از میناب تا غزه دهان گشوده است
داستانِ کودکانِ قربانیِ سیاستهای آمریکا، داستانی دنبالهدار است که دهها سال است از ویتنام تا هیروشیما و عراق آغاز شده و این روزها داغ این کودکان در ایران و لبنان و غزه تازه است. کاربران فضای مجازی با خشم و اندوه، از «رانیا ابوعنزا» نوشتند؛ مادری که پس از ۱۱ سال انتظار، خداوند به او دوقلوهایی به نامهای «وسام» و «نعیم» هدیه داد، اما بمبهای مرگبار آمریکایی-صهیونیستی تنها چهار ماه به آنها فرصت زندگی داد.
تصویر رانیا که پیکر سفیدپوش و سرد نوزادش را به گونهاش چسبانده بود و در میان هقهق گریه التماس میکرد: «او را پیش من بگذارید»، در کنار خبر زایمان سخنگوی کاخ سفید، نمادی از بیعدالتی مطلق شد. رانیا همسرش را هم در همان حمله از دست داده بود؛ خانهای که قرار بود پناهگاه نوزادان ۴ ماههاش باشد، به مدفن آنها تبدیل شد.
مادری روی ویرانهها
چگونه میتوان لالایی خواند، در حالی که صدای لرزان مادران داغدار کودکان مینابی همچنان در گوش تاریخ میپیچد؟ کاربری در شبکه اجتماعی خطاب به لیویت نوشت: «اف بر این مادر خونخوار... بچههای مدرسه شجره طیبه و دیگر فرشتگان ایران و لبنان به خاک و خون کشیده شدند تا تو و فرزندت در امنیت، عکسهای یادگاری بگیرید.»
برای کارولین لیویت، «ویوی» یک معجزه است، اما برای هزاران مادر در این سوی جهان، فرزندانشان تنها «آمار» و «خسارت جانبی» بودند که او با خونسردی پشت تریبون کاخ سفید از آنها دفاع میکرد. این موج خشم نشان داد که حافظه تاریخی ملتها هرگز بوی خون را فراموش نمیکند، حتی اگر با عطر نوزادانِ واشنگتن پوشانده شود. امروز، گهواره دختر سخنگوی کاخ سفید، بر روی ویرانههای خانهها و مدارسی بنا شده که رویای کودکانش برای همیشه زیر آوار سیاستهای آمریکا دفن شد.
نظر شما