به گزارش خبرگزاری ایمنا، در حالی که جبهه استکبار به سرکردگی آمریکا و سگ هار آنها در منطقه، یعنی رژیم صهیونیستی، با ابزار رسانهای خود به دنبال القای دوگانه کاذب «سازش یا نابودی» هستند، بازخوانی پرونده خیانتهای تاریخی نشان میدهد که راهبرد «تنشزدایی با دشمن غدار»، سرابی بیش نبوده است.
برخی جریانها با نادیده گرفتن ماهیت وجودی رژیم غاصب قدس، تصور میکنند با عقبنشینی از آرمانهای حقه اسلام و تن دادن به قواعد نظام سلطه، میتوان امنیت و رفاه را خریداری کرد؛ غافل از آنکه طبق منطق صریح قرآن کریم و تبیینهای حکیمانه رهبر شهید انقلاب، دشمن تا زمانی که ما را از هویت و دین خود تهی نکند، از دشمنی دست برنخواهد داشت.
تجربه تلخ و عبرتآموز «کمپ دیوید»، سندی زنده بر بیاعتمادی مطلق به وعدههای جبهه کفر است. انور سادات با پشت کردن به آرمان قدس و خروج از صفوف جهاد، نه تنها عزت ملت مصر را خدشهدار کرد، بلکه با شکستن سد ایستادگی اعراب، فضا را برای تاختوتاز صهیونیستها در جنوب لبنان و کشتار صبرا و شتیلا فراهم آورد.
واقعیتهای تاریخی گواهی میدهند که هر جا ردپایی از سازش بوده، بلافاصله پس از آن، اشغالگری و جسارت دشمن در تعدی به خاک و نوامیس مسلمین دوچندان شده است؛ چرا که ذات این غده سرطانی بر پایه «نظم سلطهگر» و شعار استکباری «نیل تا فرات» بنا شده که هیچ مرز رسمی و بینالمللی را به رسمیت نمیشناسد.
امروز در شرایطی که «نظم نوین جهانی» با مقاومت بیبدیل فرزندان اسلام در غزه و لبنان به لرزه درآمده، بازخوانی این تجربیات برای مقابله با فتنه نفوذ و جلوگیری از محاسبات غلط داخلی، ضرورتی حیاتی است. دشمنی که امروز با نگاهی آخرالزمانی و با حمایت تمامقد شیطان بزرگ، به دنبال بلعیدن کل جغرافیای اسلام است، تنها زبان «قدرت» و «ایستادگی» را میفهمد.
علیرضا زادبر کارشناس و تحلیلگر مسائل سیاسی درباره دیدگاه برخی افراد مبنی بر لزوم پرهیز از تقابل و حرکت به سمت سازش با غرب و اسرائیل اظهار کرد: برخی معتقدند بهجای ایستادگی در برابر آنچه «ماشین استعمار» در منطقه مینامند، باید مسیر تعامل و دور زدن تنش را در پیش گرفت، اما بررسی تجربه تاریخی منطقه، بهویژه عملکرد کشورهای عربی، نشان میدهد این رویکرد نهتنها موفق نبوده بلکه هزینهزا هم بوده است.
وی با اشاره به جنگهای اعراب و اسرائیل افزود: بخش عمده این جنگها پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ایران رخ داده و از اساس ارتباطی به جمهوری اسلامی نداشته است. کشورهایی مانند مصر، اردن و سوریه در آن مقطع درگیر جنگ بودند، اما بعدها برخی از آنها مسیر سازش را انتخاب کردند.
این تحلیلگر سیاسی با طرح این پرسش که «کدام کشور نمونه موفقی از سازش با اسرائیل است؟» تصریح کرد: مصر بهعنوان مهمترین نمونه، پس از توافق کمپ دیوید وارد روند عادیسازی شد، اما آیا این سازش به ثبات و امنیت پایدار انجامید؟ شواهد نشان میدهد نهتنها چنین نشد، بلکه این روند باعث شد مطالبات طرف مقابل افزایش پیدا کند.
زادبر ادامه داد: حتی امروز نیز برخی مقامات آمریکایی و اسرائیلی با نگاهی ایدئولوژیک و آخرالزمانی به منطقه غرب آسیا مینگرند و آن را بهنوعی «سرزمین موعود» تلقی میکنند. در چنین چارچوبی، طبیعی است که رویکرد آنها تنها سیاسی یا مبتنی بر قواعد متعارف بینالملل نباشد.
وی با اشاره به مواضع اخیر برخی کشورهای منطقه گفت: جالب اینجاست که حتی کشورهایی که سالها در مسیر تعامل با آمریکا و اسرائیل حرکت کردهاند، امروز نسبت به برخی اظهارات مقامات غربی اعتراض دارند. برای مثال، واکنش عربستان به اظهارات سفیر آمریکا در اسرائیل نشان میدهد که حتی متحدان سنتی غرب نیز نسبت به این نگاه توسعهطلبانه نگران هستند.
این کارشناس مسائل سیاسی تأکید کرد: واقعیت این است که تجربه نشان داده عقبنشینی و سازش، بهطور حتم به کاهش تنش منجر نمیشود. بلکه در برخی موارد، طرف مقابل را به طرح مطالبات بیشتر وادار میکند؛ بهویژه زمانی که با پدیدهای مواجه هستیم که ذات آن مبتنی بر توسعهطلبی و نگاه استعمارگرانه است.
زادبر در پایان خاطرنشان کرد: بر همین اساس، تحلیل شرایط منطقه بدون توجه به این پیشفرضها و تجربیات تاریخی، میتواند به برداشتهای نادرست و تصمیمگیریهای پرهزینه منجر شود.
به گزارش ایمنا، تجربه تاریخی نشان داد که «دیپلماسی التماسی» نه تنها سایه جنگ را از سر ملتها دور نمیکند، بلکه با تحریک اشتهای سیریناپذیر ماشین استعمار، هزینههای سنگینتری را بر امت اسلامی تحمیل خواهد کرد. حقیقت غیرقابل انکار آن است که رژیم صهیونیستی، نه یک «کشور» با قواعد متعارف، بلکه یک پادگان تروریستی است که بقای خود را در ناامنی همسایگان میبیند؛ بنابراین تنها راه صیانت از امنیت ملی و آرمانهای انقلاب اسلامی، تکیه بر توان داخلی و تقویت زنجیره مقاومت تا اضمحلال کامل این غده سرطانی است.
نظر شما